"Deva" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 35.

  • ESPA¥A

    Concello da provincia de Huesca, Aragón, regado polo canal dos Monegros e a da Violada (2.379h [1996]). Ten agricultura mediterránea. Feira.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Comarca da provincia de Huelva, Andalucía, situada ao S da serra de Aracena. Nela atópanse os depósitos de piritas de ferro e cobre máis importantes de España. As principais vilas son Nerva, Calañas, Zalamea la Real e El Cerro de Andévalo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Xurisconsulto francés. Foi profesor de Dereito Internacional na Sorbona. Membro do Tribunal Internacional de Xustiza da Haia (1946-1964), do que foi presidente (1949-1952). Representou á Academia das Ciencias Morais e Políticas na Unión Académica Internacional.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • MUNICIPIOS

    Municipio de Catalunya, na comarca do Ripollés, situado nunha chaira preto do río Freser (3.347 h [1996]). As principais actividades económicas son a agricultura de secaño e a cría de gando bovino, porcino e ovino, complementadas coas actividades das pequenas industrias téxtiles e metalúrxicas. Fóra da vila conta cunha igrexa románica.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • MUNICIPIOS

    Municipio da comarca de Andévalo, provincia de Huelva, Andalucía (2.785 h [1996]). Está accidentado pola serra de Aracena e drenado polo río Oraque. A base da súa economía é a agricultura e as explotacións das minas de pirita e cobre.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • RIOS

    Río afluente do Miño pola dereita. Nace na vertente sudoccidental da serra do Faro de Avión, na parroquia de Petán (concello da Cañiza). O seu curso adopta unha dirección meridiana (N-S) coa que drena as parroquias das Achas, Parada das Achas e Valeixe, no concello da Cañiza, e Mourentán e Arbo, no concello de Arbo. Desemboca na última destas despois de percorrer uns 16 km e drenar unha conca de 92 km2.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • RIOS

    Río afluente do Miño pola esquerda. Nace na parroquia de Bangueses (concello de Verea). O seu curso adopta unha dirección SL-NO coa que drena os concellos de Verea, Quintela de Leirado e Pontedeva. Desemboca no límite entre as parroquias de Trado (concello de Pontedeva) e Valongo (concello de Gomesende), despois de percorrer uns 12 km e drenar unha conca de 132 km2. Achega ao Miño un caudal medio de 2,5 m3/s.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • RIOS

    Río da vertente cantábrica que serve de límite entre as comunidades autónomas de Cantabria e o Principado de Asturias. Nace na vertente setentrional de Peña Prieta, nos Picos de Europa, atravesa La Liébana e desemboca no mar Cantábrico pola ría de Tinamayor.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • CAPITAIS

    Capital do jude ṭ de Hunedoara, Romanía, situada á beira do Mures (76.498 h [1999]). Está dominada por un outeiro que conserva no seu cumio as ruínas dunha cidadela do s XIII.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Na teoloxía védica, deus mozo e xeneroso que chegou a inmolarse polo ben das súas criaturas. É a antítese da asura, deus ancián, celoso e egoísta, que encarna o espírito maléfico.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Construción arquitectónica situada sobre o río Deva en Breixome (A Ponte Deva, A Cañiza). Pertenceu ao antigo camiño de Celanova a Frieira. Trátase dunha ponte do s XIX con dous vans con cadansúas dúas bóvedas de medio punto, desaugadoiro alintelado e rasante alombada.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Pintor e teórico da arte. Estudiou filosofía en París. Nos seus estudios teóricos introduciu conceptos procedentes da psicanálise e da socioloxía. Colaborou na revista Tel Quel e foi un dos fundadores do grupo Support-Surface e da revista Peinture cahiers-théoriques. Entre os seus escritos destaca Histoire-critique d’une peinture (Historia-crítica dunha pintura, 1975).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Expresión da resistencia ao desgaste dos áridos, manifestado pola perda de peso (en porcentaxe sobre o peso inicial) que sofren os fragmentos de pedra debido ao choque que se produce entre eles e as paredes do recipiente de ensaio.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Baixar a marea.

    2. Diminuír o nivel das augas dunha corrente de auga ou dun líquido.

    3. Minguar a lúa ou entrar en cuarto minguante.

    4. Baixar o sol cara ao ocaso.

    5. Ir a menos unha cousa en tamaño, cantidade, importancia ou intensidade.

    6. Afastarse unha nave do seu rumbo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Novela publicada por Ramón Otero Pedrayo en 1935 que supuxo a culminación do seu ciclo narrativo sobre a formación da conciencia galeguista, iniciado coa recreación da época do Rexurdimento en Os camiños da vida (1928) e continuado en Arredor de si (1930). Céntrase na mocidade galega vinculada ao Seminario de Estudos Galegos e presenta unha visión da realidade galega coetánea, desde a que se remonta ao pasado, a través da memoria dos personaxes, da que deduce o seu posible futuro (a desaparición da fidalguía e a adecuación aos novos tempos, o papel do galeguismo no porvir de Galicia, etc). Asemade, ofrece a súa visión persoal da xeografía e do contorno natural galegos (a ribeira e a bocarribeira, a cidade, a chegada do inverno, etc), así como da literatura e da cultura. Divídese en once capítulos nos que os personaxes aparecen e desaparecen como impresións fuxidías, e a acción xira ao redor de tres protagonistas que se conciben como símbolos da Galicia do presente e do...

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Descenso da marea.

    2. Diminución do nivel das augas dun caudal ou dun líquido.

    3. Cuarto minguante da Lúa.

    4. Caída do sol.

    5. Diminución do tamaño, cantidade ou importancia de algo.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Facer que unha cousa perda o seu valor.

      2. Facer que unha moeda perda o seu valor.

      1. Perder algo o seu valor.

      2. Perder unha moeda o seu valor.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Historiador da arte e arqueólogo. Dirixiu escavacións en Thassos e foi conservador de antigüidades gregas e romanas do Musée du Louvre (1937-1973) e director da publicación Corpus vasorum antiquorum.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Forma de escritura india que deriva do antigo brahmi, como a maioría das escrituras de Asia central e do sur. Os primeiros vestixios localizáronse en inscricións do s VII, e son unha modificación da escritura gupta, moi utilizada no s IV pola dinastía homónima. Ademais de ser a escritura tradicional do sánscrito, o devanagari converteuse no alfabeto do hindi moderno. O alfabeto devanagari, escrito de esquerda a dereita, caracterízase pola abundancia de enlaces e polos trazos longos e horizontais na parte superior das grafías, que forman unha soa liña continua cando se unen formando palabras. Consta de 49 signos simples e máis de 200 compostos. Aínda que na súa orixe era un sistema de escritura de carácter alfabético, pasou a ser silábico (as grafías consonánticas transcriben o son da consoante correspondente acompañado da vogal inherente).

    VER O DETALLE DO TERMO