Temas

Familia de mestres de obras que traballaron en Santiago de Compostela ao longo dos ss XVI e XVII. Bieto González de Araújo (?-1620?) trasladouse desde Pontevedra a Santiago de Compostela cara a 1590, onde traballou como aparellador en San Martiño Pinario, do que foi mestre maior en 1606. Proxectou a antiga capela de Nosa Señora da Cerca (1595) e realizou, para o concello, a fonte do Camiño e os canos de pedra desde a fonte da praza de San Xoán ata a Acibechería (1597). En 1599 realizou, por encargo da universidade, as columnas para o encadeado da portada do colexio de Fonseca. En 1602 reedificou a capela maior e a sancristía da igrexa de Santa Susana, segundo o proxecto de Xoán de Vila, e en 1608 realizou un lenzo do claustro do colexio da Compañía de Xesús, segundo o seu propio proxecto. Reedificou parte do palacio arcebispal que dá á praza do Obradoiro (1611) e construíu o lenzo da botica do Hospital Real (1619). Francisco González Araújo (?-Santiago...

Familia de arquitectos franceses activos nos ss XVII e XVIII. Fremin de Cotte (s XVII), arquitecto real, escribiu Explication facile et briefve des cinque ordres d’arquitecture (Explicación doada e breve das cinco ordes arquitectónicas, 1644). Tamén foron arquitectos o seu fillo Charles de Cotte (?-1662) e os seus netos Louis de Cotte (?-1742), membro da Acadèmie des Beaux Arts, e Robert de Cotte (París 1656-Passy 15.7.1735), o máis destacado da familia. Foi arquitecto da corte (1689), director da manufactura real dos Gibelinos (1700) e sucedeu o seu mestre, Jules Hardouin-Mansart, no cargo de primeiro arquitecto do rei (1708). Con Mansart traballou na capela do palacio de Versalles (1708-1710) e na construción da Cúpula des Invalides. Sen afastarse do clasicismo francés, suavizou o rigorismo académico. Realizou a reconstrución do coro de Notre Dame de París (1708-1714) e construíu, entre outros, o Hôtel de...

Familia de prateiros de orixe portuguesa, asentada en Santiago de Compostela e activa nos ss XVI e XVII. O iniciador da estirpe, Jorge Cedeira o Vello, oriúndo de Guimarães, traballou en Santiago de Compostela dende 1542. Para a capela de Santa Catarina da catedral compostelá realizou un cáliz de prata dourado coas armas dos Ulloa (1542) e para a capela das Reliquias o busto-relicario de santa Paulina en 1553. Entre as numerosas cruces de prata e ouro que realizou destacan as da igrexa parroquial de Vilanova de Arousa (1552), Santiago de Viveiro (1554), Redondela (1555), Santa Baia de Camba (1561) e a capela da Corticela (1608). En 1562 participou no descubrimento e explotación de minas de ouro, prata, estaño e outros metais na zona de Corcubión e Carballo. Os seus fillos Jorge, Duarte e Luís foron tamén prateiros. Jorge Cedeira o Novo, instalado en Santiago de Compostela, realizou numerosas cruces procesionais,...

Familia de orixe armenia que reinou en Armenia desde o 859 (a partir do 885 co título de Rei) ata o 1080. Unha rama instalada en Xeorxia acadou a unificación deste reino baixo Bagrat III (s XI). Os Bagratuni xeorxianos reinaron, divididos en diversas ramas, en Imerécia e Iberia ata que os seus estados entre 1800 e 1810 foron anexionados ao Imperio Ruso; no estamento principesco figuraron co nome de Bagration.

Familia de orixe albanesa. Cinco dos seus membros foron visires do Imperio Otomano (1656-1710). Mehmet Köprülü (Rudnik 1583-? 1661) foi nomeado visir (1656) por Mehmet IV. Restableceu a orde na armada e recuperou Lemnos e Ténedos (1657) para os venecianos. Ahmet Köprülü (Vezir-Köprü 1635-preto de Adrianópole 1676), fillo de Mehmet, sucedeuno no cargo. Coa expedición (1666-1669) a Hēráklian, estableceu o dominio turco en Creta. Mu Palatino; ṣṭ afà Köprülü (Vezir-Köprü 1637-preto de Belgrado 1691), segundo fillo de Mehmet, participou na deposición de Mehmet IV e foi nomeado visir (1689) polo novo sultán, Solimán II. Reorganizou a administración e a armada. Loitou contra Austria, reconquistou Belgrado (1690) e invadiu Hungría (1691), onde foi derrotado e morto. Husain Köprülü ocupou o cargo entre 1697-1702, e Numan Köprülü en 1710, que foi obrigado...

Familia de pintores florentinos activos nos ss XIII e XIV. Gaddo Gaddi (1250?-1327?) coñecido como Gaddo di Zanobi, traballou, entre outros, os mosaicos de Santa Maria Maggiore de Roma. O seu fillo Taddeo Gaddi (1300?-1366?) foi un dos colaboradores de Giotto. Entre as súas obras destacan os frescos da Storie de Maria na capela Baroncelli e da Ultima cea no refectorio da Santa Croce de Florencia. Tratou o espazo de acordo coas premisas compositivas de Giotto, á vez que mantivo tamén un predominio do debuxo, unha gama limitada de cor e unha preocupación polos problemas da perspectiva. O seu fillo Agnolo Gaddi (?-1396) foi o representante da escola florentina da segunda metade do s XIV. Formouse no taller do seu pai e recibiu a influencia de Giotto e de Nardo de Cione. Das súas obras destacan a decoración do presbiterio e os frescos da capela Castellani da Santa Croce de Florencia (1380?), os frescos da capela...

Familia de escultores e decoradores alemáns. Joseph Anton Feichtmayr (Linz 1696 - Mimmenbausen 1770) responsable das decoracións, entre outras, da igrexa de Neu-Birnau e da abadía de Saint Gall; e Johann Michael II Feichtmayr (Haid 1709? - Augsburgo 1772), que traballou, entre outras, na abadía de Zwiefalten e no castelo de Bruschal.

Familia de mercadores, logo magnates, de Florencia. Os seus membros, a partir de Bartolo Bardi , cónsul en Calimala e un dos primeiros priores de Florencia (1282), morto no 1310, ocuparon cargos no Goberno da cidade. A súa compañía mercantil e bancaria foi unha das máis importantes de Europa dende mediados do s XIII ata a metade do XIV. Encargouse de transferir os dezmos papais de todo o mundo a Roma ou a Aviñón. Concedeu cuantiosos empréstitos aos reis de Nápoles, de Francia e de Inglaterra. Non obstante , os inxentes investimentos que tiveron que facer nas guerras de Florencia contra Verona e Pisa arruináronos (1345). FiIippo e Ridolfo Bardi , non obstante, organizaron unha nova compañía en Inglaterra, cara ao 1357, que comerciou especialmente con Flandres.

Familia de pintores holandeses. Esaias van de Velde (Amsterdam 1551-A Haia 1630) foi mestre de Van Goyen e cultivou a paisaxe. O seu irmán, Willem van de Velde o Vello (Lovaina 1611-Greenwich 1693), pintou a cálamo batallas navais. Os seus fillos foron tamén pintores; Adriaen van de Velde (Amsterdam 1636-1672), cultivou a paisaxe con gran profusión de animais domésticos, e Willem van de Velde o Novo (Lovaina 1663-Greenwich 1707) cultivou a paisaxe, buscando a captación da atmosfera.