Benvido a EGU - Enciclopedia Galega Universal

Municipio da provincia de Lleida, na comarca da Noguera, situado á beira do río Segre (3.068 h [1996]). Ten agricultura mediterránea. Dentro dos sectores produtivos destaca a gandería do porcino. A destilación de alcohol, a fabricación de fariña e a industria da madeira tamén teñen a súa importancia.

Soberano timúrida de Turkestán (1447-1449). Fixo de Samarcanda a capital do imperio e un centro de civilización musulmá. Destacou tamén como matemático, astrónomo, poeta, historiador e teólogo.

Cidade da provincia de Turín, en Piemonte, Italia (53.120 h [2001]). A súa economía baséase nas industrias de explosivos e farmacéuticas. Conserva un castelo do s XV.

Sacerdote e guerrilleiro. Durante a Guerra da Independencia participou na Batalla de Pontesampaio e nas reconquistas de Vigo e Santiago de Compostela. En 1815 organizou un batallón que se enfrontou a J. Díaz Porlier e contribuíu á súa derrota. Nomeado cóengo de Tui, foi perseguido polos constitucionalistas e estivo recluído en Herbón en 1823.

Rei de Siria (139 -129). Irmán de Demetrio II, tomou Xerusalén e aceptou a Xoán Hirca como Gran Sacerdote. Levou as súas tropas ata Mesopotamia e Media, onde morreu combatendo.

Cidade do ken de Aichi, na illa de Honshū, Xapón, situada ao L de Nagoya (346.090 h [1997]). A súa economía baséase na construción de automóbiles.

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, drenado polo río Guadiamar e situado nos contrafortes occidentais da serra de Aracena (1.600 h [1996]). Destacan os xacementos de pirita, galena e fluorita. Os principais cultivos agrícolas corresponden aos cereais e ao tabaco.

Mezzosoprano. De nome María Felicia García Sitjes, debutou en Londres en 1825 e actuou en EE UU co seu pai, Manuel del Pópolo Vicente García (1825-1827). Triunfou en París, Milán, Roma, Nápoles e Londres, especialmente con óperas de Bellini.

Dinastía tokharia establecida en Bactriana no s I fundada polo soberano Kujulakasa, que se enfrontou aos partos e conquistou o val de Kābul, Kāpīsā cara a 50 e Gāndhāra cara a 65. O seu fillo Vimakathpisa estendeu os seus dominios cara a rexión de Punjab e mantivo contactos con China e co Imperio Romano. O principal soberano da dinastía foi Kanishka que, entre 123 e 153, ampliou os seus dominios cara a Asia central e   India setentrional, e favoreceu a expansión do budismo.