"Brie" (Contén)

AFLUENTES

Afluente do Júcar pola marxe esquerda (263 km de lonxitude), situado entre Castela-A Mancha e a Comunitat Valenciana, na vertente mediterránea. Ten un réxime pluvionival. O seu percorrido presenta unha primeira parte regular e un tramo final con numerosos meandros. Nace na Muela de San Juan e rega as provincias de Teruel, Cuenca e València.

PERSOEIRO

Político e avogado. Estudiou dereito en Deusto e Valladolid e exerceu como cargo directivo en diversas empresas. De ideoloxía conservadora, en 1978 ingresou en Alianza Popular (desde 1989 Partido Popular). En 1983 chegou á presidencia da Comunidade Autónoma das Illes Balears con este partido. Revalidou o cargo en 1987, en 1991 e en 1995, pero tivo que dimitir acusado dun delito de suborno na construción do túnel de Sóller.

PERSOEIRO

Pintora francesa. Especializouse nos retratos, nas miniaturas e na pintura ao pastel. O seu estilo inclúese no neoclasicismo. Entre as súas obras salientan o retrato de Andrè Chénier e da princesa Adelaida, amais do busto de Voltaire e un autorretrato.

PERSOEIRO

Escritor paraguaio. Cultivou o relato e a novela. Da súa produción destacan as obras: La babosa (1952), onde mestura o castelán e o guaraní,   La llaga (1964) e   Los exiliados (1966).

PERSOEIRO

Compositor e pianista francés. Exerceu unha grande influencia na escola francesa contemporánea. Da súa produción destaca a rapsodia orquestral España (1883), as óperas Gwendoline (1885) e Le roi malgré lui (Rei ao seu pesar, 1887), así como as obras para piano Pièces pittoresques (Pezas pintorescas, 1881) e Valses romantiques (Valses románticos, 1883).

PERSOEIRO

Modista francesa. Coñecida como Coco Chanel, en 1916 abriu unha casa de modas en París, desde a que impuxo un tipo de vestido no que a elegancia é sinónimo de simplicidade e liberdade de movementos. Puxo de moda os vestidos de xénero de punto e os xastres. Creou bixutería e tamén perfumes. Despois da súa morte, a casa continúa o seu estilo.

PERSOEIRO

Poeta italiano. Introduciu a métrica clásica na poesía italiana. Cultivou a anacreóntica, as odas pindáricas, etc, cunha lingua altisonante e dunha gran musicalidade: Canzonette (1591), Il rapimento di Cefalo (1600) e Gelopea (1604).

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto inglés. Estudiou en Roma e estableceuse en Londres. Introdutor en Inglaterra das formas do barroco italiano, en 1674 realizou os relevos que decoran a base do monumento que lembra o grande incendio de Londres de 1666. Entre as súas obras destacan A loucura e A melancolía (1675?), realizadas para a porta do antigo hospital Bedlam. Como arquitecto traballou con Christopher Wren na catedral de San Paulo.

PERSOEIRO

Novelista francesa. Dedicada tamén á crítica teatral e ao xornalismo, a súa obra caracterízase por unha prosa sinxela e unha sutil percepción psicolóxica dos instintos eróticos e do desengano amoroso. Publicou, entre outras obras, a tetraloxía Claudine (1900-1907), La vagabonde (A vagabunda, 1911), Mitsou (1919) e Chéri (Querido, 1920).

PERSOEIRO

Pedagogo e filósofo. Catedrático de Historia da Pedagoxía, colaborou na Grande Enciclopédie e no Ditionnaire de pédagogie de Buisson. Rector das universidades de Poitiers (1890) e Lyon (1895-1905), entrou na Académie des Sciencies Morales et Politiques (1907). Está considerado como o primeiro historiador da pedagoxía; e entre as súas obras destaca Histoire de la Pédagogie (Historia da Pedagoxía, 1885), Histoire critique des doctrines de l’education en France depuis le XVIème siècle (Historia crítica das doutrinas da educación en Francia despois do s XVI, 1897) e Les grands éducateurs (Os grandes educadores, 1904).

PERSOEIRO

Matemático suízo. Foi catedrático de Matemáticas e de Filosofía na Universidade de Xenebra. Estudiou a teoría newtoniana das curvas alxébricas e clasificounas segundo o grao da ecuación. En 1750 reintroduciu o algarismo, chamado regra de Cramer, que xa empregara Leibniz a finais do s XVII, para resolver sistemas de ecuacións lineais cunhas cantas incógnitas.

PERSOEIRO

Pintor e litógrafo. Cultivou a caricatura e a litografía irónica para despois dedicarse á pintura. En Esmirna (1828) adoptou a temática oriental e máis tarde cultivou un realismo precursor de Millet e Courbet.

PERSOEIRO

Poeta. Mestre de capela de Xoán IV de Portugal e autor dun vilancico en galego de 1646, recollido na Escolma da poesía galega (1959) de Xosé María Álvarez Blázquez.

PERSOEIRO

Pintor francés. Cultivou o retrato feminino e a pintura decorativa. Foi conservador do Museé Jacquermart-André (1956) e membro da Académie des Beaux-Arts. En 1913 recibiu o Prix de Rome.

PERSOEIRO

Escritor e político italiano. Estudiou en Florencia e posteriormente na Universidade de Roma. Viviu en Roma dende 1881 e posteriormente trasladouse a Settignano. Foi elixido deputado en 1897 e logo dun período en Francia (1909-1915) regresou a Italia e tomou parte activa na Primeira Guerra Mundial. Gozou dun gran prestixio na época de Mussolini, xa que nos seus escritos defendía a política fascista. Representante do decadentismo, cultivou a poesía, o teatro e a novela. A súa obra divídese en tres períodos: ao primeiro (1882-1893) pertencen Canto novo (Canto novo, 1882), Intermezzo di rime (1884), Elegie romane (Elexía romana, 1893) e Poema paradisiaco (Poema paradisíaco, 1893), ademais de contos e novelas como Il piacere (O pracer, 1889); no segundo (1894-1910), influenciado por Nietzsche, escribiu novelas como Il trionfo della morte (O triunfo da morte, 1894) e Il fuoco (O lume, 1900); e no terceiro período (1921-1935), denominado...

GALICIA

Escultor. De formación autodidacta, comezou a traballar no obradoiro marmorista do seu pai na rúa Nova. A través de Sixto Aguirre coñeceu o grupo de Os Novos ou Renovadores da arte galega que o animaron a dedicarse á escultura. Participou activamente nos parladoiros composteláns dos anos trinta e, a través de Luís Seoane e Carlos Maside, coñeceu a escultura foránea e interesouse polas novas tendencias. Instalou o seu estudo nas proximidades do Sar. A tardía vocación e o seu repentino falecemento, fixeron que deixase un número escaso de obras, moitas delas só modeladas no bosquexo en xeso. Aínda así, a súa obra tentou renovar a linguaxe plástica do momento ao arredarse do folclorismo e da anécdota imperante, inquedanzas artísticas relacionadas co movemento renovador da arte galega. Potenciou os aspectos intrínsecos da escultura, a forma, o volume, a materia e o espacio, pero espiu as súas esculturas de calquera detalle anecdótico ou pintoresco. Eliminou por completo a caracterización das...

GALICIA

Avogado e político. Licenciouse en Dereito pola Universidad de Madrid. Foi xefe do gabinete técnico do ministerio de Información e Turismo e, como membro do Partido Popular, foi deputado do Congreso por Castelló de la Plana desde a segunda á quinta lexislatura (1982-1996) e senador electo desde a sexta lexislatura (1996), encargado da presidencia da comisión de Asuntos Exteriores. Membro fundador e director da revista Familia española, escribiu, entre outras obras, Información y política (1964) e La vocación política (1974).