"Dinamarca" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1241-1250), fillo de Valdemar II o Victorioso. De nome Eric Plovpenning, enfrontouse ao seu irmán Abel, duque de Schleswig, nunha guerra civil que provocou un aumento dos impostos.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1286-1319), fillo de Eric V e de Agnes de Brandemburgo. De nome Erik Menved, enfrontouse co clero e apresou en 1294 ao arcebispo Jens Grand. Durante o seu reinado enfrontouse aos noruegueses, aos que lles cedeu o Halland setentrional, e aos suecos. En 1309 asinou en Copenhaguen a paz con Noruega e Suecia. Despois de derrotar os nobres dirixidos por Valdemar IV de Schleswig, ocupou algunhas vilas alemanas. Desde 1313 sucedéronse as revoltas campesiñas.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e de Noruega (1559-1588), fillo de Cristián III. A súa ambición por dominar o Báltico levouno a atacar Suecia en 1563 e iniciar unha guerra que finalizou coa Paz de Stettin (1570). Impulsou o comercio, as ciencias e as artes e foi o principal protector do astrónomo Tycho Brahe.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e de Noruega (1648-1670), fillo de Cristián IV. Declarou a guerra a Suecia en 1657. Tralo fracaso das accións militares perdeu Escania, Halland, Bornholm e Trondheim, aínda que trala sinatura da Paz de Copenhaguen (1660) recuperou as dúas últimas. Apoiado pola burguesía, proclamou o carácter hereditario e absoluto da monarquía (1660-1661) e confiou o goberno a un consello de Estado.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e de Noruega (1699-1730), fillo de Cristián V. Aliouse sen éxito en 1700 con Rusia e Polonia contra Suecia. En 1709 volveu declarar a guerra a Suecia e invadiu o ducado de Slesvig e a Pomerania sueca. Polo Tratado de Frederiksborg (1720) devolveu todos os territorios conquistados durante a contenda aos suecos, agás os ducados de Slesvig-Holstein. En 1702 aboliu a servidume da gleba, aínda que a reforma non tivo unha aplicación real.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1947-1972), fillo do Rei Cristián X. A modificación da constitución (1953) permitiu a sucesión feminina ao trono, e sucedeulle a súa filla Margarida II.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e de Noruega (1746-1766). Monarca ilustrado, iniciou unha serie de reformas internas que levaron á creación de numerosos centros educativos e ao financiamento dunha expedición multidisciplinar á Península Arábiga.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1808-1839) e de Noruega (1808-1814), fillo de Cristián VII. Aliado de Napoleón contra Inglaterra, polo Tratado de Kiel (1814) cedeu Noruega a Suecia e recibiu a cambio a illa de Rügen e a Pomerania sueca, que trocou polo ducado de Lauenburg.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1848-1863), fillo de Cristián VIII. A Revolución de 1848 induciuno a outorgar unha constitución liberal (1849) común a Dinamarca e aos ducados de Slesvig-Holstein, pero os separatistas dos ducados subleváronse, apoiados por Prusia. Na convención de Londres (1850) foi garantida a integridade dos territorios daneses.

PERSOEIRO

Príncipe do Reino Unido (1957), duque de Edimburgo, conde de Merioneth e barón de Greenwich, fillo de Andrés de Grecia e de Alicia de Battenberg. Foi educado en Inglaterra polo seu tío materno, o almirante Louis Mountbatten, e adoptou este apelido ao naturalizarse británico en 1947, ano en que casou coa Raíña Isabel II de Inglaterra.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (798-810). Resistiu as acometidas de Carlomagno (800) e comezou a construción dunha serie de fortificacións entre os fiordes Sli e Eider. Detivo o avance dos vendos ao destruír Reric, unha das súas marcas.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (826?-863?). Loitou contra os fillos de Godofredo I de Dinamarca axudado por Ludovico Pío, a cambio da súa conversión ao cristianismo. Bautizado xunto coa súa familia no 826, facilitou a chegada a Dinamarca de santo Anscario, que evanxelizou o país.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (940?-986?), fillo de Gorm o Vello. Estendeu a soberanía danesa ao S de Noruega e rexeitou os vendos no Hoder. Tolerante co cristianismo ao que se converteu no 966, foi vencido por un grupo de nobres rivais entre os que se encontraba o seu fillo Sven I.