Bienvenido a EGU - Enciclopedia Galega Universal

Raíña dos longobardos, filla do xépido Cunimundo. Foi apresada por Alboino, que casou con ela e a obrigou a beber polo cranio do seu pai. Como vinganza, fíxoo matar por medio de Helmoquis, con quen casou (572). Perseguidos polos longobardos, refuxiáronse en Ravenna e pouco despois, envelenáronse.

Escultor. Coñecido como o Vello, tivo o seu obradoiro na cidade compostelá. Realizou o grupo de Nosa Señora das Angustias no retablo maior da igrexa de San Froitoso. Partiu do esquema barroco para realizar unha obra novidosa no seu tempo ao presentar a escena cun idealismo naturalista manifestado na serenidade do rostro de Cristo e no tratamento da súa anatomía. No eido compositivo, a figura da Virxe e de Cristo téndense a inscribir nun triángulo. Atribúenselle as imaxes de san Sidro Labrador, santa Susana, san Xoán Bautista e Santiago peregrino de Conxo.

Pintora. Licenciada en Pintura na facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo, ampliou estudios en Límerick (Irlanda) e no Laboratorio de Criação con tecnoloxías de vídeo e multimedia do Centro de Ciencias Humanas e Artes en Brasil, onde se puxo en contacto coas novas tecnoloxías dixitais. A súa obra centrouse no mundo da imaxe en movemento, cun interese por capturar a vida a través da cámara, incidindo noutras realidades e apostando pola actuación do espectador na mesma. Tentou así perseguir unha nova realidade a partir dunha mirada surrealista na que destruíu as referencias ao tamaño, á localización e ao contexto mediante a perversión da imaxe con estratexias de fragmentación. Participou na Bienal de Pintura Balconadas de Betanzos (1994-1998), na V Mostra Unión Fenosa (1997), en Galicia Terra Única (1997), onde expuxo unha vídeo-instalación, e na exposición El país de los tuertos no Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (1998).

Illote do litoral atlántico pertencente á parroquia de Serantes (Oleiros).

Pintor, debuxante, gravador e escultor francés. Discípulo de Gustave Moreau, inicialmente traballou seguindo un estilo académico, pero pronto cultivou o impresionismo influído por Cézanne. Orientouse despois cara ao neoimpresionismo (Luxe, calme et volupté, 1904) e cultivou o fauvismo (1905-1908), converténdose no seu principal representante (Portrait à la raie verte, 1905). Simplificou o seu estilo, con grandes pinceladas de cor intensa separadas por trazos negros e liñas arabescas, destacando a súa obra Le bonheur de vivre (1906), pero continuou sempre baixo unha heterodoxia, fiel ao fauvismo. Dúas viaxes a Marrocos (1911-1913) e a atracción polo cubismo levárono cara a novas buscas simplificadoras (Le peintre et son modele, 1916). En 1917 iniciou unha etapa naturalista, de cores claras e luminosas e pintou interiores e a serie das odaliscas, das que destaca L’Odalisque au coffret rouge (1926). Desde 1928 retomou a simplificación, con novos...

Escritor sueco. Representante da tendencia neorrealista-satírica e didáctico-descritiva do s XVIII, foi reitor da Universidade de Lund e presidente da Academia Sueca. Autor de traxedias, obras líricas, didácticas e fábulas, publicou Mitt lefverne (1886).

Punta do litoral atlántico situada entre as de Langosteira e Muros, na parroquia de Suevos (Arteixo).

Nadador. Coñecido como Chano Rodríguez, está considerado un dos deportistas parolímpicos máis destacados de España. Membro do Plan Ado, participou nos Xogos Parolímpicos de Sydney 2000, onde bateu as mellores marcas do mundo nos 50, 100 e 200 metros libres, en que obtivo a medalla de ouro, xunto ás dos 4x50 metros libres e 4x50 estilos. En Atenas 2004 bateu a mellor marca do mundo en 50, 100 e 200 metros libres, disciplinas en que conseguiu tres medallas de ouro. Establecido en Vigo, recibiu o premio ao mellor deportista de Pontevedra da Deptación de Pontevedra (2000) e o premio Vigués Distinguido (2001).

Reacción do grupo carbonilo CO dos aldehidos e das cetonas a grupo metilo CH₂por acción da amalgama de cinc en medio de ácido clorhídrico, segundo a seguinte ecuación de reacción:


FORMULA

Filósofo, médico e pintor. Considerado como un dos teóricos da arte alemana, foi profesor de medicina na Universidade de Dresden. Seguidor da filosofía da natureza de Schelling, proclamou a importancia esencial do inconsciente no coñecemento da vida consciente da alma. Precursor do surrealismo, a súa pintura foi, en consonancia coas súas ideas filosóficas, onírica e fantasiosa. Entre os seus escritos filosóficos destacan Psyche: zur Entwicklungsgeschichte der Seele (Psique: para a historia da evolución da alma, 1846) e Physis: zur Geschichte des leiblichen Lebens (Physis: para a historia da vida corporal, 1851).