"Doro" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Típico expoñente da época clasicista da literatura rusa, fíxose famoso co poema Dušenka (1775), imitación da Psyché de Lafontaine.

PERSOEIRO

Actor. En 1870 trasladouse a Arxentina, onde actuou en numerosos melodramas. De volta a Barcelona (1883), ingresou no Romea para seguir coa súa carreira. Ángel Guimerà elixiuno como protagonista das súas obras Mar i cel (Mar e ceo), L’ànima morta (O espírito morto), Rei i monjo (Rei e monxe) e Terra baixa (Terra baixa). Estreou tamén obras de Frederic Soler e de Josep Pin i Soler. Nos últimos anos especializouse en papeis cómicos.

PERSOEIRO

Actor e realizador cinematográfico ucraíno. Como realizador consagrouse coa triloxía tolstoiana de Vojna i mir (Guerra e Paz). En 1980 rodou en México o filme Campanas Rojas, biografía cinematográfica do xornalista norteamericano John Reed.

PERSOEIRO

Poeta, narrador e ensaísta. En 1906 escribiu o seu primeiro relato La visera fatal, inspirado nun episodio do Quixote e un traballo sobre a mitoloxía grega, un ano máis tarde traduciu do inglés El príncipe feliz, de Oscar Wilde. En 1914 trasladouse a Europa e, despois de visitar Londres e París, instalouse en Xenebra e posteriormente en Lugano, onde estudiou o bacharelato. Dende 1919 e ata 1921 residiu en España, primeiro en Mallorca, logo Sevilla e finalmente en Madrid. Nestes anos comezou a publicar poemas e a colaborar na prensa e revistas (Grecia, Ultra, Cervantes, etc), participou no movemento literario altruísta e escribiu en 1919 o seu primeiro artigo na revista suíza La Feuille titulado “Chronique des lettres espagnoles”, reseñando dous traballos de Azorín e de Pío Baroja, e o seu primeiro poema titulado “Al mar”. En 1921 regresou a Bos Aires onde publicou un manifesto ultraísta na revista Nosotros e creou a...

GALICIA

Escultor. Iniciou os seus estudios na Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago de Compostela, da que foi profesor auxiliar en 1862, e despois na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1867), onde foi discípulo de Andrés Gómez. En 1873 viaxou a Roma para ampliar os seus estudios na Academia Española de Bellas Artes e, en 1875, a París. En 1879 obtivo a cátedra de Debuxo da Real Sociedade Económica de Santiago e ao ano seguinte trasladouse á Coruña para ocupar o posto de profesor auxiliar da escola de Artes e Industria, da que obtivo en 1891 a cátedra. Foi mestre de Pablo Picasso. Nunha liña poética realista, introduciu na escultura galega as escenas de costumes. A súa obra ten como referente a tradición escultórica galega, principalmente do barroco compostelán e do neoclasicismo. Cun marcado carácter realista estas obras amosan a representación do descritivo e o anecdótico consonte coas innovacións feitas en París por Meunier e Rodin. A isto hai que engadir o coñecemento...

GALICIA

Político. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, en 1883 trasladouse a Madrid. En 1903 obtivo a súa primeira acta de deputado a Cortes polo distrito de Ponteareas, ao que representou ata 1914, data na que foi elixido deputado por Ourense sen chegar a tomar posesión do cargo. Foi membro numerario da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación, membro correspondente da Real Academia Galega, secretario da Sección de Ciencias Morales y Políticas do Ateneo de Madrid e vicepresidente do Centro Galego de Madrid. Así mesmo, colaborou na prensa galega e madrileña e publicou Dos semblanzas de Cánovas (1898) e Suiza española: paseando por Galicia (1903).

PERSOEIRO

Historiador e eclesiástico. Promoveu o desenvolvemento dos estudios históricos sicilianos e foi prefecto da biblioteca Vaticana. En 1872 fundou o Archivio storico siciliano e en 1873 a Società Siciliana di Storia Patria. Entre as súas obras destacan De rebus Regni Siciliae (Sobre o reino de Sicilia, 1882) e Gli archivi e le biblioteche di Spagna in rapporto alla storia d’Italia in generale e di Sicilia in particolare (Os arquivos e as bibliotecas de España en relación coa historia de Italia en xeral e de Sicilia en particular, 1884).

PERSOEIRO

Escritor, monxe e político romano. Ao principio do s VI tivo unha importante actividade política; no 533 chegou a prefecto pretorial e influíu poderosamente na reconciliación de Teodorico coa Igrexa romana. Cara ao 550, fundou o mosteiro de Vivarium, preto de Scylacium (Squillace), de liña beneditina, onde se dedicou á transmisión da cultura grega mediante a copia de manuscritos e pergamiños. Ademais, empregaba no ensino algunhas das súas obras e no seu programa de estudios incluía as Sagradas Escrituras e as artes liberais. Como político escribiu Variae (Varias), conxunto de cartas con referencias a decretos e editos imperiais. Dos seus escritos filosófico-teolóxicos destacan De anima (Da alma), Institutiones divinarum et saecularium litterarum (Disposicións sobre as letras divinas e profanas) e Historia ecclesiastica tripartita (Historia eclesiástica tripartita). Tamén escribiu unha recompilación titulada De orthographia (A ortografía),...

GALICIA

Poeta e xornalista. Colaborou nos xornais El Progreso, El País, La República, El Avisador, La Crónica e na publicación satírica-burlesca El Esquilón, onde escribía baixo o pseudónimo de Frei Zacarías. No Álbum de la Caridad aparece o seu poema “A miña irmán”.

CIDADES

Cidade da provincia de Chubut, na Patagonia, Arxentina (124.104 h [1997]). É un importante centro comercial e nó de transportes. A base da súa economía é a extracción de petróleo (a quinta parte da produción do país) e as industrias derivadas, principalmente refinerías e químicas. Da cidade parten gasodutos e oleodutos en dirección a Bos Aires.

PERSOEIRO

Político grego. Foi ministro de Asuntos Exteriores en varias ocasións, e sostivo unha política expansionista e de reivindicacións territoriais. Elixido primeiro ministro (1885-1886, 1890-1892, 1895-1897, 1902-1903 e 1904-1905), alentou a sublevación dos cretenses e a guerra con Turquía. Morreu asasinado.

FILOSOFOS

Filósofo grego. Discípulo de Euclides, foi un dos membros máis destacados da escola de Megara. O núcleo do seu pensamento estaba formado por unha tese de orde lóxico-metafísica sobre a interpretación da substancia que negaba a distinción entre potencia e acto, e polo tanto, negaba tamén o movemento e o devir.

PERSOEIRO

Historiador grego. Escribiu unha Biblioteca Histórica, en corenta volumes que se ocupaba da historia universal desde as orixes ata a conquista das Galias. Consérvanse os volumes I-V e XI-XX, que se ocupan da historia de Exipto, Mesopotamia, a India, Escitia, Arabia e o norte de África, ademais de fragmentos da historia de Grecia e Roma.

PERSOEIRO

Teológo e bispo de Tarso (378-384). Fundou unha comunidade para fomentar os estudios relixiosos e a ascese en Antioquia. Defendeu a fe de Nicea e as dúas naturezas de Cristo, e enfrontouse ás interpretacións neoplatónicas, especialmente con Apolinar de Laodicea. Fuxiu de Antioquia a causa das súas controversias co Emperador Xuliano o Apóstata. Foi mestre de Xoán Crisóstomo e de Teodoro de Mopsuestia. Só se conservan algúns fragmentos dos seus escritos teolóxicos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilarmaior baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Vilarmaior. De estilo románico, unha inscrición no tímpano da fachada principal dátaa no 1162. No 1185 Fernando III doou os seus beneficios a San Xoán de Caaveiro. Ten unha soa nave e unha ábsida semicircular precedida dun curto tramo recto. O arco triunfal é de medio punto, peraltado e dobrado, e está moi elevado. A rosca menor descansa sobre dúas semicolumnas pegadas que non teñen bases e con capiteis con decoración vexetal moi sinxela que non cobre toda a súa superficie. No exterior da capela maior destaca unha colección de canzorros con decoración xeométrica; as metopas que están entre eles adórnanse con grandes flores de botón central en resalte. A nave sufriu algunhas modificacións que afectaron ás partes altas e os canzorros están colocados a distancias desiguais. A porta norte, tapiada, remata nun tímpano semicircular liso, mentres que a meridional presenta ademais un lintel. A portada principal protéxese cun pórtico de madeira con apoios de pedra e...