Temas

Reino máis setentrional dos tres en que se dividiu o Imperio Chinés no s III. Durou de 220 a 265 e Loyang foi a súa capital.

Reino musulmán gobernado por unha rama da familia hammudita (1035-1057). O goberno dos bérberes Banū Palatino; Ḥ ammūd, caracterizouse polos continuos atentados familiares e as reiteradas rebelións da poboación árabe.

Reino fundado polos escotos despois de Kenneth I someter os pictos (844-846). Adoptará pronto o nome de Escocia (Scotland, Terra dos escotos).

Reino británico dos bretóns setentrionais (ss IX-X), establecidos desde os ss V e VI na conca do Clyde. Ao pasar a súa dinastía a unha rama dos escotos (945), uniuse ao Reino de Escocia.

Reino anglosaxón, o máis oriental dos da Heptarquía, fundado polos ingleses no s VI. Comprendía os actuais Condados de Norfolk, de Suffolk e parte dos Condados de Cambridgeshire e Essex.

Reino da monarquía franca da que foi separada e á que foi reincorporada en distintas ocasións. Comprendía esencialmente o que despois constituíu a Alta e a Baixa Lotarinxia, Franconia e Alemaña, e durante varios períodos tamén a totalidade ou parte da Champaña, Frisia, Turinxia e Baviera. A súa capital habitual era Metz. Despois da repartición do reino dos francos por Clodoveo I (511), Austrasia entrou no proceso de divisións, reunificacións e loitas dinásticas do período merovinxio do reino franco.

Reino da rexión de Nubia. A partir do ano 1530 a C formou parte do Antigo Exipto e a mediados do s IV converteuse nun reino cristián. No ano 1275 pasou de novo a Exipto. Mohamed Alí gobernou o territorio (1820) que quedou en poder dos seguidores do mahdi entre 1895 e 1896, ano no que pasou a ser territorio de Sudán.

Reino musulmán independente creado en Sevilla pola familia dos Banū ‘Abbād (abbaditas) como consecuencia do derrubamento do Califato de Córdoba (1023). Baixo al-Mu’ta ḋ id anexionáronse, entre outras, as taifas de Carmona, Sives e Mértola, ata o Algarve, e, baixo Muhammad al-Mu’tamid, as de Toledo e Córdoba (1078). Desapareceu pola ocupación do sultán almorábide de Marrocos Yūsuf ibn Tāšfīn (1090).

Reino da Inglaterra anglosaxoa fundado, segundo a tradición, por Aelli (477), logo de derrotar os britanos. No s IX foi sometido polos reis de Wessex.

Reino independente xurdido en Al-Andalus no s XI, despois do desmembramento do Califato de Córdoba (1017-1023). Ata 1036, o seu goberno foi exercido por Ya‘ĩš ibn Mu ḥ ammad ibn Ya‘īš e posteriormente pasou a mans da familia dos Banū ḏ ī-l-Nūn. Con Ya ḥ yà ibn Ismā’īl al-Ma‘mūn (1043-1075) alcanzou o máximo esplendor, coa anexión da Taifa de València (1065), a conquista de Córdoba (1074) aos abbaditas de Sevilla e a garantía da neutralidade cristiá nos asuntos da Taifa. O seu neto e sucesor, Ya ḥ yà ibn Ismā’īl ibn Ya ḥ yà al-Qādir (1075-1085), non puido manter os dominios. A pesar do intento de manter a independencia por parte do pobo, a capital e unha boa parte da Taifa foron anexionadas a Castela en 1085.