Temas

Igrexa ortodoxa autocéfala, con xurisdición sobre os pobos que constitúen a Serbia actual. Serbia, cristianizada en tempos de Basilio I de Bizancio (867-886), quedou plenamente vinculada ao patriarca de Constantinopla. En 1219, baixo Estevo II, creouse a Igrexa autocéfala de Serbia, da que o principal organizador foi o monxe Sava. Estevo Dušan Uros IV creou (1346) un patriarcado serbio, con sé en Peč. Suprimido en dúas ocasións (1389 e 1766) a causa do dominio turco, a Igrexa de Serbia foi, finalmente, declarada autocéfala en 1879 e restablecida como patriarcado en 1920.

Igrexa parroquial situada en Silleda. De orixe medieval, pertenceu probablemente ao mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro no ano 910. Do primitivo templo románico, construído a finais do s XII, só se conservan os muros laterais da nave: no lado sur destaca unha estreita fiestra e os canzorros, e no norte dúas seteiras e canzorros decorados cun carneiro, unha aguia, un can con dúas volutas e un home collendo os xeonllos, todo deteriorado. A igrexa reedificouse no s XVII, nun lugar próximo á súa situación orixinal.

Igrexa parroquial situada en Bueu. Pertenceu á orde de san Xoán. De orixe románica, trala reconstrución do s XVIII só se conservou a absida do s XII. Ten unha soa nave, cuberta con artesoado de madeira e unha ábsida de planta rectangular cuberta con bóveda de canón apuntado. A ábsida presenta pola cara externa contrafortes que contrarrestan o arco faixón e serven de reforzo para a bóveda que recobre o presbiterio. O arco triunfal é apuntado e dobrado, con chambrana de rosetas e aresta baquetonada; a rosca descansa sobre un par de columnas con capiteis vexetais e bases áticas adornadas nos plintos con figuras humanas e rosetas. No arco faixón destaca a presenza dun personaxe cargando un saco que emerxe de entre as follas do capitel esquerdo. Ao fondo da ábsida ábrese unha fiestra de estrutura completa por dentro e por fóra, na que destaca un capitel con dúas aves picando nun recipiente cóncavo. A fachada principal presenta unha portada abucinada protexida por un beiril que se sostén mediante...

Igrexa parroquial situada en Gondomar. Construíuse entre os ss XII e XIII pero ten engadidos e reformas dos ss XVI e XIX. Ten unha soa nave, dividida en tres tramos por arcos faxóns de medio punto, e ábsida rectangular. No lado norte engadíuselle un corpo rectangular que funciona como sancristía. A portada principal está composta por tres arquivoltas de arco de medio punto e tímpano liso. A fachada remata en volutas con pináculos nas esquinas e cunha espadana de dobre van culminada cun frontón circular.

Igrexa parroquial situada en Quiroga. Consta de tres naves, comunicadas por arcos de medio punto apoiados en piares e pilastras, e dunha ábsida rectangular de orixe románica do s XIII. A capela maior foi remodelada no s XVIII. Cómpre destacar a capela dos Enterramentos en que se conservan arcosolios, entre os que destaca o que acolle un escudo cunha inscrición que alude a Antonio Quiroga, comendador da orde de Santiago, e o que conserva unha estatua xacente dun cabaleiro armado cunha inscrición gótica. Na ábsida consérvanse laudas sepulcrais, cinco delas con escudo e inscrición. Os retablos son barrocos.

Igrexa parroquial situada en Culleredo. No seu interior alberga a capela maior románica do s XII, con ábsida rectangular e arco triunfal de medio punto, así como un retablo do escultor Xosé Ferreiro que representa a Transfiguración (1774). En 1793 efectuáronse reformas na nave e na fachada. En 1850 colocouse no exterior un cruceiro.

Igrexa parroquial situada en Coles. Construíuse en estilo románico arredor do s XII e tivo certa relación co mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, xa que a súa casa reitoral pertenceu a un pequeno convento dependente daquel. De planta única, conserva a fachada orixinal, cunha portada de tímpano liso, enmarcado por un arco de medio punto apuntado e varias arquivoltas que apoian sobre capiteis decorados con motivos vexetais. Na parte superior abriuse unha seteira e enriba un van en forma de óculo. Remata cunha espadana de dous vans que fai a función de campanario.

Igrexa parroquial situada en Betanzos. Ten planta rectangular cunha soa nave e ábsida. O arco triunfal é apuntado e sostense con semicolumnas. Na portada principal destacan as arquivoltas semicirculares apoiadas en columnas acobadeladas con capiteis con decoración vexetal. A fachada remata nunha espadana de dous vans rematada nun corpo triangular.