Temas

Pintor e ilustrador. Cultivou principalmente a paisaxe, sobre todo a urbana, de carácter realista. Como ilustrador, destaca o seu traballo no libro Vigo sentimental, de F. Fernández del Riego, onde reflectiu recunchos e edificios da cidade e retratos de persoeiros de todos os tempos.

Relixioso mercedario. Ordenouse sacerdote (1951) e foi fundador e promotor do proxecto educativo Escuela de Pensamiento y Creatividad (1987). Publicou Metodología de lo suprasensible (1963), Análisis estético de obras literarias (1982) e El Espíritu de Europa: claves para una reevangelización (2000). Membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas (1986), pertence ao Consello Directivo do Council for Research in Values and Philosophy (Washington) e foi cofundador e colaborador do Seminario de Filosofía Xabier Zubiri.

Escultor. Coñecido como Xuxo Vázquez, formouse na Escola de Artes e Oficios de Vigo, da que foi profesor, e no Círculo de Bellas Artes de Madrid. Desde os seus inicios abandonou os modos tradicionais da escultura para incorporar as tendencias máis vangardistas. Realizou obras figurativas e abstractas, con diversos materias, e fixo medallas de diversos personaxes da cultura galega. Destacan Guerreiro I (1989), Fiel (1990), Zigurat (1997), Dolmen de auga (1998) e Abertura dun disco I (2002). Foi premiado na Bienal de Pontevedra de 1973 con A marcha das cargas eternas e na de 1978 con Torso rosa. Recibiu o Premio Tomás Fernández Prieto da Casa Nacional de la Moneda (1974 e 1984).

Músico e compositor. Recibiu a primeira formación musical co seu pai, Xosé Courtier, violinista que tivo como discípulo a Pablo Sarasate. Posteriormente, estudiou a carreira de piano no conservatorio de Madrid. Rematados os estudios, foi director da banda de música da Pobra de Trives, ata que acadou, por oposición, a praza de director da Banda Municipal de Ourense (1910). A banda ourensá conseguiu con el triunfos en distintos certames. Dedicou parte da súa actividade á composición; escribiu a música para a zarzuela Flor de cardo, sobre texto de Antonio Suárez de Puga, estreada no Teatro Eslava de Madrid o día 25 de maio de 1904. Ten un só acto dividido en catro cadros, en prosa e verso, e editouse na imprenta de S. Velasco, en Madrid. A acción transcorre en terras valdeorresas; o río Sil aparece nomeado repetidas veces. A muiñeira da obra está dedicada a Helena Quiroga Velarde. Da súa produción destacan, ademais, as pezas Rosicler, Hechizo, El Club,...

Xurista e político. Foi alcalde de Cambados (1987-1990), deputado no Parlamento galego polo Partido Popular (1987-1991), deputado no Congreso (1979-1982 e 1989-1999) e senador (1986-1989). Foi nomeado conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais da Xunta de Galicia (1999-2003). Recibiu a Gran Cruz de la Orden de San Raimundo Peñafort (1996).

Arquitecto. Formouse na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e nos Países Baixos e Reino Unido. Nun primeiro momento recibiu a influencia racionalista, como o emprego da cuberta plana e do vidro e o formigón, e despois incluíu elementos rexionalistas, como a galería de cristais, ou eclécticos, como a mansarda. Participou no Plan de Escuelas Rurales e no Plan e Vigencia de Escuelas de Vigo, baixo o Ministerio de Educación y Ciencia, polo que construíu un bo número de colexios públicos. Realizou tamén edificios de vivendas e, entre outras obras, o centro parroquial de Santa Baia de Alcabre (1996). O seu interese pola música levouno o deseño de salas de música e en 1988 recibiu o Premio Dragados y Construciones da Fundación CEOE pola rehabilitación do antigo Teatro García Barbón de Vigo (Centro Caixanova).

Político. Alcalde de Redondela durante tres lexislaturas (1979-1991) e desde 1999, e senador electo por Pontevedra na V lexislatura (1993-1996), foi vicepresidente da Federación Galega de Municipios e Provincias, secretario xeral da agrupación local do PSdeG-PSOE de Redondela e presidente da agrupación comarcal de Vigo.

Crítico da arte. Fixou a autoría e a valía do cadro do colexio dos escolapios ou da Compañía de Monforte de Lemos, de Van der Goes. Publicou Jenaro Pérez Villaamil (1921?), Galicia y su arte contemporáneo (1925) e diversos artigos, dos que destacan “El Pintor Francisco Lloréns: artistas gallegos” (1924) e “El Renacimiento Italiano en España” (1936).

Mariño de guerra. Despois de ser gardamariña en Cádiz ascendeu a alférez de fragata en 1778. Combateu contra os ingleses no Canal da Mancha, no bloqueo de Xibraltar e contra o almirante Howe no propio estreito. Participou na defensa de Ferrol en 1800 e na Batalla de Trafalgar contra os ingleses (21.10.1805). Cando dirixía a Comandancia de Mariña de Vilagarcía participou no enfrontamento contra os franceses, en 1806. Mandou a Comandancia do Tercio de Vigo (1809) e, ao ano seguinte, a de Ferrol. Ascendeu a brigadier, encargouse do goberno militar de Ferrol e do mando dos tercios navais do norte. En 1839 foi nomeado tenente xeneral.