"Tiso" (Contén)

1. Que soa alto.

2. Marcado pola énfase.

1. Relativo ou pertencente ao antisol.

2. Produtos utilizados para evitar o eritema producido por unha excesiva exposición da pel á radiación solar. Os aceites, cremas e locións antisolares, que aceleran o bronceado sen queimaduras, conteñen absorbentes dos raios ultravioletas.

GALICIA

Pintor e debuxante. Licenciado en Belas Artes, estudiou na Académia de Belles Arts de San Carles de València. Foi profesor na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela e subdirector xeral de Promoción e Difusión Cultural da consellería de Educación e Cultura. A súa pintura caracterízase polo xeometrismo e o colorido das composicións. Recibiu a Medalla de Prata da cátedra de Historia da Arte no seu cincuenta aniversario e unha mención na Trienal de Santiago de Compostela. Realizou exposicións individuais e participou en diversas mostras colectivas.

GALICIA

Investigador. Funcionario do concello de Tui, formou parte do equipo arqueolóxico do Baixo Miño, participou nas escavacións da vila romana e a necrópole de Currás, e foi un dos creadores do Museo e Arquivo Histórico Diocesano de Tui. Colaborador do Faro de Vigo e da Hoja del Lunes, das súas obras destacan Obispos de Tuy del siglo XVIII. Apuntes heráldicos (1975), Villa romana y necrópolis germánica de Currás (1980) e Los obispos de Tui y sus armas. Heráldica eclesiástica (1994).

PERSOEIRO

Poeta. Seguidor do realismo social, os seus poemas foron musicados, entre outros, por Joan Manuel Serrat, Rosa León e Amancio Prada. Publicou, entre outras obras, El retorno (1955), Salmos al viento (1958), Claridad (1960), Algo sucede (1968), Bajo tolerancia (1973), Taller de Arquitectura (1977), Del tiempo y del olvido (1977), Palabras para Julia y otras canciones (1979), Los pasos del cazador (1980), Final de un adiós (1984), La noche le es propicia (Premio de la Crítica 1993), Elegías a Julia Gay (1993) e Cuadernos de El Escorial (1995).

PERSOEIRO

Escritor. Seguidor do realismo social, publicou, entre outras obras, Juegos de manos (1954), Duelo en el paraíso (1955), La resaca (1958), Campos de Níjar (1960), Señas de identidad (1966), Reivindicación del Conde don Julián (1970), Juan sin tierra (1975), Makbara (1980), Paisajes después de la batalla (1982), Coto vedado (1985), Las virtudes del pájaro solitario (1988), La cuarentena (1991), La saga de los Marx (1993), De la Ceca a la Meca (1997), Cogitus interruptus (1999), Carajicomedia (2000) e Pájaro que ensucia su propio nido (2001). Entre outros galardóns recibiu o Premio Europalia (1985), o Premio Nelly Sachs (1993) e o Premio Octavio Paz (2002).

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción destacan Las afueras (Premio Biblioteca Breve 1958), Las mismas palabras (1962), Ojos, círculos, búhos (1970), Devoraciones (1976), Estela del fuego que se aleja (1984), Investigaciones y conjeturas de Claudio Mendoza (1985), Estatua con palomas (Premio Nacional de Literatura 1993), Mzungo (1996), Placer licuante (1997), Escalera hacia el cielo (1999) e Diario de 360° (2000).­

GALICIA

Profesor e historiador, irmán de Manuel Martínez Santiso. Dedicouse á arqueoloxía, á pintura, á caligrafía e ao xornalismo. Colaborou nos xornais locais El Anunciador, El Brigantino, Las Mariñas, El Mandeo e Betanzos Liberal. Escribiu unha continuación da Historia de la ciudad de Betanzos do seu irmán.

GALICIA

Historiador, irmán de Francisco Xavier Martínez Santiso. Foi maxistrado e escribiu o primeiro tomo da Historia de la ciudad de Betanzos (1892), deixando inédito o segundo, Descripción de la ciudad y sus monumentos.

PERSOEIRO

Físico estadounidense. Estudiou no Instituto de Tecnoloxía de California e na Universidade de Princeton, onde se doctorou en 1932. Traballou na Universidade de California e dirixiu o Laboratorio de Radiación Lawrence. Descubriu os elementos transuránicos neptunio (Np) e plutonio (Pu), inventou o sincrociclotrón e contribuíu ás investigacións sobre enerxía nuclear. En 1951 recibiu, xunto con Glenn T. Seaborg, o premio Nobel de Química polo descubrimento dos transuránidos.

GALICIA

Relixioso. Colaborador de diversos medios de comunicación, foi correspondente de A Nosa Terra. Ordenouse sacerdote (1963) e foi un dos fundadores da editorial Alvarellos e un dos conselleiros da revista Encrucillada. Publicou Os mil e un refráns galegos da muller (1973), Os mil e un refráns galegos do home (1977) e Crónicas (1981).