"Gaspar" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Gaspard Poussin, por ser discípulo e cuñado de N. Poussin, especializouse na pintura de paisaxes. Traballou para o Papa Inocencio X e a familia Colonna. Entre as súas obras destacan os frescos sobre a historia dos carmelitas realizados en San Martino ai Monti.

PERSOEIRO

Militar e político brasileiro. Foi ministro da Guerra (1936-1945). Accedeu á presidencia da República en 1946 e no seu mandato redactouse unha nova constitución, a cuarta, que foi aprobada en setembro de 1946, pero que conservou a estrutura sindical corporativa e reprimiu as forzas obreiras independentes. No verán de 1947 tivo lugar a Conferencia Internacional para o Mantemento da Paz e a Seguridade de Petrópolis. Unha disposición do tratado estipulaba a defensa recíproca dos asinantes no caso dunha agresión armada directa contra calquera das nacións asinantes do tratado. En outubro de 1947, desatada a Guerra Fría, rachou as relacións coa URSS e, poucos meses despois, ilegalizou o Partido Comunista e expulsou os comunistas que ocupaban escanos no Parlamento (1948).

PERSOEIRO

Conquistador. Bacharel en leis, formou parte da expedición de Pedrarias Dávila (1514). Foi un dos fundadores da cidade de Panamá (1519) e un dos descubridores de Natá e do golfo de Nicoya. Oidor en Santo Domingo e Panamá, trasladouse a Perú para interceder no enfrontamento entre Francisco Pizarro e D. de Almagro. Escribiu a Relación de lo hecho por el licenciado Gaspar de Espinosa..., primeira descrición etnográfica de Panamá.

PERSOEIRO

Filóloga. Colaboradora en distintas publicacións, da súa produción destacan As aventuras de Guauguau (1992), A xeración Nós e o Camiño de Santiago (1996), Antoloxía do conto galego de medo (1996), e as traducións das obras de Italo Calvino Marcovaldo (1987), O vizconde demediado (1988), O cabaleiro inexistente (1988) e O barón rampante (1988); de Carlo Levi Cristo parou en Éboli (1990); de Leonardo Sciascia O mar da cor do viño (1991); de Gianni Rodari Xasmín no país dos mentireiros (1991) e Gramática da fantasía (1999); de Carmen Bravo Villasante Endrina e o segredo do peregrino (1992); de Giuseppe Tavani As Cantigas de Escarnio e Maldicir (1996); e de Bruno Munari Carrapuchiña vermella, verde, amarela, azul e branca (1998).

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo. Despois de iniciar a súa carreira como autor de xoguetes cómicos e comedias, entre as que destacan Las circunstancias (1867) ou El estómago (1874), comezou unha nova etapa cun corte máis realista e social, con obras nas que denunciaba os vicios e costumes da sociedade burguesa da restauración. Entre estas últimas cómpre destacar Las personas decentes (1890), La huelga de los hijos (1893) ou La eterna cuestión (1895), na que xa agroman temáticas como a liberdade da muller fronte ás imposicións da familia e da sociedade.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Autor de óperas, intermezzi, motetes, cantatas, oratorios e obras didácticas, como o tratado L’armonico practico al cimbalo (1708).

PERSOEIRO

Escritor. Fundador de La Gazzeta Veneta, publicou, entre outras obras, Lettere diverse (1750), Lettere serie, facete, capriciose, strane e quasi bestiali (1752) e Difesa di Dante (1758).

PERSOEIRO

Valido de Filipe IV (1623-1643), terceiro conde de Olivares (1607-1645), duque de Sanlúcar de Barrameda e grande de España, fillo de Enrique de Guzmán y Conchillos. Coñecido como conde-duque de Olivares, estudiou dereito na Universidad de Salamanca. Elixido xentilhome da cámara do príncipe (1615), ocupou trala subida ao trono de Filipe IV os cargos de sumiller de corps (1621) e cabaleirizo maior (1622), antes de se converter, trala morte do seu tío e protector Baltasar de Zúñiga, en valido do rei. Malia intitularse conselleiro real, presidiu todos os consellos e xuntas de Estado e creou unha ampla rede de favores, mediante o reparto de distincións sociais e recompensas económicas, o que lle permitiu acabar con posibles competidores. Herdeiro ideolóxico do arbitrismo e da tradición imperial, concibiu un programa político baseado en manter a hexemonía dos Habsburgo hispánicos en Europa, para o que era necesario unha serie de reformas. A súa política reformista, recollida no Memorial...

PERSOEIRO

Dominicano de orixe galega. Tomou os hábitos no convento de San Domingos de Bonaval, aínda que logo foi trasladado a Valladolid de onde saíu colexial de San Gregorio en 1593. Foi profesor de Artes e Filosofía nos conventos de Ávila e Segovia e posteriormente de Teoloxía no convento de Viveiro.

PERSOEIRO

Médico. Traballou no Instituto de Xordomudos de París e escribiu o primeiro tratado importante de otoloxía Traité des maladies de l’oreille et de l’audition (1821). As súas investigacións no campo da educación constituíron o punto de partida da pedagoxía científica de M. Montessori. Está considerado un dos fundadores da endocrinoloxía.

PERSOEIRO

Escritor e político. Foi alcalde do crime en Sevilla (1767) e alcalde de casa e corte (1778) en Madrid, cidade na que contactou cos ilustrados. Coa chegada ao poder de Godoy, foi perseguido, detido e deportado a Mallorca, confinado primeiro na cartuxa de Valldemossa (1801) e, posteriormente, no castelo de Bellver (1802). Liberado en 1808, trala abdicación de Carlos IV, negouse a participar no equipo afrancesado, e formou parte da Junta Suprema Central y Gubernativa del Reino, onde representaba a tendencia ilustrada oposta ao Antigo Réxime e ao liberalismo político. Distinguiuse polas súas ideas renovadoras (humanización da xustiza, fomento das obras públicas, regalismo, loita contra a Inquisición, racionalización do ensino -que consideraba o motor máis potente de transformacións-, liberalismo económico). Expuxo as súas ideas político-económicas no Informe sobre el Banco de San Carlos (1782) e, especialmente, en Informe en el expediente de ley agraria (1795). Escribiu...

PERSOEIRO

Político e médico. Foi elixido secretario xeral do Partido Comunista de Asturias (PCA) e coordinador xeral de Izquierda Unida na mesma comunidade (1988-2000). En outubro de 2000 foi elixido coordinador xeral de Izquierda Unida.

PERSOEIRO

Escultor francés. Xunto co seu irmán Balthasar Marsy (Cambrai 1628-París 1674), tamén escultor, traballou nas Tuileries e nos xardíns de Versailles, onde fixo Les Chevaux d’Apollon (1667) e Fontaine orneé de Cupidon. Tamén esculpiu o sepulcro de Xoán II Casimiro de Polonia, na igrexa de Saint-Germain-des-Prés de París.

GALICIA

Industrial conserveiro, publicista e escritor. Colaborou na edición de Cien obras de la colección Massó, na fundación do Museo Provincial de Pontevedra e no establecemento da Misión Biolóxica e participou na elaboración do Dicionario da Real Academia Española con numerosas achegas técnicas. Publicou Cantares populares gallegos, Itinerarios turístico gastronómicos de la provincia de Pontevedra (1964), Nuestro futuro alimenticio: pesca y conservas (1964), Comentarios gastronómicos, apéndices sobre Economía Conservera (1967), Origen y desarrollo de la industria conservera en Galicia (1967) e Pedro Madruga de Soutomayor, caudillo feudal (1975). Foi presidente da Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas (ANFACO) entre 1935 e 1937 e membro correspondente da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Matemático francés. Ministro de mariña durante a Revolución Francesa, foi un dos fundadores da École Normale e da École Polytechnique. Creador da xeometría descritiva, neste campo estudou a perspectiva e a polaridade. Traballou tamén no campo da física, especialmente na licuefacción dos gases.