"Bartolo" (Contén)

PERSOEIRO

Condottiero (‘mercenario’) italiano. Loitou a soldo do Papa (1478), da familia Orsini (1496) e do Rei Fernando II de Aragón (1503) contra as tropas francesas polo Reino de Nápoles. No 1507 pasou ao servizo de Venecia. Prisioneiro dos franceses na Batalla de Agnadello (1509-1513), aínda estando ao servizo de Venecia, contribuíu á vitoria francesa de Marignano (1515) contra os suízos.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. Seguidor de Miguel Anxo, foi mestre de Giambologna. Rematou a continuación do Palacio Pitti de Florencia (1560-1577) e construíu en Roma o Colexio dos Xesuítas (1578).

PERSOEIRO

Escritor. Foi capelán da Emperatriz María de Austria. De temática bastante uniforme, a súa escrita é elegante e con influencias clásicas (foi un fervente horaciano). Unha parte dos seus poemas foron impresos en Rimas (1634) xunto cos do seu irmán. Como historiador escribiu, entre outras obras, os Anales de Aragón (1630), continuación dos de Zurita.

PERSOEIRO

Arquitecto e tallador. Comezou como escultor, traballando no coro de Santa María Novella en Florencia (1491-1496). Foi primeiro mestre de obras da Catedral de Florencia (1507-1515). Outra das súas obras, o Palacio Bartolini-Salimbeni de Florencia (1517-1520), influído por Raffaello Sanzio e Sangallo o Novo, provocou grandes controversias xa que se afastaba da tradición de Brunelleschi ao intercalar fornelos entre as fiestras, que estaban coroados por frontóns curvos ou triangulares. Outras obras florentinas súas son os campanarios da Igrexa do Santo Espírito e de San Miniato.

PERSOEIRO

Xurisconsulto italiano. Foi profesor de Dereito Romano en Boloña, Pisa e Perugia. Participou na redacción da Bula de Ouro de Carlos IV de Alemaña. Son coñecidos os seus tratados De represaliis, De tyrannia, De regimine civitatis, entre outros. Influíu notablemente na xurisprudencia aragonesa.

PERSOEIRO

Pintor italiano, da familia dos Battilori. Seguidor dos Lorenzetti, é autor dos frescos da colexiata de San Gimignano (1367).

GALICIA

Arquitecto. Formado na Escola Superior de Arquitectura de Barcelona, traballou en Santiago de Compostela dende a década dos anos sesenta, onde formaba equipo con Carlos Almuíña Díaz e Rafael Baltar Tojo. Nesta cidade recóllese gran parte da súa obra: edificio dos xulgados de Santiago, subestación de Fenosa da rúa Galeras, Pavillón do colexio Peleteiro, etc. Interveu tamén en proxectos de rehabilitación e restauración do núcleo histórico compostelán: a rehabilitación do Teatro Principal e do Salón Teatro.

PERSOEIRO

Humanista. Catedrático en Lingua Grega e Latina, entre as súas obras destacan Gramática latina arreglada a las varias clases de esta asignatura en los Institutos y conforme a los programas y leyes de enseñanza vigentes (1859) e Epítome de la Literatura griega y latina (1881).

PERSOEIRO

Pedagogo. Estudiou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid (1871-1874) e na Escola Superior de Diplomática (1876-1877 e 1880-1881). Foi director do Museo Pedagógico Nacional (1883-1929), o primeiro catedrático de Pedagoxía en España (1904), conselleiro de Instrución Pública (1921) e presidente do padroado de Misiones Pedagógicas (1931). Foi o principal discípulo de Francisco Giner de los Ríos, fundador da ILE (Institución Libre de Enseñanza), e o principal defensor dos plans que Giner trazara para a reforma da educación e da sociedade española, participando, por exemplo, na Fundación Sierra-Pambley ou na Escuela-Asilo Sotés. Tivo unha forte vinculación coa sociedade e cultura galega a través da súa esposa Carmen López-Cortón Viqueira. A partir de 1890, e acompañado frecuentemente por Francisco Giner e outros profesores institucionistas, pasou os veráns na casa grande de San Vitorio en Vixoi (Bergondo), e influíu nas primeiras experiencias de colonias de vacacións escolares en Galicia,...

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido polo pseudónimo Baccio della Porta. Formouse á beira de Cosimo Roselli. No ano 1494 montou o seu obradoiro con Mariotto Albertinelli. Influído por Savoranola, ingresou na orde de San Domingos (1500) e, tralo seu retiro a San Marco de Florencia, puxo a súa obra ao servizo da relixión. A súa arte adoitou unha forma clásica, influída polo sfumato de Leonardo e a harmonía de Rafael. Contribuíu a fixar a tipoloxía da Virxe e entre as súas obras salientan: Aparición de Deus a santa Caterina e santa Margarida e Os desposorios místicos de santa Catarina.

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Discípulo de Joseph Wagner (1745) en Venecia. Enriqueceu a técnica do gravado coa innovación do punteado. En Inglaterra (1764), figurou entre os fundadores da Real Academia e foi gravador de Xurxo III. En 1802 trasladouse a Lisboa onde foi director da Academia de Belas Artes. Foi membro fundador da Royal Academy.

PERSOEIRO

Pintor. Estudou na Escola de Belles Arts de Barcelona e na de Pintura Mural Contemporànea de Sant Cugat del Vallés. Entre o 1966 e o 1968 agrupouse con E. Arranz i Bravo, G. Sala i Rosselló e R. Llimós i Oriol, pero soamente mantivo o traballo conxunto con Arranz i Bravo, con quen expuxo ata o 1982. Froito do seu traballo conxunto son algunhas esculturas, as decoracións murais da fábrica Tipel (1971), en Parets do Vallés, a dun centro comercial en Magaluf (1973) e a casa de Camilo José Cela en Mallorca. Cultivou a abstracción xeométrico-lírica con ilusións eróticas. Nos últimos tempos diversificou a súa produción cara á cerámica, á ilustración e á escultura.

GALICIA

Político de Viveiro. Foi alcalde en 1867 e xefe do partido conservador durante os primeiros anos da Restauración. Foi deputado nas cortes (1876-1881). Recibiu a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.

PERSOEIRO

Pintor. Formado en Flandres, aprendeu as novidades estilísticas e da técnica do óleo da escola flamenga. Traballou en Zaragoza, onde orixinou unha activa escola aragonesa a partir do ano 1474. En Daroca pintou os retablos de San Domingos de Silos (1474) e de Santa Engracia; en Barcelona asinou para a catedral a pintura sobre madeira Pietat (1490), unha das primeiras obras españolas realizadas en óleo. Da súa produción artística destacan: La resurrección, La entrada en el paraíso e La virgen con el niño y un donador.

PERSOEIRO

Teólogo. En 1520 entrou na orde dominicana e foi enviado polo Emperador Carlos V ao Concilio de Trento (1545). Nomeado arcebispo de Toledo, Melchor Cano denunciouno á Inquisición a causa dos Comentarios sobre el Catecismo Cristiano (1558), e foi encarcerado en 1559 acusado de luteranismo. Aínda que no 1563 o Concilio de Trento recoñeceu a súa obra como ortodoxa e Pío V chamouno a Roma en 1567, non foi absolto ata 1576.

PERSOEIRO

Bispo de Mondoñedo. Graduado en dereito civil e eclesiástico, foi fiscal eclesiástico en Oviedo, cóengo na catedral de Lugo, gobernador, provisor e vicario xeral da diocese de Lugo-Mondoñedo ata que en 1816 foi nomeado bispo. Durante o seu bispado caracterizouse polas súas ideas firmemente absolutistas que propugnaban a superioridade do poder relixioso sobre o civil.