"Apo" (Contén)

Preparado con fins curativos elaborado con substancias vexetais.

Calquera bebida desagradable.

Que pertence á familia das apocináceas.

Planta da familia das apocináceas.

Familia de arbustos ou herbáceas integrada por uns 180 xéneros que comprenden unhas 1.500 especies, a maioría delas son de distribución intertropical. Son empregadas como ornamentais e como produtoras de látex, que é velenoso no caso da cangroia.

Supresión dunha parte do final dunha palabra. Pode comprender un só fonema ou ben máis dun. É un fenómeno característico na evolución das linguas románicas dende o latín, aínda que ten un alcance máis xeral nunhas ca noutras. O fenómeno rexístrase en galego, entre outras, nas seguintes voces: PLANU > chan, BONU > bo, INDE > ende (arc) > én (arc), MULTU > moi, etc. Nas locucións adverbiais: AD SALTU > ao chou, IN COLLU > en col de, AD/IN CASA > en/a cas de, AD BONA FEDE > abofé; ou na interxección: HOME > ho! / hom!. Tamén algunhas fórmulas de tratamento teñen a súa orixe en formas apocopadas: DOMINU > dono > don, FRATRE > frade > frei); e mesmo algúns nomes propios presentan unha variante apocopada: MARTINU > Martín (medieval), PELAGIU > Pai (medieval), RODRIGO > Roi, FONTE SACRATA > Fonsagrada,...

Ferida que comporta a perda dunha parte do organismo. Fálase sobre todo de apócope cando hai unha ablación total ou parcial dun óso.

Non auténtico, finxido ou do que se dubida sobre a súa autenticidade.

Documento, texto ou libro sobre o que se dubida en canto á súa atribución, procedencia, data e, en xeral, sobre a súa realidade.

Cada un dos libros relixiosos que non se consideran canónicos. Os católicos chaman ‘apócrifos’ aos escritos que se parecen aos canónicos polo seu tema ou pola súa atribución a un autor inspirado. Os protestantes chámanos pseudoepigráficos, considerando apócrifos os libros do Antigo Testamento que só se conservan en versión grega e faltan no canon xudeu do s I: os libros de Tobías, de Xudit, da Sabedoría, o Eclesiástico, o de Baruc, Macabeos I e II e algúns capítulos dos de Ester e de Daniel; estes libros, denominados deuterocanónicos polos católicos, pasaron a facer parte do seu canon.

Dise de todo tipo de secreción glandular na que os produtos segregados se concentran nun extremo libre da célula e se eliminan xuntamente cunha porción de citoplasma da célula secretora, como na glándula mamaria.

Nome xenérico que designa unha glándula sudorípara que verte a súa secreción nun folículo piloso ou nun orificio pilosebáceo.

Nas igrexas orientais, legado ou representante diplomático dos patriarcas cerca doutros patriarcas, cortes imperiais ou organismos e personaxes correspondentes. A partir do s IX adquiren carácter de legados permanentes.

1. Dignatario encargado de trasmitir os decretos e rescritos do Emperador bizantino ás provincias.

2. Mandatario dos papas ou outros eclesiásticos próximo do Emperador bizantino.

De moito poder.

Persoa a favor da que se outorgou un poder, que o acepta, e en virtude do que pode actuar legalmente en nome e en interese do poderdante, dentro dos límites das facultades conferidas.

Acción e efecto de apoderar ou apoderarse.

Acción e efecto de entregar un poder.

Outorgar poderes a alguén.

Poñer a alguén ou algunha cousa baixo o seu poder, tomar posesión del violentamente.