Temas

Igrexa parroquial situada en Neda. De estilo gótico (s XIV), consta dunha soa nave, ábsida rectangular e tres capelas dos ss XV-XVI. Destaca a fachada, con características barrocas, por motivo das remodelacións dos ss XVIII e XIX, e o sepulcro de Diego Esquío, señor da comarca, no presbiterio.

Igrexa parroquial situada en Ourense. Construída en estilo románico, barroco e neoclásico, ten planta de cruz latina cunha soa nave con cúpula central semicircular. No seu interior destaca o retablo-baldaquino do s XVIII. Na fachada salienta a torre-campanario e os contrafortes.

Igrexa situada en Ponferrada. Construída en estilo mozárabe en 937 polo abade Salomón, é o único vestixio que queda do mosteiro que fundou san Xenadio no s IX. Ten planta cruciforme cunha soa nave dividida en dous tramos por un arco de ferradura. A cabeceira consta dun ábsida rectangular cara ao exterior e de ferradura cara ao interior, e cunha contraábsida semicular ao oeste. O arco de acceso á ábsida é de ferradura enmarcado nun alfiz. Aos lados da nave ábrense dúas cámaras laterais. Todas as cubertas son abovedadas. A portada principal, situada no lado sur, está enmarcada por un alfiz. Foi declarada BIC en 1931.

Igrexa situada en Sarria. De estilo románico, data do s XII aínda que sufriu varias reformas e un incendio en 1934. Ten planta rectangular cunha soa nave e unha sancristía engadida en época posterior. No interior conserva un arco triunfal cunha arquivolta. Na fachada destaca a porta principal con arco de medio punto decorado con arquivoltas.

Igrexa parroquial situada en Padrón. Edificouse sobre un antigo templo románico do s XII construído polo bispo Xelmírez, e con posterioridade substituíuse por outra igrexa de estilo gótico, en tempos do bispo Lope de Mendoza, que tampouco se corresponde co edificio actual. No s XIX reedificouse en estilo neoclásico. Do templo románico consérvase unha inscrición do Evanxeo situada nun dos muros da nave, e un púlpito gótico. Ten planta única de cruz latina. Na fachada destacan catro pilastras xónicas que sosteñen o frontón. No seu interior, debaixo do altar maior, destaca o pedrón no que a lenda conta que os discípulos de Santiago ataron a barca cos restos do Apóstolo.

Igrexa parroquial situada en Lugo. Pertenceu ao antigo convento de San Francisco, instalado no interior do recinto amurallado no s XV. De estilo gótico, ten nave única, planta de cruz latina e tres ábsidas poligonais. Sufriu danos por causa dun incendio no s XVII e trala invasión napoleónica. Foi restaurada e na fachada destaca a gran portada oxival, a fiestra do corpo superior e a torre do campanario de planta cadrada. Foi declarada Ben de Interese Cultural en 1931.

Igrexa parroquial situada en Rianxo. Datada no s XV, ten trazas gótico-mariñeiras con planta rectangular e unha soa nave dividida en catro tramos por arcos faixóns apuntados. A capela maior é de planta cadrada e cóbrese con bóveda de cruzaría. No lado norte ten acaroada unha capela de menor dimensión, a sancristía sitúase detrás da cabeceira. Nos laterais da nave principal atópanse dúas capelas dos ss XVI-XVII. Na fachada principal destaca a portada do s XVI con arco de medio punto e un relevo de Xesús Cristo bendicindo entre dous anxos. Nun lateral sitúase a torre-campanario do s XVIII, de planta cadrada con tres tramos e rematada en cúpula.

Igrexa situada en Lugo. A construción primitiva está moi reformada. De planta rectangular, ten unha soa nave, cuberta a dúas augas con lousa, capela maior, á que se accede por un arco triunfal de medio punto, e sancristía pegada, cuberta a catro augas. No seu interior atopáronse relevos suevos ou visigodos. A fachada é neoclásica cunha espadana de dous vans.

Igrexa parroquial situada en Portomarín. Data do s XII, e a mediados do s XIII contaba cun hospital de peregrinos. Foi consagrada polo bispo de Lugo Rodrigo II en 1182 e dedicada á Virxe e aos santos Pedro, Cosme e Damián. Trátase dunha construción románica realizada en cantaría de granito. De época medieval só queda a portada, composta de tripla arquivolta de medio punto, abucinada e con media cana na rosca e no intradorso, que se decora con motivos xeométricos. O lintel bilobulado data de 1182 segundo se recolle nunha epígrafe. O tímpano é liso. No interior destaca o sepulcro do marqués de Bóveda.