"Agar" (Contén)

Xénero de fungos da familia agaricáceas. Teñen cogomelos moi carnosos, con sombreiro branco ou castaño, convexo ou plano e de superficie finamente fibrosa e escamosa con láminas rosas que, cando maduras, se volven negras e cun anel na parte superior do pé. En Galicia son frecuentes: A. arvensis, en prados, con cogomelos de cheiro anisado e carne que se volve amarela ao corte, bo comestible; A. campestris, en prados, con carne branca que vira lixeiramente a rosa ao cortala, excelente comestible; A. silvaticus, fundamentalmente baixo piñeiros, con carne que avermella, comestible; e A. xanthodermus, baixo carballos, con carne tóxica e cheiro desagradable que amarelece.

Que agarima, ampara ou protexe.

Que agarima.

Antropónimo que se considera derivado do latín aggremiare ‘coller no colo, amparar no colo (gremium)’. A súa festa celébrase o 8 de setembro.

Revista galega editada en Bos Aires na década de 1950.

Banda de gaitas fundada en Catabois (Ferrol) cara ao 1977 como Escola de Gaitas polo gaiteiro Manuel López Vergara. Dende o ano 1982 pasou a dirixila o gaiteiro Manuel García Pereira Lolete. Desta escola e banda saíron varias xeracións de gaiteiros e percusionistas de valía.

Anel de ferro, fixo ou móbil, por onde se agarran algunhas cousas.

agarradoira.

Tipo de baile de orixe popular e centroeuropea. Resultan ser danzas de estrutura e pasos simples, que bailan parellas entrelazadas sen normas formais excesivamente ríxidas. Segundo a danza de que se trate, as parellas bailan soas ou en compaña doutras. Xorden despois da Revolución Francesa, como oposición ás suites de danzas cortesás amplamente estendidas no Barroco, de estrutura e pasos máis requintados, requeridores de mestre de baile. No seu arrinque suscitaron forte oposición nas cortes europeas pola súa orixe popular (revolucionaria). A Igrexa, que, vendo na aperta da parella un relaxamento da moralidade, promoveu a volta ás danzas tradicionais; malia todo, os bailes do agarradiño impóñense ao longo do s XIX en toda Europa. En Galicia desprazan os autóctonos das festas e romarías. Nunha primeira etapa, as novas melodías execútanse con instrumentos tradicionais, aos que, polo común, son axeitadas. Progresivamente van introducíndose os novos instrumentos do momento (acordeón,...