Temas

Reino musulmán gobernado por unha rama da familia hammudita (1035-1057). O goberno dos bérberes Banū Palatino; Ḥ ammūd, caracterizouse polos continuos atentados familiares e as reiteradas rebelións da poboación árabe.

Reino británico dos bretóns setentrionais (ss IX-X), establecidos desde os ss V e VI na conca do Clyde. Ao pasar a súa dinastía a unha rama dos escotos (945), uniuse ao Reino de Escocia.

Reino fundado polos escotos despois de Kenneth I someter os pictos (844-846). Adoptará pronto o nome de Escocia (Scotland, Terra dos escotos).

Reino musulmán independente creado en Sevilla pola familia dos Banū ‘Abbād (abbaditas) como consecuencia do derrubamento do Califato de Córdoba (1023). Baixo al-Mu’ta ḋ id anexionáronse, entre outras, as taifas de Carmona, Sives e Mértola, ata o Algarve, e, baixo Muhammad al-Mu’tamid, as de Toledo e Córdoba (1078). Desapareceu pola ocupación do sultán almorábide de Marrocos Yūsuf ibn Tāšfīn (1090).

Reino tangut establecido no s XI nas actuais provincias de Gansu e Shanxi, no NL de China. Fundouno Li Yuanhao, que asumiu o título de emperador (1038), e emprendeu, desde a nova capital, Zhongxiang, unha campaña para conquistar toda China, proxecto que abandonou (1044) cando os emperadores da dinastía Song se comprometeron a pagarlle un tributo anual. O reino foi conquistado e destruído polas tropas mongois de Xenguis Khan (1227).

Reino da Inglaterra anglosaxoa fundado, segundo a tradición, por Aelli (477), logo de derrotar os britanos. No s IX foi sometido polos reis de Wessex.

Reino da monarquía franca do período merovinxio que comprendía as provincias do N e do NO de Galia. Formouse en 561, despois do seu reparto entre os fillos de Clotario I, e englobaba Soissons e París. A intensa romanización e a ambición dos seus reis opuxérono a Austrasia. Os pipinos, mordomos do palacio de Austrasia, levaron a termo a unidade dos dous reinos en 721.

Reino musulmán que xurdiu nas ribeiras do curso medio do Níxer ao comezo do s XV. O núcleo primitivo, que constituía un pequeno estado tributario do reino mandinga de Mali desde 1325, independizouse en 1400? baixo a dinastía dos Sonni. A súa máxima expansión, todo o antigo reino de Mali, Senegal, Aïr e Bornu, foi asumida durante o goberno da dinastía estranxeira dos Askia, instaurada por Mu ḥ ammad (1493-1529). En 1591 pasou a formar parte do sultanato de Marrocos.

Reino independente xurdido en Al-Andalus no s XI, despois do desmembramento do Califato de Córdoba (1017-1023). Ata 1036, o seu goberno foi exercido por Ya‘ĩš ibn Mu ḥ ammad ibn Ya‘īš e posteriormente pasou a mans da familia dos Banū ḏ ī-l-Nūn. Con Ya ḥ yà ibn Ismā’īl al-Ma‘mūn (1043-1075) alcanzou o máximo esplendor, coa anexión da Taifa de València (1065), a conquista de Córdoba (1074) aos abbaditas de Sevilla e a garantía da neutralidade cristiá nos asuntos da Taifa. O seu neto e sucesor, Ya ḥ yà ibn Ismā’īl ibn Ya ḥ yà al-Qādir (1075-1085), non puido manter os dominios. A pesar do intento de manter a independencia por parte do pobo, a capital e unha boa parte da Taifa foron anexionadas a Castela en 1085.

Reino da rexión de Nubia. A partir do ano 1530 a C formou parte do Antigo Exipto e a mediados do s IV converteuse nun reino cristián. No ano 1275 pasou de novo a Exipto. Mohamed Alí gobernou o territorio (1820) que quedou en poder dos seguidores do mahdi entre 1895 e 1896, ano no que pasou a ser territorio de Sudán.