Temas

Igrexa parroquial situada en Oza dos Ríos. Construída en estilo románico (s XII), uniuse á igrexa de San Nicolao de Cis e a comezos do s XIV ambos os dous templos anexionáronse a San Martiño Pinario. Consta dunha soa planta rectangular, rematada nunha ábsida rectangular cuberta por unha bóveda de canón apuntada. O espazo entre a nave e o presbiterio ocúpao un arco triunfal sostido por semicolumnas adosadas.

Igrexa presbiteriana establecida en Escocia por John Knox en 1550. O Parlamento de Edimburgo declarouna relixión do Estado en 1560. Doutrinalmente é calvinista e ten como textos fundamentais o Book of Common Order (Libro da orde común) e os dous Books of Discipline (Libros de disciplina, 1560 e 1578). En 1929 uníronse a ela diversas pequenas igrexas, que constituíron a Church of Scotland, que designou como cabeza espiritual ao titular do trono escocés, o soberano do Reino Unido, aínda que conservaba a súa independencia no terreo civil.

Igrexa parroquial situada na Coruña. Xosé Martínez Celis e Alberte Ruibal reconstruírona case por completo en 1740 segundo os planos de Simón Rodríguez. A fachada é de estilo clásico (1865). Ten nave única, cuberta con bóveda de canón con lunetos, capelas pegadas á nave principal e cúpula sobre pendentes no cruceiro. No interior destaca a capela da Virxe das Dores, onde se localizaron os restos de Tareixa Herrera.

Igrexa parroquial situada en Mazaricos. Trátase dun templo barroco do s XVIII con tres naves separadas por arcos de medio punto e con cuberta de madeira. A capela maior, de planta rectangular, cóbrese con bóveda de canón. Aos pés do templo atópase un coro alto de madeira en mal estado de conservación. Na fachada destaca a presenza dunha torre campanario formada por dous corpos: o primeiro, de planta cadrada e aberto con catro arcos de medio punto e o segundo, cos mesmos ocos e coroado por unha cúpula semiesférica. No tímpano da porta principal destaca a imaxe de san Cristovo.

Igrexa parroquial situada en Cartelle. Ten unha soa nave, dividida en catro tramos separados por arcos de medio punto, e capela á que se accede a través dun arco de medio punto. Consérvase parte do artesoado que cubría a nave. A portada principal atópase flanqueda por pilastras e remarcada por molduras. Nesta fachada atópase unha torre dun só corpo con balaustrada e cúpula.

Igrexa situada en Monterroso. Datada no primeiro cuarto do s XIII, o primitivo románico sufriu certas modificacións que afectaron especialmente á cabeceira. A nave recibe luz por medio de ventás de medio punto e derramamento interior. Polo exterior, os canzorros son froito das reformas. Destaca a portada occidental, que remata cun lintel de extremos graduais, sostido por sinxelos ángulos entrantes.

Igrexa parroquial situada en Taboada. De estilo románico, está datada a finais do s XII ou principios do s XIII. Consta dunha nave e dunha ábsida rectangular, ambas con cuberta de madeira. A portada occidental é abucinada, con dúas arquivoltas con molduras; a interior sostida por columnas de bases áticas e capiteis vexetais, o tímpano é liso co lintel bilobulado. Na porta norte, o lintel está sostido por sinxelos ángulos entrantes.

Igrexa situada en Ribadeo construída entre os ss XVII e XVIII sobre un castro. Consta de tres naves e unha ábsida, a nave central cóbrese con bóveda de media lúa e as laterais e a ábsida con bóveda de aresta. Cómpre destacar que nas naves laterais a clave está descentrada. A cada lado da ábsida sitúanse dúas sancristías datadas, segundo as inscricións das portas, en 1795 a dereita e en 1782 a esquerda. No interior destacan dous retablos barrocos do s XVIII, un deles cunha imaxe de Cristo de brazos articulados. No exterior, cómpre salientar a fachada principal cun pórtico aberto con tres entradas e espadana dun só corpo con dous vans (1794). Nunha esquina sitúase unha torre cun reloxo de sol de 1795.

Igrexa situada en Lobeira. Ten planta rectangular e un arco de medio punto entre a nave e o testeiro. A fachada enmárcase con pilastras nos extremos e no centro destaca unha fornela con forma de vieira, que acolle a imaxe pétrea de santa Eufemia.

Igrexa situada no Carballiño. Proxectada por Antonio Palacios de xeito gratuíto e financiada por subscrición popular, a súa construción iniciouse en 1943. Mesturou diferentes estilos arquitectónicos e escultóricos e concibiuse como unha grande igrexa de peregrinación medieval con xirola e capelas radiais, na que harmonizaban formas e elementos de estilos aparentemente opostos, como o románico (arcos) e o gótico (vidreiras, rosetóns). Destaca o xogo de volumes nas capelas, nas naves, na xirola e no cruceiro, sobre os que resalta a torre campanario. Os remates ameados conferíronlle un aspecto de fortaleza. Na construción dos muros empregouse cachotaría, e reservou a cantaría granítica para as esquinas e os contrafortes. Rematouse en 1957, aínda que dous anos despois continuouse con algunhas modificacións non previstas por Palacios.