"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Gramático e poeta noruegués. Froito do seu estudo dos dialectos noruegueses publicou en 1848 Det norske folkesprogs Grammatik (Gramática da lingua popular norueguesa) e en 1850 o primeiro dicionario desta lingua, Ordbog over det norske folkesprog (Dicionario da lingua popular norueguesa). Tamén cultivou a poesía.

1. abalar.

2. Botar ao aire os cereais para limpalos e separar o gran ou a semente da palla.

1. Movemento de vaivén que despraza un corpo a un lado e a outro con respecto a un punto no que está suxeito.

2. Movemento brusco.

1. abalar.

2. Facer movementos involuntarios e repetidos.

PERSOEIRO

Aristócrata e estadista aragonés. Foi Capitán Xeneral de València (1763-1766) e Presidente do Consello de Castela, cargo dende o que dirixiu a política do reino. Impulsou as reformas ilustradas, o regalismo e a expulsión dos xesuítas; favoreceu a actuación dos golillas, que dirixía o conde de Floridablanca, aos que se enfrontou máis tarde como xefe do partido aragonés. Como embaixador en París (1773) desenvolveu unha política belicista contra Gran Bretaña, que dá os seus froitos na Guerra da Independencia Norteamericana e a consecuente Paz de Versalles (1783). De regreso á Península (1787), forzou a destitución de Floridablanca, a quen substituíu como Primeiro Secretario de Estado (1792). A súa actitude neutral, nun momento en que a oposición a Francia era moi forte, e ilustrada provocou a súa destitución (1792) e encadeamento (1794). Logo da súa liberación (1795), instalouse en Epila, onde desenvolveu unha serie de reformas locais.

1. Pezas do arado de pau situadas ao carón da rella que serven para facer máis ancho o suco e virar ou voltear a terra. Úsase sobre todo en plural.

2. Articulacións do cuxo situadas entre a parte inferior da pata e a superior da cana.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Melide baixo a advocación de san Cosme.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Melide baixo a advocación de san Salvador.

GALICIA

Escultora. Realiza estudios de Belas Artes na Escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela e na Escola de Restauración do Mosteiro de Poio. A súa escultura caracterizouse nos seus inicios polos volumes desproporcionados, nos que predomina a liña curva e envolvente. Pasado o tempo, inclinouse por pezas de maior formato nas cales esquece o detalle para dar á obra un valor máis xeral, podéndose percibir intereses vangardistas.