Temas
Capital do jude ṭ de Dolj, Romanía, situada na marxe dereita do río Jiu (314.920 h [estim 1999]). É unha rica zona agrícola que produce principalmente cereais e hortalizas, ademais de ser o centro comercial máis importante ao O de Bucarest. As principais industrias son as mecánicas, as téxtiles e as de fertilizantes. Tamén destaca polo seu carácter administrativo e cultural. A antigüidade do seu poboamento remóntase ás épocas grega e romana. Entre os ss XV e XVIII foi residencia dos gobernadores militares. Do seu patrimonio cultural cómpre salientar a igrexa de san Dumitru e os mosteiros de Cosuna e Jitianu.
Capital do departamento de Indre-et-Loire, Francia (132.820 h [1999]). Situada na confluencia dos vales do Loire e do Cher, a base da súa economía é o sector terciario, xa que é o centro turístico do val do Loire e un punto de redistribución de carbón e produtos petrolíferos. O sector industrial experimentou unha certa intensificación grazas á descentralización da área de París. Ocupada polos visigodos (s V), en 507 foi conquistada polos francos. Foi un centro relixioso de prestixio. Do seu patrimonio cultural destaca a catedral de Saint-Gatien (ss XIII-XVI).
Capital dos estados de Punjab e Hariyāna e dos territorios de Chandīgarh, na India (114 km2; 510.565 h [1991]). Está situada nos contrafortes do Himalaia. Creouse con motivo da integración da antiga capital do Punjab (Lāhore), en Paquistán. Planificada polo arquitecto francés Le Corbusier, contou coa colaboración de Maxwell Fry, Jane Drew e Pierre Jeanneret. Le Corbusier realizou os catro palacios do Capitolio: a casa do goberno, o parlamento, o palacio dos ministerios e o palacio da corte.
Capital da wilāya de Tilimsen, Alxeria (155.162 h [1998]). Situada ao pé dos montes Tilimsen, a 800 m de altitude, na conca do río Tafna, nunha rexión moi fértil, destaca a produción artesá, sobre todo de alfombras e traballos de coiro. O primitivo núcleo urbano naceu na época islámica co nome de Agadir. Na época almorábide (s X), baixo Yūsuf ibn Tāšfīn, foi ampliada e tomou o nome actual. Incluída dentro do Imperio Almohade, ao desintegrarse este no s XIII, converteuse en capital do reino abdalwadita de Magreb central. Cobizada no s XVI por casteláns e turcos, en 1555, pasou a mans do Imperio Otomán e, despois dunha gran resistencia, foi conquistada polos franceses en 1842. Os principais monumentos que conserva son as mesquitas de Sidi Bou Madine e de Sidi Haloui, do s XIV.
