Temas

Bacteriólogo francés. Foi director do Institut Pasteur (1903-1932). Investigou o xarampón, a leishmaniose, a brucelose e outras enfermidades infecciosas. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina (1928), por demostrar que os piollos son os encargados de transmitir o tifo exantemático.

Escritor. Alternou a publicación de obras literarias con outras de carácter histórico, dun especial interese para o coñecemento do republicanismo no s XIX. Destacan Los guerrilleiros de 1808 (1877), Historia del partido republicano español (1892-1893) e Memorias de un revolucionario (1931).

Escultor grego. Cultivou o retrato. Atribúeselle unha estatua da sacerdotisa Lisímaca e unha Minerva.

Sociólogo e político, fundador da Liga Nacional polaca e activista que espertou a conciencia nacional. Viviu case sempre exiliado e escribiu sobre psicoloxía e política. É autor, entre outras obras, de Egoism narodowy wobec etyki (O egoísmo nacional baixo o aspecto ético, 1914).

Editor e escritor. Con 18 anos fundou L’Avenç, editorial que axudou a orientar a modernización cultural e política do catalanismo. Foi membro fundacional do Institut d’Estudis Catalans e organizou o Primer Congrés Internacional de la Llengua Catalana (1906). Publicou narracións, como Croquis Pirinencs (1896), poesías, a novela Desil-lusió (1904) e o drama lírico La fada (1897). Doutor honoris causa pola Universitat Autònoma de Barcelona (1934), publicou tamén as memorias Cinquanta anys de vida literària (1934).

Anticuario. Publicou as súas investigacións no seu libro Roma sotterranea (Roma subterránea, 1622).

Economista ilustrado, conde de Maceda e Fefiñáns, marqués de Figueroa e da Atalaia e grande de España. Desempeñou o cargo de alguacil maior do Santo Tribunal da Inquisición do Reino de Galicia e vogal perpetuo da Xunta de Comercio e Navegación. Nas súas obras, defendeu que o comercio e a industria non deberían estar gravados con demasiadas cargas tributarias. A súa actividade económica comezou en 1792, cando fundou unha fábrica con once teares para obxectos de seda, ouro e fío. En 1797, por mor da súa defensa ante o rei do porto de Ferrol, foi nomeado pola corporación da cidade rexedor perpetuo da vila. Publicou: Representación (...) sobre el estado de las pesquerías nacionales, causas de su decadencia y medios de establecerlas (1807) e Reforma que deberá darse a la Marina española para que llegue a florecer entre las primeras naciones de Europa (1814). Foi membro da Sociedad Cantábrica, da Sociedade do Reino de Galicia e cabaleiro da orde de san Xoán de Malta.

Novelista e dramaturgo sueco. Como novelista publicou Hess (1966),   Legionärerna   (Os lexionarios, 1968),   Katedralen i München (A catedral de Múnic, 1972) e Musikanternas uttag (A partida dos músicos, 1978); e no eido teatral Tribadernas natt (A noite das tríbades, 1975), traducida por Xulio Lago, e Till Fedra (Para Fedra, 1980).

Escritor. Licenciado en Dereito pola Universidad de Salamanca e en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid, en 1920 trasladouse a EE UU para desempeñar unha cátedra de Literatura Española do s XIX na Cornell University Ithaca (Nova York). En 1932 converteuse en catedrático de Xeografía e Historia no instituto de Lugo. Experto en mitoloxía e astroloxía, e lector de Rubén Darío, Verlaine e Baudelaire, influíu intelectualmente nos membros da Xeración Nós, especialmente en R. Otero Pedrayo, cos que compartiu algúns parladoiros e conferencias no Ateneo ourensán. Colaborador de La Centuria co nome de Beta Herculis, escribiu Las mesetas ideales (1910), Escenas de gigantomaquia (1923) e Errores de la actual división provincial de España y fundamentos geográficos para una nueva división en provincias (1925). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

Templo románico construído nos anos finais do século XII. Está formado por unha ábsida rectangular á que se accede por un arco de medio punto con capiteis cubertos con follas rematadas en volutas e esférulas. A portada occidental ten dúas arquivoltas, a maior sostida por columnas, e un tímpano que prolonga o lintel para formar a primeira doela do arco de descarga que o rodea, característica dalgunhas igrexas da zona de Chantada.