Benvido a EGU - Enciclopedia Galega Universal
Aínda non se creou contido para a páxina principal.
Escritor. Nacionalizado estadounidense, na súa obra, cunha prosa influída por S. Freud e T. Mann, rexeita a Hungría socialista, e expresa o desarraigamento do exiliado. Escribiu as memorias Egy polgár vallomásai (As confesións dun burgués, 1934), as novelas Béke Ithakában (Paulo en Ítaca, 1952) e San Gennaro vére (O sangue de san Xenaro, 1963), e o volume de poesía selecta A delfin visszanézett (O golfiño observa ao seu redor, 1978).
Historiador da arte. Colaborador e continuador de Aby Warburg, dirixiu a súa biblioteca e o centro de estudos de Hamburgo, que coa chegada do nazismo trasladou a Londres (1933). Comparou a iconografía pagá coa cristiá en Rinascita dell’Antichitá (1922), e ocupouse de figuracións astrolóxicas en La fede astrologica de Agostino Chigi (1934).
Autor teatral. Escribiu, coa colaboración de U. Charlón Arias, diversas pezas teatrais populares e costumistas inspiradas na ideoloxía das Irmandades da Fala. Da súa produción destaca Mal de moitos (1921), en que critican aos galegos que deixan de empregar a súa lingua; Trato a cegas (1921), de carácter picaresco; Axúdate (1922) e O menciñeiro (1922); estas dúas últimas foron moi representadas pola Escola Dramática Galega.
Fotógrafo. Colaborou inicialmente co seu pai, Francisco Llanos Mas. Ademais de traballar para Faro de Vigo, organizou o seu propio estudo na rúa Policarpo Sanz, en Vigo.
Antropólogo. Profesor da University of Chicago, realizou achegas teóricas á antropoloxía económica e á ecoloxía. Evolucionou de posturas marxistas ás teses de C. Geertz. Das súas obras destaca How “Natives” Think (1995).
Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación de santa María.
Financeiro alemán. Despois da Segunda Guerra Mundial, confíaselle a xestión da axuda do Plan Marshall na Alemaña Occidental. Foi membro do consello de administración dun gran número de empresas alemanas.
Capital da provincia homónima, en Piemonte, Italia (44.950 h [2001]). Situada na beira dereita do Sesia, é o centro dunha vasta chaira moi ben irrigada onde se cultiva arroz. Antigo Oppidum Vercellae (s II a C), despois da caída do Imperio Romano foi ducado longobardo. Pasou aos Savoia en 1427 e foi ocupada pola Coroa de Castela (1638-1659) e por Francia (1704). En 1814 volveu ao dominio dos Savoia.
