"tecio" (Contén)

-tec(a/io).

Tipo de frutificación propia de fungos de vida independente ou liquenizada da subdivisión ascomicotina. Ten basicamente forma de cunca, e está revestido interiormente polo himenio formado por ascos dispersos entre paráfises.

Tipo de peritecio formado por filamentos producidos polo pé do ascogonio, que envolve un grupo de ascos e de paráfises ascendentes. Adoitan ter forma de ampola e ábrense por un ostíolo.

Asocarpo propio dalgunhas piromicétidas formado por un corpo máis ou menos esférico e indehiscente que contén os ascos no seu interior.

Capa interna dos esporanxios das plantas.

Epiderme da antera. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Capa de hifas procedentes da medula e que forma a base sobre a que se erixe o himenio dos apotecios.

Derradeiro elemento da serie dos lantánidos, de número atómico 71 e peso atómico 174,97. Actúa co número de oxidación de +3. Os seus sales son incoloros e diamagnéticos e en solución dá unicamente ións trivalentes. En 1906 foi descuberto independentemente por G. Urbain, que o denominou lutecio, e por Auer von Welsbach, que o denominou casiopeo.

Marxe propia do apotecio dos liques, formada unicamente por hifas.

Aparato esporífero propio dalgúns fungos ascomicetos e dalgúns ascomicetos liquenificantes, esférico ou en forma de ampola. Normalmente os peritecios presentan apicalmente un ostíolo, a través do que saen as esporas.

Himenio dos ascomicetos e dos ascoliques.