"Nicolás" (Contén)

PERSOEIRO

Histólogo. Foi o discípulo máis importante de Santiago Ramón y Cajal. Introduciu novas técnicas de impregnación metálica no estudo da histoloxía do sistema nervioso.

GALICIA

Poetisa. Irmá do poeta Francisco Añón, foi un bo exemplo da simbiose entre a muller rural galega do s XIX e a literatura popular. Carente de formación académica, estaba especialmente dotada para a versificación. Consérvanse só dous poemas da súa certa autoría recollidos por Lisardo R. Barreiro na súa obra titulada Esbozos y siluetas de un viaje por Galicia (1889), concretamente unha composición inspirada na visita de Afonso XII a Compostela titulada “Al Rey don Alfonso XII” e unha elexía á morte do seu irmán.

PERSOEIRO

Bibliógrafo e xurista castelán. No ano 1659, Filipe IV nomeouno axente do Reino en Roma, nas Dúas Sicilias e no Ducado de Milán; posteriormente foi apoderado da Santa Inquisición en España. En Roma reuniu unha biblioteca particular duns 30.000 volumes e rematou a súa magna obra, Bibliotheca Hispana Nova (1672) e Bibliotheca Hispana Vetus (1696), na que recolle datos sobre os escritores hispánicos dende Augusto ata o 1672.

PERSOEIRO

Pasteleiro francés. No ano 1809 gañou o premio de doce mil francos ofrecido por Napoleón a quen solucionase o problema da conservación dos alimentos para os seus exércitos, e no 1810 publicou o resultado dos seus traballos. Ao establecer que un tratamento térmico axeitado nun recipiente hermético é un metodo seguro para a conservación dos alimentos asentou as bases da industria conserveira. As bases teóricas do seu sistema non foron comprendidas dun xeito coherente ata anos máis tarde, para o que foron fundamentais as contribucións de Pasteur.

PERSOEIRO

Economista e comerciante vasco. Un dos defensores máis consecuentes da necesidade de industrialización das terras hispánicas. Propugnaba unha política de “pan barato”, mediante a importación de cereais, ao tempo que favorecía o comercio e a industria, dándolles unha protección axeitada fronte aos produtos estranxeiros.

PERSOEIRO

Diplomático. Marqués de Nibbiano. Foi embaixador de Carlos III e de Carlos IV en Roma (1786-1798) e en París (1798-1799 e 1801-1803), e como tal firmou a Paz de Amiens (1802). En Italia interesouse pola Arqueoloxía, a Estética e os clásicos latinos. Foi un dos ilustrados máis radicais, tal como se reflicte na súa correspondencia con Manuel Roda y Arrieta -editada en 1846-, e nas súas Memorias (1849).

PERSOEIRO

Sacerdote, economista e divulgador da fisiocracia. Entre os anos 1767 e en 1768 editou o xornal Ephémerides du Citoyen (Efemérides do cidadán), o órgano dos principais fisiócratas franceses. Moitos dos seus artigos recolléronse en libros, entre os que destaca pola súa claridade Première introdution à la philosophie économique (Primeira introdución á filosofía económica, 1771).

PERSOEIRO

Gramático, foi catedrático de Gramática na École Royale Militaire de Metz. É un dos últimos representantes orixinais da tradición de Port-Royal, caracterizándose o seu pensamento pola concreción e a constante atención aos elementos materiais da linguaxe. No ano 1756, á morte de Du Marsais, encargouse de proseguir a redacción dos artigos gramaticais na Encyclopédie de Diderot. A súa obra mestra é a Grammaire générale, ou exposition raisonnée des éléments nécessaires du langage (Gramática xeral ou exposición razoada dos elementos necesarios da linguaxe, 1767).

PERSOEIRO

Político francés. Deputado por París na Convención, foi un dos organizadores do Terror (1793). Despois opúxose a Robespierre e participou na reacción do 9 de Termidor. Foi deportado en 1795. Publicou Les éléments du Republicanisme (Os elementos do Republicanismo, 1793).

PERSOEIRO

Arquitecto, enxeñeiro e urbanista. No seu Cours d’architecture (Curso de Arquitectura, 1675-1683), defendeu o clasicismo arquitectónico. É autor, en París, do arco de triunfo bautizado como Porte de Saint Denis (1671-1672).

PERSOEIRO

Erudito alemán. Cónsul en Cádiz, propagou as ideas sobre o Romanceiro e o teatro español do Século de Ouro de Schlegel. En Alemaña publicou Floresta de rimas antiguas castellanas (1821-1825) e Teatro español anterior a Lope de Vega (1832).

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción, escrita xeralmente en verso, destacan as doce Satires (Sátiras, 1666-1711), que se reparten entre pinturas da vida parisina, reflexións morais inspiradas en Horacio e Juvenal e crítica literaria. Entre as Épîtres (Epístolas, 1669-1698), que tratan dos mesmos temas que as Sátiras, destaca a oitava, À Racine, sur l’utilisation des ennemis (A Racine, sobre a utilización dos inimigos). En L’Art Poétique (A arte poética, 1674) explicitou as súas concepcións literarias: estudia a traxedia, a comedia e a epopea, e aconsella respectar as regras das tres unidades. Cómpre subliñar tamén o poema traxicómico Le lutrin (O atril, 1672-1683). Entre as súas obras en prosa destacan: La dissertation sur Joconde (A disertación sobre a Gioconda, 1688), Tradution du traité du sublime de Longin (Tradución do tratado do sublime Longin, 1674) e Réflexions critiques sur Longin (Reflexións críticas sobre...

PERSOEIRO

Hispanista. Introduciu en España moitos dos presupostos ideolóxicos do Romanticismo. Recompilou e defendeu a poesía popular española e o teatro clásico, contribuíndo á súa difusión en Europa. Publicou as escolmas Floresta de rimas antiguas castellanas (1821-1825) e Teatro anterior a Lope de Vega (1832).

PERSOEIRO

Poeta francés en lingua latina. Autor de Poematia exposita (1630).

PERSOEIRO

Poeta francés en lingua francesa e latina. Autor de Nugae (1533).

PERSOEIRO

Político e militar francés. Coñecido como o Gran Carnot, no 1791 foi elixido deputado da Asemblea Lexislativa e despois da Convención. En 1793 foi nomeado membro do Comité de Salvación Pública e dirixiu as operacións militares encamiñadas a salvar a Revolución das coalicións das potencias europeas. Durante o Directorio, do que foi elixido membro no 1795, opúxose a Barras e tivo que marchar ao exilio no ano 1797. Foi ministro de Guerra no 1800, pero durante o Imperio amosouse contrario ao poder persoal de Napoleón e dedicouse aos estudios matemáticos. En 1814, ante a inminente invasión de Francia, púxose ao servizo de Napoleón e defendeu Anveres. Foi ministro do Interior durante os Cen Días pero, coa chegada da Restauración, tivo que abandonar o país. Morreu no exilio. Escribiu Géométrie de position (Xeometría de posición, 1803) e De la défense des places fortes (Da defensa das prazas fortes, 1810).

PERSOEIRO

Físico, enxeñeiro e oficial da armada. Fillo de Lazare Nicolas Carnot, interesouse especialmente polas máquinas de vapor. En 1842 publicou Réflexions sur la puissance motrice du feu et sur les machines propres à développer cette puissance (Reflexións sobre a potencia motriz do lume e sobre as máquinas propias para desenvolver esta potencia). Nesta obra trata o problema xeral dunha máquina térmica capaz de producir traballo e formula o principio de Carnot, que serviu, coas achegas de Lord Kelvin e a posterior elaboración de Clausius, para converterse no segundo principio da termodinámica. Consérvanse algunhas das súas notas nas que queda patente que Carnot atopara a equivalencia entre calor e traballo, que calculara un coeficiente de conversión (o equivalente mecánico da calor) e que consideraba que a cantidade de traballo do Universo é constante, co que se avanzou o primeiro principio da termodinámica. Está considerado o fundador desta disciplina científica.

PERSOEIRO

Escritor auvernés. Escribiu diversas obras de teatro que tiveron moito éxito na corte. Da súa produción destaca Pensées, maximes et anecdotes (Pensamentos, máximas e anécdotas, 1803), publicada postumamente.

PERSOEIRO

Escultor francés. Activo en Portugal entre 1517 e 1551, foi un dos introdutores da estética renacentista neste país. Traballou nos sepulcros ecuestres de Afonso I e Sancho I, situados na capela maior da igrexa de Santa Cruz de Coimbra, e na decoración escultórica da capela do Hospital Real de Santiago de Compostela. Realizou as esculturas de Manuel e da Raíña María do pórtico do mosteiro dos Jerónimos (1517), o retablo de alabastro da igrexa da Peña (Sintra, 1532) e os sepulcros de don Álvaro da Costa (1535) e do bispo don Afonso de Portugal (1537). A súa obra marcou a introdución do clasicismo na estatuaria portuguesa do s XVI, sobre todo no que respecta aos modelos de escultura funeraria.