Temas

Músico e luthier. Emigrado a Montevideo aos 6 anos, estudiou música na Escuela de Artes y Oficios desa cidade. Posteriormente se instalou en Bos Aires onde exerceu como violoncellista nos teatros Colón e na Ópera, e participou na fundación da Sociedad Musical de Mutua Protección. Acadou especial recoñecemento como luthier especialista na fabricación de arcos para instrumentos de corda, tarefa á que se dedicou especialmente nos seus últimos anos.

Escritor. Cultivou a literatura desde moi novo e escribiu varias novelas, contos e poesías. Da súa produción destaca El cerezo, La espada, El chulo (Premio Nacional do SEU) e a novela curta de carácter autobiográfico   Una vida en seis meses (1959).

Industrial e político. Profesor mercantil, foi concelleiro en Ribadavia por Alianza Popular (1979-1983) e despois polo Partido Popular (1987-1991 e 1995-1999). Foi deputado por Ourense no Parlamento galego (2000-2001).

Político, pai de Joaquín Quiroga Espín. Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos os dous tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado por Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908). Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas, e ministro de Gobernación (1906). A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.

Aventureiro. En Italia uniuse ao exército de Vítor Manuel II e logo ás tropas de G. Garibaldi, co que participou na expedición da toma de Marsala (Sicilia) en 1860.

Cantautor. Director da produtora Articket. Comezou cantando na Escolanía da Catedral de   Santiago, para estudar logo solfexo e guitarra. Foi un artista predisposto a abordar unha arte urbana, cun folk de estilo progresivo con influencias psicodélicas. Formou parte de Voces Ceibes pouco antes de se desfacer como colectivo. Membro da   Sociedad General de Autores, do xurado dos Premios da Crítica e dos Premios Reconquista, desde a década de 1990 dedícase á produción musical. Da súa discografía en solitario cómpre salientar Estamos chegando ao mar (1976), Alcabre (1978) e Aluminio (1979).

Médico e educador. Licenciouse en Medicina e exerceu a súa profesión en Galicia e Bergara (Gipuzkoa), onde ensinou a falar e a entender a un xordomudo. Discípulo de Ramírez de Carrión, trasladouse a Francia, onde tamén exerceu como médico, e posteriormente a Italia. Neste país introduciu o procedemento de ensinar aos xordomudos a expresarse, explicou os métodos de Pedro Ponce de León, Juan Pablo Bonet e Ramírez de Carrión, e traballou na demostración de que as ondas sonoras se transmiten aos xordomudos por conduto auditivo. Foi instrutor do fillo do príncipe Tomé de Savoia e médico persoal do duque de Mantua. Entre as súas obras destacan Petri a Castro Bayonatin febris maligna punticulares, aphosiomis delineata (1650), Bibliotheca Medici Eruditi (1654), Pestis Neapolitano Romana et Gemunses annorum 1656 y 1657, fidela narratione delinest et comentaris ilustratu (1657), Imber aureus seu chilias aphorisma rum ex libris epidemisis. Hipocrates et Francisco Vallisesit...

Relixioso franciscano. Estivo vinculado aos mosteiros de Salamanca e Monforte de Lemos. Da súa obra destacan Epicedio sacro panegírico a las inmortales memorias de la V. M. Sor Manuela de la Trinidad... (1696) e Apología de confesores y predicadores regulares... (1702).