"Alain" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor francés, irmán de Marie Claire e de Olivier e discípulo de Dukas e de Dupré. Compuxo obras para órgano, piano e vocais (misas, motetes, etc).

PERSOEIRO

Organista francesa. Irmá de Jehan e de Olivier. Estudou no conservatorio de París con M. Dupré. Rexistrou a obra completa para órgano de J. S. Bach e Händel.

PERSOEIRO

Musicólogo, crítico e compositor francés. Fundador e director do conservatorio municipal da súa cidade natal. Compuxo pezas para órgano (Suite pour orgue) e para piano.

PERSOEIRO

Filósofo, profesor da Universidade de París VIII dende 1969. É un dos principais representantes da filosofía actual. Entre as súas obras cómpre salientar: Théorie de la contradition (Teoría da contradición, 1976), Théorie du suject (Teoría do suxeito, 1982), Manifeste pour la philosophie (Manifesto pola filosofía, 1989), Conditions (Condicións, 1992), L’éthique: éssai sur la conscience du Mal (A ética: ensaio sobre a conciencia do Mal, 1993) e L’être et l’événement (O ser e o acontecemento, 1988), no que establece as bases para unha moral e unha ética materialistas. En D’un désastre obscur: droit, état, polithique (‘Dun desastre escuro e outros textos’, 1991) maniféstase a prol da vixencia do comunismo e expón as súas teses sobre o colapso da URSS. Así mesmo, é autor de numerosos textos sobre o mundo contemporáneo, o nacionalismo ou o teatro: Monde contemporaine et désir de philosophie (‘Mundo...

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Comezou a súa andaina rodando filmes cun rigor clásico e logo levou a cabo realizacións experimentais. Entre outras películas, dirixiu: Le combat dans l’île (O combate na illa, 1962), La chamade (A chamada, 1968), Martin et Leà (1977) e Thérèse (1986).

PERSOEIRO

Escritor francés. Foi secretario de Carlos VI e de Carlos VII, cóengo de París, chanceller de Bayeux e exerceu misións diplomáticas en Alemaña, Italia e Escocia. É autor das obras Livre des quatre dames (1415), Le quadriloge inventif (1422) e La belle dame sans merci (1424?).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Especializouse no xénero policial con diversas películas, como Police Phython 357 (Policía Python 357, 1975), La menace (A ameaza, 1977), Série noire (Serie negra, 1979) ou Le choix des armes (A elección das armas, 1981).

PERSOEIRO

Dominicano e pintor francés. Codirixiu con Régamey a revista Arte Sacra (1937-1954). Promocionou as obras de Mattise, Braque, Le Corbusier, Léger, Chagall e Rovault, entre outros, nas igrexas católicas.

PERSOEIRO

Actor francés. Interpretou, as máis das veces, personaxes complexos e perversos. Actuou en películas como Quand la femme s’en mèle (1957), Rocco e i suoi fratelli (Rocco e os seus irmáns, 1960), Il Gattopardo (O Gatopardo, 1962), Les félins (Os felinos, 1963), Flic Story (A historia de Flic, 1975), Un amour de Swann (O amor de Swann, 1983), Le passage (O paso, 1986), Nouvelle Vague (1990), Le retour de Casanova (O regreso de Casanova, 1992), Les cent et une nuits (As cento e unha noites, 1995), Le jour et la nuit (O día e a noite, 1997) ou Les acteurs (Os actores, 2000).

PERSOEIRO

Filósofo. Profesor na École Polytechnique, participou nos debates de máis polémica en Francia. Influenciado por H. Arendt e M. Kundera, criticou o mundo moderno cualificándoo de despiadado e cruel. Das súas obras destacan Le Juif imaginaire (1983), Le défaite de la Pensèe (1987) e Comment peut-on être croate? (1992).

PERSOEIRO

Escritor canadense. Da súa produción destacan Les îles de la nuit (1946), Rivages de l’homme (1948), Poèmes (1944-1957) (1963) e Visages du monde (1971).

PERSOEIRO

Político francés. Líder do Rassemblement pour la République (RPR) (1995-1997), foi ministro de Asuntos Exteriores (1993) e primeiro ministro (1995). Durante 1996 fixo fronte a diversas mobilizacións populares que frearon a aplicación do seu plan de axuste económico para converxer con Europa. A vitoria do Parti Socialiste nas eleccións lexislativas de 1997 forzou a súa dimisión.

PERSOEIRO

Novelista e dramaturgo francés. Da súa produción destacan as obras satíricas Crispin rival de son Maître (1707) e Turcaret ou le financier (1709), as novelas Le diable boiteux (1707), Histoire de Guzman d’Alfarache (1732) e outras inspiradas en temas da tradición picaresca castelá coas que fai unha descrición minuciosa da sociedade francesa, e acada a perfección do realismo novelesco; e Gil Blas de Santillane (1715-1735), a súa novela máis famosa, de marco castelán pero temática francesa.

PERSOEIRO

Piloto automobilístico francés. Coñecido como Le professeur, debutou na Fórmula 1 no Gran Premio de Arxentina (1980). Acadou 51 vitorias en grandes premios e catro títulos de campión do mundo (1985, 1986, 1989 e 1993). Recibiu a Légion d’Honneur (1985) e a distinción de mellor deportista do século (1999).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Adscrito á Nouvelle Vague do cine francés, constitúe, no aspecto estético, o seu representante máis esixente. Considerouse o creador dun cine-literatura a raíz da súa colaboración con novelistas modernos, como Marguerite Duras en Hiroshima, mon amour (1959); Alain Robbe-Grillet en L’année dernière à Marienbad (1960); e Jorge Semprún en La guerre est finie (1966). Destacan os seus filmes Loin du Vietnam (1967), L’an 01 (1973), Providence (1976), Mon oncle d’Amerique (1980), premiada no Festival de Cannes; Melo (1986) e Gerschwin (1992).

PERSOEIRO

Escritor, guionista e realizador francés. Teórico do Nouveau Roman, a súa obra influíu decisivamente en moitos escritores do s XX e no movemento da Nova Narrativa en Galicia. É autor de Le voyeur (1955), La jalousie (1957), L’annee dernière à Marienbad (1961), levada ao cine por A. Resnais; La maison de rendez-vous (1965), Projet pour une révolution à New York (1970), Topologie d’une cité fantôme (1976), Souvenir du triangle d’or (1978), Djinn, novela de ciencia ficción no marco da gramática estrutural; Le miroir qui revient (1985), Angélique ou l’enchantement (1988) e Un bruit qui rend fou (1995). Colaborou en diversos filmes, ben como guionista, en Taxandria (1996); ben como actor, en Le Temps retrouvé (1999), ou ben como director en Un bruit qui rend fou (1995).

PERSOEIRO

Sociólogo francés. Especializado en temas de socioloxía industrial, deu importancia ao proceso de traballo. Escribiu, entre outras obras, Sociologie de l’action (1965), La conscience ouvrière (1965), La société postindustrielle (1969), Prodution de la société (1973), Pour la sociologie (1974), L’après-socialisme (1980), Le Mouvement ouvrier (1894) e Critique de la modernité (1992).

GALICIA

Articulista. De nome Damián Álvarez Villa­laín, dirixiu a Fundación Casares (2003-2005) e desde 2006 é asesor do presidente da Xunta de Galicia na área de cultura. Coor­dinador da comisión de teatro do Con­sello da Cultura Galega (desde 1998), ta­mén participou no consello reitor do Ins­­tituto Galego de Artes Escénicas e Teatrais (desde 1997). Foi xefe de prensa e publicacións do concello de Santiago (1988), director do Centro Dramático Gale­­go (1989-1991), presidente da Asociación Galega de Editores (1998-2000) e subdirector da Editorial Galaxia (1991-2002). Colabora en diversas publicacións periódicas, como Grial, Leer, Luzes de Galicia e A Nosa Terra. Realizou a dramaturxia de Um inimigo do povo (1997) para o Teatro do Noroeste.