Temas
Dinastía inglesa que reinou entre 1154, con Enrique II de Inglaterra, e 1485, con Ricardo III de Inglaterra. Descende de Godofredo V Plantagenet, conde de Anjou. A rama primoxénita escindiuse en 1399, con Ricardo II, e das ramas colaterais destacaron a dos Lancaster e a dos York, que se enfrontaron na Guerra das Dúas Rosas. Sucedeuna a dinastía dos Tudor.
Dinastía imperial de Irán. Fundada en 1925 polo xeneral Rida Khān a consecuencia da deposición do Xa A ḥ mad Shāh, a súa instauración, co nome de Reza I de Irán, significou a modernización xeral do país. Sucedeuno (1943) o seu fillo Mu ḥ ammad Reza de Irán, que foi derrocado pola Revolución Islámica (1979) e morreu no exilio en 1980. O seu fillo proclamouse xa no exilio co nome de Reza II Ciro.
Dinastía de músicos franceses orixinaria de Figueres. O membro máis destacado foi Francis Casadesús (París 1870 - Suresnes 1954), compositor, director e instrumentista de corda. Foi discípulo de Lavignac e de César Franck. É autor de obras de cámara, de poemas sinfónicos e de óperas. O seu sobriño, Robert Casadesús (París 1899 - 1972), pianista e compositor, fixo unha carreira de virtuoso internacional e realizou xiras por Europa. É autor de tres sinfonías, dous concertos para piano e numerosas cadencias para diferentes concertos mozartianos.
Dinastía real francesa, da rama dos Capetos, que reinou en Francia de 1498 a 1515, con Luís XII, e constituíu a primeira dinastía dos Orléans. Denominouse tamén de Orléans.
Dinastía que ocupou o trono do Sacro Imperio Romano-Xermánico (1138-1208 e 1212 -1254), de Xermania e de Sicilia. O seu fundador foi Federico de Hohenstaufen (?-1105), a quen o Emperador Enrique IV lle concedeu o Ducado de Suabia, polo que pasou a ser coñecido como Federico I de Suabia . Dos seus membros destacaron Conrado III de Xermania (1093-1152); o Emperador Federico I Barbarrubia (1123?-1190); Enrique VI (1165-1197), emperador do Sacro Imperio Romano-Xermánico e rei de Italia e Alemaña; e Federico II (1194-1250), emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e rei de Sicilia, Nápoles e Xerusalén.
Dinastía coreana fundada no s X por Wang Kon, que lle deu nome á península de Corea. Loitaron pola unificación territorial, reorganizaron a administración e redistribuíron a terra. En 1225, antes da gran invasión mongola, os últimos Koryo convertéronse en vasalos dos mongois. A rebelión do xeneral Li-Song-gye (1392) provocou a caída da dinastía e a chegada dos Li.
Dinastía imperial romana que gobernou entre o ano 96 e o 192 d C. Iniciouse coa subida ao poder de Nerva (96-98), quen puxo fin á época de terror do seu antecesor, Domiciano, pechando todos os procesos contra os seus adversarios. Isto permitiu o regreso dos exiliados, e a devolución dos bens que lles foran confiscados. O segundo Emperador da dinastía foi Traxano (98-117), quen logrou a máxima expansión territorial do Imperio coa conquista de Armenia e Dacia (105). De orixe hispalense, potenciou a infraestrutura imperial na Hispania. O seu sucesor, Adriano (117-138), tamén de orixe hispánica, renunciou á política expansionista e iniciou unha serie de obras defensivas, como as murallas que levantou en Escocia (122-127) para protexerse dos utos e dos escotos; iniciou, así mesmo, un intenso proceso de reorganización da administración imperial. Co galo Antonino Pío (138-161) o Imperio acadou un momento...
Dinastía real inglesa que tivo a súa orixe no príncipe Edmundo de Inglaterra, coñecido como Edmundo de Lancaster (1245-1296), fillo pequeno do Rei Enrique III e primeiro conde de Lancaster. En 1245 recibiu o Reino de Sicilia do Papa Inocencio IV, pero en 1258 Alexandre IV cancelou a concesión. Durante a Guerra dos Baróns (1236-1265) estivo exiliado en Francia e, en 1265, coa vitoria dos realistas, recibiu o condado de Leicester e, un ano máis tarde, o de Derby. Sucedérono os seus fillos Tomás de Lancaster (1277?-1322), segundo conde de Lancaster, e Enrique de Lancaster (1281?-1345), terceiro conde de Lancaster; o fillo deste último Enrique de Lancaster (1300?-1361), foi o cuarto conde e o primeiro duque de Lancaster. Participou na Guerra dos Cen Anos. A súa filla, Branca de Lancaster (1347?-1369) casou con Xoán de Gante, fillo do Rei Enrique III, que se converteu no segundo duque de Lancaster. O seu...
Dinastía tokharia establecida en Bactriana no s I fundada polo soberano Kujulakasa, que se enfrontou aos partos e conquistou o val de Kābul, Kāpīsā cara a 50 e Gāndhāra cara a 65. O seu fillo Vimakathpisa estendeu os seus dominios cara a rexión de Punjab e mantivo contactos con China e co Imperio Romano. O principal soberano da dinastía foi Kanishka que, entre 123 e 153, ampliou os seus dominios cara a Asia central e India setentrional, e favoreceu a expansión do budismo.
