Temas
Reino musulmán gobernado por unha rama da familia hammudita (1035-1057). O goberno dos bérberes Banū Palatino; Ḥ ammūd, caracterizouse polos continuos atentados familiares e as reiteradas rebelións da poboación árabe.
Reino musulmán independente creado en Sevilla pola familia dos Banū ‘Abbād (abbaditas) como consecuencia do derrubamento do Califato de Córdoba (1023). Baixo al-Mu’ta ḋ id anexionáronse, entre outras, as taifas de Carmona, Sives e Mértola, ata o Algarve, e, baixo Muhammad al-Mu’tamid, as de Toledo e Córdoba (1078). Desapareceu pola ocupación do sultán almorábide de Marrocos Yūsuf ibn Tāšfīn (1090).
Reino británico dos bretóns setentrionais (ss IX-X), establecidos desde os ss V e VI na conca do Clyde. Ao pasar a súa dinastía a unha rama dos escotos (945), uniuse ao Reino de Escocia.
Reino tangut establecido no s XI nas actuais provincias de Gansu e Shanxi, no NL de China. Fundouno Li Yuanhao, que asumiu o título de emperador (1038), e emprendeu, desde a nova capital, Zhongxiang, unha campaña para conquistar toda China, proxecto que abandonou (1044) cando os emperadores da dinastía Song se comprometeron a pagarlle un tributo anual. O reino foi conquistado e destruído polas tropas mongois de Xenguis Khan (1227).
Reino da rexión de Nubia. A partir do ano 1530 a C formou parte do Antigo Exipto e a mediados do s IV converteuse nun reino cristián. No ano 1275 pasou de novo a Exipto. Mohamed Alí gobernou o territorio (1820) que quedou en poder dos seguidores do mahdi entre 1895 e 1896, ano no que pasou a ser territorio de Sudán.
Reino musulmán que xurdiu nas ribeiras do curso medio do Níxer ao comezo do s XV. O núcleo primitivo, que constituía un pequeno estado tributario do reino mandinga de Mali desde 1325, independizouse en 1400? baixo a dinastía dos Sonni. A súa máxima expansión, todo o antigo reino de Mali, Senegal, Aïr e Bornu, foi asumida durante o goberno da dinastía estranxeira dos Askia, instaurada por Mu ḥ ammad (1493-1529). En 1591 pasou a formar parte do sultanato de Marrocos.
Reino da monarquía franca do período merovinxio que comprendía as provincias do N e do NO de Galia. Formouse en 561, despois do seu reparto entre os fillos de Clotario I, e englobaba Soissons e París. A intensa romanización e a ambición dos seus reis opuxérono a Austrasia. Os pipinos, mordomos do palacio de Austrasia, levaron a termo a unidade dos dous reinos en 721.
