Temas
Reino independente xurdido en Al-Andalus no s XI, despois do desmembramento do Califato de Córdoba (1017-1023). Ata 1036, o seu goberno foi exercido por Ya‘ĩš ibn Mu ḥ ammad ibn Ya‘īš e posteriormente pasou a mans da familia dos Banū ḏ ī-l-Nūn. Con Ya ḥ yà ibn Ismā’īl al-Ma‘mūn (1043-1075) alcanzou o máximo esplendor, coa anexión da Taifa de València (1065), a conquista de Córdoba (1074) aos abbaditas de Sevilla e a garantía da neutralidade cristiá nos asuntos da Taifa. O seu neto e sucesor, Ya ḥ yà ibn Ismā’īl ibn Ya ḥ yà al-Qādir (1075-1085), non puido manter os dominios. A pesar do intento de manter a independencia por parte do pobo, a capital e unha boa parte da Taifa foron anexionadas a Castela en 1085.
Dinastía coreana fundada no s X por Wang Kon, que lle deu nome á península de Corea. Loitaron pola unificación territorial, reorganizaron a administración e redistribuíron a terra. En 1225, antes da gran invasión mongola, os últimos Koryo convertéronse en vasalos dos mongois. A rebelión do xeneral Li-Song-gye (1392) provocou a caída da dinastía e a chegada dos Li.
Reino musulmán gobernado por unha rama da familia hammudita (1035-1057). O goberno dos bérberes Banū Palatino; Ḥ ammūd, caracterizouse polos continuos atentados familiares e as reiteradas rebelións da poboación árabe.
Dinastía serbia fundada no s XIX por Djordje Petrović Karadjordje (Xurxo I de Serbia), de quen tomou o nome. Foron membros destacados Alexandre I de Serbia, Pedro I de Serbia, Alexandre I de Iugoslavia e Pedro II de Iugoslavia.
Dinastía do Imperio Songhai fundada polo usurpador Mu Palatino; ḥ ammad I (1493). Con ela o Imperio estendeu a súa hexemonía e acadou un grao de prosperidade reflectido nas descricións de Leo Africanus (1511). Á morte de Mu Palatino; ḥ ammad(1528) sucedéronse diversas loitas intestinas que debilitaron o imperio que caeu, finalmente, baixo dominio do Sultán de Marrocos (1590).
Dinastía espartana que provén do semimítico Rei Axis (s XI a C) do que se aseguraba que descendía de Heracles (o Hércules latino). Os Áxidas dirixiron a primeira Guerra de Messenia e gobernaron coa familia dos euripóntidas, integrando a diarquía que reinou en Esparta dende mediados do s VI ata a segunda metade do s III a C. Os máis célebres foron Cleómenes I (520-490), Leónidas I (490-480), que personificou o heroísmo espartano polo valor que amosou nas Termópilas e Pausanias, vencedor dos persas en Platea (479 a C).
Reino británico dos bretóns setentrionais (ss IX-X), establecidos desde os ss V e VI na conca do Clyde. Ao pasar a súa dinastía a unha rama dos escotos (945), uniuse ao Reino de Escocia.
