"Josep" (Contén)

PERSOEIRO

Oftálmologo, fillo de Ignasi Barraquer. Creou en 1968 o Instituto Barraquer de Bogotá (Colombia) e foi o descubridor dunha nova técnica clínica para modificar a curvatura da córnea.

PERSOEIRO

Médico. Foi un dos iniciadores da escola oftalmolóxica moderna en España. Fundou un dispensario no Hospital de la Santa Creu (1879) e foi o primeiro catedrático de Oftalmoloxía da facultade de Medicina de Barcelona (1914). Entre os seus traballos cómpre mencionar os dedicados á histopatoloxía ocular.

PERSOEIRO

Médico occitano. Foi membro da escola vitalista de Montpellier e o enlace coa futura escola anatomoclínica de París. Entre os seus escritos destaca Nouveaux éléments de la science de l’homme (Novos elementos da ciencia do home, 1778), no que desenvolve o concepto de “principio vital” como fonte das partes biolóxicas de todas as partes do organismo, e Traité des maladies goutteuses (Tratado sobre as enfermidades de gota, 1802), no que ampliou o coñecemento sobre a gota e o reumatismo.

PERSOEIRO

Filólogo e home de letras francés. Foi un gran renovador: rexeitou a teoría romántica da orixe das epopeas e construíu outra. Segundo el, o nacemento da epopea francesa veu determinada polos contactos dos clérigos e xograres a través dos mosteiros, nas rutas das peregrinacións. É básico o estudo La tradition manuscrite du Lai de l’Ombre (A tradición manuscrita do Lai de l’Ombre, 1928). A obra Premier siècle des lettres françaises (Primeiro século das letras francesas) é a síntese do seu pensamento sobre o nacemento desta literatura. Con P. Hazard dirixiu Histoire de la littérature française (Historia da literatura francesa, 1923-1924). A súa reconstrución moderna do Romance de Tristán e Isolda é unha xoia literaria.

PERSOEIRO

Arquitecto. Formado en París, visitou Inglaterra nos anos 1765 e 1766. Contribuíu á creación do estilo Imperio e foi un dos precusores das construcións metálicas modernas. A súa obra máis importante foi o Bagatelle no Bois de Bolougne en París (1777). Deseñou os xardíns de Folie Saint James de Neully (1784) e Méréville (1786). En 1806 fixo o proxecto dunha cúpula de cristal e ferro para o Mercado do gran de París.

PERSOEIRO

Comediógrafo. Deuse a coñecer con Una vella, coneguda olor (Un vello, coñecido olor, 1964), Premio Josep M. de Sagarra 1963. O seu teatro de inspiración realista, baséase a miúdo en técnicas de orixe literaria. Entre as súas obras destacan: Revolta de bruixes (Revolta de bruxas, 1976), Quan la ràdio parlava de Franco (Cando a radio falaba de Franco, 1980), El manuscrit d’Alí-Bey (O manuscrito de Alí-Bey, 1985), Desig (Desexo, 1991), Carlota i la dona de neu (Carlota e a señora de neve, 1992), E. R. (Premio Nacional de Teatro, 1995) e Testament (Testamento, 1996). Cultivou o teatro infantil, é guionista de televisión e foi un dos fundadores da revista Els Marges, onde colaborou como crítico literario. En 1991 obtivo o Premio Nacional de Teatro.

PERSOEIRO

Historiador e político. Representando á Entesa dels Catalans foi senador en 1977 e, logo do seu ingreso no PSUC, volveu ser senador en 1979 e parlamentario en 1980. Como historiador publicou, entre outras obras, Catalunya sota el règim franquista (Catalunya baixo o réxime franquista, 1973) e Marxisme català e qüestió nacional catalana (Marxismo catalán e a cuestión nacional catalana, 1974). Dende 1985 é director do Centro de Historia Contemporánea da Generalitat. En 1996 recibiu o Premio de Honor das Letras Catalanas.

PERSOEIRO

Escultor francés. Estudiou na Escola de Belas Artes de Lyon. Cun estilo clasicista e moderno, de tendencia manierista, é autor do monumento a Miguel Servet (Viena 1907-1910), a Beethoven e da obra La jeune fille à la draperie (A rapaza máis nova na fábrica de panos, 1913).

PERSOEIRO

Matemático. Profesor na Escola Politécnica e secretario perpetuo da Academia das Ciencias. Estudiou temas de Xeometría, de Aritmética e Mecánica. A conxectura de Bertrand afirma que entre un número n ? 1 e o seu dobre 2n hai sempre, como mínimo, un número primo.

PERSOEIRO

Artista plástico alemán. Foi pintor, debuxante e realizador de performances ou representacións. Catedrático de Escultura na Kunstakademie de Düsseldorf (1961-1972), elaborou unha arte que reprendía con orixinalidade a tradición dadaísta. Formou parte do grupo Fluxus, dedicado especialmente ao happening, co que realizou diversas accións. As súas actividades non se poden adscribir a unha tendencia concreta e determinada da arte moderna xa que toma cousas de moitas delas, especialmente da arte povera (‘arte pobre’), do Minimal Art e da arte conceptual. Entre as súas performances destaca How to Explain Pictures to a Dead Hare (Cómo explicar cadros a unha lebre morta, 1965). Foi un dos artistas que máis influíu na evolución da arte actual. Pertenceu ao partido ecoloxista dos Verdes.

PERSOEIRO

Químico escocés. Identificou o dióxido de carbono como un gas diferente do aire e estableceu a diferenza entre óxidos e carbonatos. Definiu a calor do cambio de estado e a calor específica.

PERSOEIRO

Compositor francés. Aos 24 anos obtivo un cargo real no Rosellón, onde escribiu algunhas obras para frauta e a cantata Les quatre saisons (As catro estacións). No ano 1723 estableceuse en París, onde, xunto con Mondonville e Rameau, foi un dos músicos máis apreciados do seu tempo. Foi músico da corte da duquesa do Maine, en Sceaux. Entre a súa produción destacan os ballets Don Quichotte chez la duchesse (Don Quixote na casa da duquesa, 1743), Daphnis et Chloé (Dafne e Cloe, 1747) e os grandes motetes Exaudiat te (1741) e Fugit nox (1742).

PERSOEIRO

Matemático, irmán de Joaquim Bonet i Vinyals. Foi profesor e director da Escola de Nàutica de Barcelona. Publicou, en colaboración con Ezequiel Calvet, as Tablas de Logaritmos Españoles. Publicou tamén, con Joan Dey, unhas Tablas de declinaciones del Sol y ecuaciones del tiempo.

PERSOEIRO

Escritor, político, pintor e xornalista. Contribuíu á introdución do Romanticismo en València. Desta etapa quedan algúns dramas, un volume de poesías castelás e os artigos críticos e polémicos do Diario Mercantil. En 1837 iniciou en València a publicación de El Mole, acreditándose como agudo panfletista político e poeta de inspiración popular e satírica. Durante un exilio en Barcelona (1841-1842) escribiu para os xornais La Ley e El Popular, e participou activamente nos disturbios da Jamancia.

PERSOEIRO

Escritor romántico. Atacou as institucións vixentes con Champavert (1833) e Madame Putiphar (1839).

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Enxeñería Aeronáutica e catedrático de Fundamentos de Análise Económica na Universidad Complutense de Madrid. Afiliouse ao PSOE en 1975. No 1979 foi secretario xeral de Orzamentos (1983-1984) e, entre 1984-1991, secretario de Estado de Facenda. Foi ministro de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente entre 1991-1996. Tamén é portavoz de Orzamentos do PSOE e presidente da Comisión Mixta para a UE no Congreso. Entrou na executiva deste partido no 34º Congreso, en xuño de 1992. En 1998 e tras un proceso de eleccións primarias converteuse no candidato á Presidencia do Goberno polo PSOE, renunciando ao ano seguinte. Publicou entre outros textos: Métodos matemáticos para la economía (1981) e Al filo de los días (1998).

PERSOEIRO

Escultor. Discípulo de Augustin Pajou e de Antonio Canova. Neoclásico ortodoxo, en París foi escultor oficial de Napoleón e de Luís XVIII. É autor da cuadriga do arco de Carrousel (1806), dos relevos da columna Vendôme (1806-1810) e da estatua ecuestre de Luís XIV na praza das Victorias (1822).

PERSOEIRO

Técnico inglés. Autor de numerosos inventos e melloras como as bombas hidráulicas, os extintores contra incendios, unha máquina para distribuír cervexa, o propio váter, etc. Propuxo o uso da hélice para a propulsión dos barcos.