Temas

Dinastía musulmá establecida en Punjab e en Delhi (1414-1451). Durante o goberno de Mubārak Shāh, o territorio do sultanato expandiuse a Multan e Lāhaur. O derradeiro soberano cedeu o poder ao afgán Bahlūl Lōdī.

Dinastía tamil, establecida na costa de Chō ḷ aman ḋ ala (India sudoriental). Conseguiu o máximo poder entre os ss IX e XII. Os dous maiores reis cholas foron Rājarāja I o Grande (985-1014), que dominou gran parte do sur e do centro da India, Ceilán e as illas Lakshadvīp, e o seu fillo Cholavarma, que reinou entre 1014 e o 1044. Instituíron un sistema de goberno local cohesionado e apoiaron o comercio e as artes. A dinastía durou ata 1279, cando o territorio foi dividido entre os Hoysalas de Maisūru e os Pan ḋ ya de Madurai.

Dinastía italiana de pallasos e artistas de circo. Especializados no xénero da farsa, lograron un gran renome mundial despois da aventura teatral de Carlo Colombaioni e do seu cuñado Alberto Vitali que, na década comprendida entre 1970 e 1980, estrearon e distribuíron o espectáculo Duo Colombaioni. Esta experiencia continuárona outros integrantes do clan familiar, como Romano e Alfredo Colombaioni, que colaboraron en diversas películas, e actuaron no Festival Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Os últimos integrantes da saga son Giovanni Huesca e Corrado Togni.

Dinastía de Vietnam (1010-1225). Fundada por Li Congnân, estableceron a capital en Thanglong (actual Hanoi), iniciaron a expansión cara ao S e organizaron o país.

Dinastía india establecida ao comezo do s IX no Bundēlkhand (India Central), con capital en Mahobā e despois en Khajurāho. O seu período máis brillante comprende os ss XI e XII. No s XIII someteuse á vasalaxe de Delhi.

Dinastía real castelá iniciada por Enrique, conde de Trastámara e fillo bastardo do Rei Afonso XI, ao converterse en rei en 1369. Ademais de Enrique II, pertenceron á casa de Trastámara Xoán I, Enrique III, Xoán II, Enrique IV, Isabel I e Xoana I. Reinou tamén na Coroa de Aragón (1412-1516) con Fernando I, Afonso V, Xoán II e Fernando II. En 1516 extinguiuse ao acceder ás coroas de Castela e Aragón a dinastía dos Habsburgo, con Carlos I.

Dinastía orixinaria de Partia que subtituíu o Imperio Selxúcida no dominio de Irán e Armenia, onde a partir do 54 d C reinou unha rama colateral, destronada polos sasánidas. Considérase que o fundador desta dinastía foi Arsaces (250? a C); así mesmo, Artabán V conseguiu a expulsión dos romanos en tempos do Emperador Macrino (s III d C).

Dinastía de emperadores romanos que exerceron o poder supremo entre 193 e 235, coa excepción dun breve intervalo (217-218), en que gobernou Macrino. Foron Setimio Severo, Caracalla, Xeta, Heliogábalo e Alexandre Severo.

Dinastía espartana que provén do semimítico Rei Axis (s XI a C) do que se aseguraba que descendía de Heracles (o Hércules latino). Os Áxidas dirixiron a primeira Guerra de Messenia e gobernaron coa familia dos euripóntidas, integrando a diarquía que reinou en Esparta dende mediados do s VI ata a segunda metade do s III a C. Os máis célebres foron Cleómenes I (520-490), Leónidas I (490-480), que personificou o heroísmo espartano polo valor que amosou nas Termópilas e Pausanias, vencedor dos persas en Platea (479 a C).