"Ponto" (Contén)

Acción e efecto de apontoar.

Poñer pontóns a unha cousa, especialmente entre as vigas dunha construción.

Nome antigo dos Dardanelos.

Antiga cidade grega situada á beira do Mar Negro. Fundada no s VI a C por megarenses e beocios, acadou o seu máximo esplendor baixo o goberno do tirano Clearco (s IV a C). A conquista romana significou o inicio da súa decadencia.

Everxete (Ponto s II a C) Rei do Ponto (150?-120 a C), fillo de Mitridates IV Filopátor. A súa alianza cos romanos permitiulle obter o goberno de Frixia. Fíxose cargo, ademais, da Capadocia.

Eupátor (Ponto 132? - 63 a C) Rei do Ponto (111-63 a C), fillo de Mitridates V Everxete. Como rei do Bósforo cimerio, aliouse con Nicomedes III e conquistou Paflagonia. Desde 89 a C, a invasión do Ponto abriu o gran período de guerras entre Mitridates e os romanos. En 87 a C, Lucio Cornelio Sula desembarcou en Grecia, someteu Atenas e obrigou ao monarca póntico a asinar a paz (84 a C). A guerra recomezou coa anexión de Bitinia feita polos romanos (74 a C) e, malia que no primeiro momento foi favorable a estes, reportoulle despois moitos éxitos a Mitridates (68-67 a C), ata que interveu Cneo Pompeio. Mitridates reuniu un exército no Bósforo e intentou apoderarse de Italia, pero a revolta do seu fillo Farnaces II levouno ao suicidio.

Nome que recibiu, nas épocas medieval e moderna, a illa de Eubea. Dominio de Venecia no s XIII, cando os cataláns ocuparon o ducado de Atenas apoderáronse tamén da illa (1317). En 1351 foi defendida por cataláns e venecianos aliados contra os xenoveses. Caída en poder dos turcos no s XV, incorporouse a Grecia en 1821.

Antiga cidade de Asia Menor, situada ao NO de Armenia menor. Foi fundada por Cneo Pompeio, en lembranza da vitoria sobre Mitridates VI de Ponto, e anexionada ao Imperio Romano por Nerón. Reconstruída por Xustiniano I despois dun terremoto, foi arrasada novamente polos persas.

Xibón forte, acolchado e pespuntado con que os guerreiros se protexían das armas de fío.

Antiga rexión da Turquía asiática do NL, que orixinariamente correspondía á parte de Capadocia que limitaba co Pontus Euxinus (Mar Negro) e se estendía ata o Cáucaso. É a posible patria dos indoeuropeos, que habitaron alí e a fixeron centro de emigracións entre o 2500 e 2000 a C. Chegou a ser reino autónomo durante as loitas dos diádocos (220 a C) grazas á política de Mitridates. Alcanzou o seu máximo esplendor baixo Mitridates IV Filopátor (132?- 63 a C) pero extinguiuse rapidamente pola ocupación romana de Cneo Pompeio (63 a C) e a anexión definitiva ao Imperio Romano (64 d C).