Temas

Filósofo brasileiro. Licenciado en Dereito na Universidade de Recife, foi catedrático de Lóxica no Colexio Pedro II de Rio de Janeiro. Concibiu a filosofía como o medio para investigar os grandes problemas que atinxen á existencia humana, buscou eliminar preconceptos e falsas esperanzas, a través do método da introspección, de tal xeito que proporcionasen un coñecemento fundamental e verdadeiro que lle permitira ao home enfrontarse directamente á vida e á morte. Das súas obras destacan O mundo interior; ensaio sôbre os dados gerais da filosofia do espírito e Finalidade do mundo; estudos de filosofia e teleologia naturalista.

Bispo de Ourense (1922-1940) e escritor, irmán de Antonio Cerviño González. Licenciouse en Dereito Canónico e doutorouse en Teoloxía. Foi catedrático de Teoloxía e Teoloxía Dogmática no seminario de Tui dende 1884, fiscal do tribunal eclesiástico de Tui e cóengo maxistral da catedral de Tui, ata que foi nomeado bispo de Ourense en marzo de 1921. A súa doutrina teolóxica evolucionou dende un integrismo radical cara a un conservadorismo oposto ás reformas relixiosas da Segunda República española. Durante a súa mocidade escribiu varias poesías e artigos co pseudónimo de Solino Forcey, nunha polémica que mantivo con Indalecio Armesto en El Eco del Miño. Así mesmo, foi autor do panexírico polo tudense frei Rosendo Salvado e Rotea, bispo de Nova Nursia (Australia) en La Integridad de Tui. Publicou, ademais, Conferencias dogmáticas sobre el liberalismo, predicadas en la Santa Iglesia Catedral de Tui en el Adviento de 1898 (1898) e Primera carta pastoral dirigida al clero y fieles...

Músico. Coñecido como Francesc Uetam, debutou en 1869 como virtuoso do baixo. En 1877 actuou no Teatro Imperial de Peterburgo e iniciou a súa brillante carreira internacional. O seu repertorio incluía óperas de Gounod, Meyerbeer, Rossini e Bellini.

Historiador e político finlandés. Ensinou na Universidade de Helsinqui. Foi membro do Parlamento finlandés (1907-1914) e defendeu a independencia de Finlandia. Escribiu diversas obras sobre a historia do país.

Fotógrafo. Coñecido como Tim Nachum Gidal, colaborou coas revistas Münchner Illustrierte Press e Picture Post. En 1930 participou nunha exposición sobre a primeira experiencia televisiva no Deutches Museum. Nunha viaxe á India realizou unha reportaxe sobre Mahatma Gandhi que o levou a ser coñecido mundialmente. Foi tamén redactor xefe da revista militar Parade. En 1948 instalouse nos EE UU e traballou na revista Life e como profesor na Nova Escola de Investigacións en Ciencias Sociais. Publicou Deutschland-Beginn des modernen Photojournalismus (1972) e Modern Photojournalism: Origin and Evolution 1910-1933 (1974).

Físico. Formouse na Universidade de Ohio e no Instituto de Tecnoloxía de California, de onde foi profesor. As súas investigacións centráronse na teoría da nucleosíntese estelar, onde introduciu avances fundamentais, e na orixe dos elementos químicos. Recibiu a medalla Barnard da Universidade de Columbia (1965) e o premio Vetlesen (1973). En 1983 outorgóuselle o Premio Nobel de Física que compartiu con S. Chandrasekhar.

Rei de Escocia (1124-1153), fillo de Malcolm III. Sucedeu o seu irmán Alexandre I e interveu na sucesión de Enrique de Inglaterra, pero foi derrotado en 1138. Asegurou a monarquía escocesa e baseou o seu reinado nunha estrutura feudal. Reactivou a economía e renovou as fundacións eclesiásticas, a xustiza e o exército.

Xornalista e escritor. Coñecido como Corpus Barga, sobresaíu no ensaio de tipo xornalístico. Exiliado en 1939, escribiu Los pasos contados (1963-1967) e Los galgos verdugos (1973).

Escritor, viaxeiro e xeógrafo grego. Percorreu Palestina, Exipto, Italia e, sobre todo, Grecia, a que describiu nos libros Ðåñé ή ãçóéò ô ῆ ò ‘Åëëάäïò (Descrición de Grecia, 160 e 177), obra escrita nunha prosa aticista e nun estilo en que recorre á variatio, imitando a Herodoto. Se ben as fontes que utilizou eran inseguras, serviron como documento para a arqueoloxía e a historia das relixións.