Temas

Produtor e director cinematográfico. Emigrou a Portugal de moi novo. Volveu a Galicia, onde estableceu un concesionario de automóbiles e unha liña de autobuses entre Ourense e Parada de Sil. A comezos da década de 1940 marchou a Madrid para traballar en Suevia films, empresa do seu irmán Cesáreo. Comezou a súa carreira con dúas coproducións con Llama Films Un fantasma llamado amor (1956) e Héroes del aire (1957), dirixidas por Ramón Torrado. A principios da década de 1960 fundou Arturo González P C. Nun primeiro momento produciu varias películas dirixidas por José Antonio Nieves Conde e iniciou unha longa relación profesional con Alfredo Fraile como produtor executivo. En 1963 conseguiu o contrato en exclusiva con Manolo Escobar, con quen fixo Los guerrilleros (P.L. Ramírez, 1963) e outros 17 títulos máis protagonizados polo cantante almeriense, algúns en coprodución con México e Panamá. Participou na produción de La muerte tenía un precio (S. Leone,...

Pedagogo. Doutor en Filosofía e Ciencias da Educación (1985) pola Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de universidade desde 2002, ampliou estudos na Cambridge University e foi investigador e profesor visitante na Florida International University, así como na University of Illinois at Urbana-Champaign e Johns Hopkins University. Foi director da UNED na Coruña, vicerreitor de profesorado da USC (1994-1998) e, desde 1998, director do Instituto de Ciencias da Educación. As súas liñas de investigación son inmigración e educación, educación intercultural, teoría de procesos educativos, política educativa, educación e sociedade civil e pedagoxía da motivación. Das súas obras destacan Teoría y práctica de la educación intercultural (1994), Inmigración e acción educativa en Galicia (2003) e Estudios sobre flujos migratorios en perspectiva educativa y cultural (2005). Dirixiu a obra La investigación educativa en Galicia (1989-2001) (2004). Membro...

Farmacéutico. Estudou farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Especializado en sanidade ambiental e saúde pública, recibiu numerosos premios de investigación. Escribiu Salud ambiental (1989), Una política ambiental para Galicia (1993), Residuos ganaderos y medio ambiente (1996), Manual de saúde ambiental (1997) ou Medio ambiente y salud (1998).

Xornalista, coñecida como Pilar Cernuda. Directora e analista política da axencia Fax Press e colaboradora nos periódicos La Razón e Micanoa.com. Traballou tamén como comentarista radiofónica e participou en numerosos programas da Cadena COPE, de Onda Cero e Radio Nacional, así como na televisión, especialmente en TVE. Escribiu: Tengo cincuenta años, qué me pasa doctor?, Todo un rey, Crónicas del cambio (1996), El Presidente, Ciclón Fraga (1997), La mujer en la política (2000), 30 de noviembre (2000) e 23F: La conjura de los necios (2001). Publicou, en colaboración, Crónicas de la crispación, Aznarmanía, Los hijos más deseados: un libro útil para recorrer el camino hacia la adopción (1999), Servicios secretos (2000), e, xunto con José Mª Mendiluce, Solidaridad: no es humanitario todo lo que reluce (2002).

Escritor e mestre. Creador da Federación de Estudiantes Católicos (1932), fundou en 1943 a agrupación artística La Farándula e en 1950 a sociedade Amigos de la Ópera. Crítico de cine e teatro en RNE na Coruña, colaborou tamén en diversas publicacións. Presidiu a coral polifónica El Eco e dirixiu a revista Abrente. Cómpre salientar a súa obrapoética Cancionero tardío (Premio Nacional de Poesía, 1969); e en narrativa, El Aguijón (1968), obra finalista do Premio Nacional de Literatura; As historias do anxo azul (1991) e O vello das pombas (1998). No eido teatral destaca Triunfó la vida (1957). Foi membro correspondente da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario e da Real Academia Galega.

Político e militar. Formou parte do Batallón Literario durante a Guerra de Indepencia e acadou o grao de tenente coronel. Presidiu a primeira Xunta de Censura (1810) e formou parte no Trienio Liberal da Deputación Provincial da Coruña. En 1821 asinou unha denuncia contra o goberno pola falta de liberdade de prensa e foi deputado nas Cortes por Pontevedra (1834-1836).

Anarcosindicalista. Coñecido como João Peres, emigrou a Brasil en 1915. Residiu en São Paulo, onde participou activamente en numerosas folgas; en 1924 encabezou o comité revolucionario desta cidade. Sufriu torturas durante o período fascista de Getúlio Vargas e foi desterrado a Rio Grande do Sul. Á caída da ditadura de Vargas, retornou a Rio de Janeiro onde participou na fundación do xornal Ação Direta.

Pintor e escultor. En 1926 trasladouse a Bordeos, onde iniciou estudios de Belas Artes baixo a tutela do artista François Maurice Roganeaux e comezou a expoñer. En 1935 obtivo a bolsa do Conde de Cartagena que lle permitiu continuar os seus estudios na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. En 1936 foi recrutado polo exército da República na Unidade de Cartografía e rematada a guerra fuxiu a Perpignan. Exiliado en América en 1940, estableceuse na República Dominicana. Nestes primeiros anos a súa obra recibiu a influencia do Postimpresionismo e do Fauvismo, sendo Cézanne unha continua referencia, pero foi o descubrimento do mundo antillano o que marcou definitivamente a súa linguaxe expresiva. As súas obras lembran a Gauguin tanto na cor como na temática (nus de mulleres nativas en paisaxes insulares). A súa linguaxe propia comezou a acadala en 1944 co descubrimento de Haiti. Deste país impactoulle sobre todo o sincretismo dos ancestrais rituais africanos do vodú. O resultado...

Pintora. Coñecida como Ana Diz, a súa pintura é de tipo expresionista, cunha tendencia á esaxeración das formas. Participou en diversos concursos de logotipos, entre outros, en La Salle (1986) e Madrid (1994), e realizou diversas exposicións.