Temas

Deseñador gráfico. Formouse na Escuela EINA de Barcelona e en 1992 creou Permuy Asociados SA. O seu traballo esténdese aos campos da identidade corporativa, o deseño de marcas e logotipos, o deseño de publicacións e o deseño editorial, empresarial e institucional. Destacan, entre outras, os traballos realizados para o Xacobeo 99, o Consorcio de Santiago de Compostela, a Fundación Eugenio Granell, o Centro Dramático Galego e Galicia Terra Única. Participou, entre outras, nas mostras Barcelona 92, la creativitat gráfica a l’esport olímpic (1989), Galicia: tradición y diseño (1991) e Signos del Siglo. 100 años de Diseño Gráfico en España (2000).

Aviador. Realizou as súas primeiras acrobacias o 6 de maio de 1913 en Ferrol durante a botadura do acoirazado Alfonso XIII. Convidado pola colectividade galega de Arxentina e Cuba, realizou diversos voos acrobáticos en que incluíu o salto da morte. De volta en España, tomou parte en varios concursos ata a súa retirada en 1921.

Presentador. Coñecido como Mon Santiso, traballou como locutor e director de programas de radio en Antena 3, Radio 80 e RNE, e como presentador, guionista e director de programas de televisión en TVG, Canal 10, Antena 3 TV e La 2 de Televisión Española.

Profesora. Destaca pola súa preocupación ao redor da docencia infantil en galego. Publicou en colaboración con Henrique Harguindey: Textos pró ensino galego (1976), Lerias e enredos para os máis pequenos (1981) e Contos populares (1983), reeditado no 1994 co título de Antoloxía do conto popular galego. En 1998 publicou O mal do zapateiro e outros contos. 

Historiador, xeógrafo, filólogo e escritor. De moi novo emigrou a Arxentina, onde se dedicou aos negocios mercantís. En 1911 regresou e instalouse en Madrid. Colaborou, entre outros, nos xornais El Eco de Galicia, no que escribiu desde 1915 unha serie de artigos sobre Galicia titulados “Desde el relleno”, Almanaque gallego (“Notas de Baamonde (Lugo)”, 1914 e “Baamonde ou Vaamonde?”, 1915) en La Voz de Galicia. No Boletín da Real Academia Gallega publicou o artigo “Acerca del topónimo Bares” (1956). Escribiu a novela El Destino (1897), de ambiente galego, e o conto Al abrigo del ombú (1914). Entre outras obras eruditas, publicou Apuntes históricos y descriptivos de la villa y partido judicial de Santa Marta de Ortigueira (1902), Vocabulario santamartés u ortigueirés. Crítica de críticas (1903), Cuestión filológica. Nombre genérico de los hijos de Ortigueira (1903 e 1904), Barbarismos de la inscripción del monumento a los mártires de Carral (1907), colección de dezaseis...

Deuse a coñecer como poeta, arredor do 1900, logo de gañar o primeiro premio nun certame organizado polo Ateneo León XIII de Santiago. Outorgáronlle un premio pola composición “Íntima” na celebración do centenario de Rojas Zorrilla en Toledo. No 1910 gañou en Santiago a flor natural polo poema “Las cumbres” e o primeiro accésit por “La casa muerta”. Salienta a súa obra lírica en castelán Al amor del terruño (1915), libro de corte clásico e inspiración romántica que contén as súas poesías premiadas; o monólogo lírico Al desplegarse la rosa (1917) e, sobre todo, Diana de gaita (1930), na que mostra unha fermosa visión da paisaxe galega con gran sensibilidade. Algúns investigadores subliñan a influencia deste libro na obra de Amado Carballo -concretamente, en Proel e no poema “O Galo”- aínda que non estea aínda claro se a intervención se deu en forma de reciprocidade, de indución ou de maxisterio dunha das partes sobre a outra. De confirmarse este influxo...

Actriz. Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa, comezou a facer teatro no ano 1982 no grupo Ancoradouro. Posteriormente traballou na Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela e en compañías profesionais como Teatro do Aquí, Uvegá Teatro, Centro Dramático Galego e Os Quinquilláns. Entre outros espectáculos, participou en Zocos (1998) e A señorita Xulia (2000), de Uvegá Teatro, e Xelmírez ou a groria de Compostela (1999) e Don Xoán (2000), do Centro Dramático Galego.

Director de dobraxe e actor teatral. Coñecido como Tuto Vázquez, estudou declamación no Conservatorio da Coruña e licenciouse en Arte Dramática no Institut del Teatre de Barcelona. Participou en máis de 50 espectáculos, dos que destacan O señor Bonhome e os incendiarios (1966), co Grupo Teatral O Facho; Macbeth (1975) con Teatro Circo; e A noite vai coma un río (1979), coa Escola Dramática Galega, da que foi un dos cofundadores. Participou no espazo radofónico Preescolar na casa, e nas series de televisión Pratos Combinados, Mareas Vivas e Avenida de América. No cine destacan as súas interpretacións en Blanca Madison (1998) e O lapis do carpinteiro (2003).