Temas

Igrexa formada arredor do patriarca de Antioquía. A parte que se atopaba nos límites do imperio persa e se separou xuridicamente en 424 formou a Igrexa Persa, Igrexa Asiria ou Igrexa Nestoriana. O resto, correspondente á parte occidental do patriarcado, rexeitou o Concilio de Calcedonia (451), manténdose sempre no monofisismo, fronte á facción que seguiu as directivas imperiais e aceptou Calcedonia, polo que foi chamada melquita. Outra comunidade eclesiástica pertencente ao tronco común da Igrexa Siria é a maronita. A Igrexa Siria ou siroantioquena chámase tamén xacobita, polo nome do seu reorganizador Xacobe Baradai (?-578). No s XVII diversos grupos da Igrexa Siria uníronse a Roma conservando o rito sirio e cun patriarcado propio, tamén titular de Antioquía. A Igrexa Siria renovouse nun sentido ecuménico: a xacobita procurando un achegamento ás outras monofisitas e unhas mellores relacións cos sirios católicos, e estes tomando máis conciencia do seu carácter oriental non latino.

Igrexa parroquial situada en Chantada. Románica de finais do s XII, conta cunha nave e capela rectangulares, ambas con cuberta de madeira. O arco triunfal é de medio punto, sostido por semicolumnas con capiteis vexetais. A reconstruída portada occidental está formada por un arco semicircular apoiado sobre columnas que teñen capiteis figurados: nun deles aparecen dous grifóns afrontados e no outro, un home sentado que apoia as mans nos xeonllos, acompañado por un cuadrúpede. Os canzorros presentan personaxes sedentes e cabezas de animais. No interior do templo consérvase unha pía bautismal antiga adornada con estrías oblicuas.

Igrexa parroquial situada en Baralla. Construída sobre un castro aproveitando unha fortaleza medieval, conserva a ábsida románica, a bóveda de canón e capiteis historiados. Foi declarada BIC en 1996.

Igrexa parroquial situada en Muxía. Construída en estilo románico no s XII, ten unha soa nave e ábsida rectangular, con cuberta de madeira a dúas augas. A fachada está composta por unha porta formada por arquivoltas apoiadas sobre columnas pegadas, unha liña de imposta corrida, e unha ventá semellante á porta e cun arco polilobulado como marco superior. O conxunto remata nunha espadana de dous vans.

Igrexa situada en Carballedo. Construíuse en estilo románico no s XII. Ten planta basilical con muros de cantaría e cachotaría. A sancristía atópase no lado norte do presbiterio. O arco triunfal é apuntado cunha arquivolta. Destaca a porta principal con arco de medio punto con arquivolta e con capiteis zoomorfos.

Igrexa parroquial situada en Sober. Realizada no s XII en cantaría, ten planta de cruz latina e ábsida rectangular, cuberta cunha bóveda de medio canón. Na porta principal destaca o arco de medio punto formado por dúas arquivoltas e rodeado por unha moldura axadrezada e, sobre ela, un rosetón.

Igrexa situada en Ponferrada. Construída en estilo mozárabe en 937 polo abade Salomón, é o único vestixio que queda do mosteiro que fundou san Xenadio no s IX. Ten planta cruciforme cunha soa nave dividida en dous tramos por un arco de ferradura. A cabeceira consta dun ábsida rectangular cara ao exterior e de ferradura cara ao interior, e cunha contraábsida semicular ao oeste. O arco de acceso á ábsida é de ferradura enmarcado nun alfiz. Aos lados da nave ábrense dúas cámaras laterais. Todas as cubertas son abovedadas. A portada principal, situada no lado sur, está enmarcada por un alfiz. Foi declarada BIC en 1931.

Igrexa parroquial situada en Caldas de Reis. Ten planta de cruz latina cunha soa nave, reconstruída en estilo barroco no ano 1725 polo mestre de obras Antonio López. Conserva a ábsida semicircular precedida dun tramo recto con trazas e ornamentación románicas que se corresponden co templo anterior. O arco triunfal é de medio punto e descansa sobre columnas entregadas con capiteis, un deles con decoración vexetal, o outro presenta a dous cuadrúpedes afrontados e agarrados polas extremidades dianteiras. Reforzando a bóveda do interior atópase un arco faixón de igual directiz que o triunfal, con capiteis vexetais moi deteriorados. No testeiro da ábsida destaca unha tripla arquería con arcos de medio punto apoiados sobre xambas que enmarcan estreitas fiestras abucinadas. No exterior o hemiciclo divídese en cinco panos pola adición de contrafortes que coinciden co faixón do interior.

Igrexa románica situada en León. No lugar houbo un mosteiro, que foi derrubado polas incursións de Almanzor no s X. A nova construción sobre a basílica do mosteiro comezouna o Rei Fernando I o Grande no s XI baixo a advocación de san Xoán. O Panteón Real foi a primeira parte construída, con planta cadrada e dúas alturas. O piso inferior ten seis bóvedas sostidas por dúas columnas e está decorado con frescos románicos de finais do s XII. Represéntanse escenas bíblicas inspiradas nos labores da vida cotiá, na Apocalipse e na vida e Paixón de Xesús Cristo; tamén se atopan signos do zodíaco, e un calendario coas faenas propias de cada estación do ano. En 1063 a igrexa recibiu os restos de santo Isidoro de Sevilla, e cambiou a advocación inicial. Urraca, filla de Fernando I, promoveu a ampliación en estilo románico. No s XII retomáronse as obras e construíuse a igrexa nova, proxectada por P. Deustamben, que foi consagrada no reinado de Afonso VII en 1149. Ten planta de cruz...