"RCH" (Contén)

alabarda.

Xénero da infraorde dos Lemuriformes, procedente das chairas litorais de Madagascar e extinguido en época recente, que posuía unha relativa autonomía filética no seo do seu grupo. A súa dentadura era apta para cortar e descascar alimentos vexetais. Debía ser parcialmente terrestre, ademais de arborícola.

Xénero de aves fósiles da subclase dos arqueornitas, de ata 35 cm de longo, de cabeza pequena e ollos grandes, mandíbulas finamente dentadas e cola ósea longa. As extremidades superiores son longas e delgadas con tres dedos e as patas son semellantes ás das aves corredoras actuais. Como características propias das aves modernas, presentan unha estrutura típica orixinada pola unión das dúas clavículas e unhas longas plumas nas ás e na cola. De vida insectívora e propia de bosques abertos, tiña capacidade para desprazarse entre as árbores mediante o voo. Foi descuberta en 1861 en Alemaña, nos xacementos xurásicos da formación Solnhofen de Baviera. Estes animais, que comparten coas aves actuais antecesores comúns, constituíron un importante apoio para a teoría da evolución, ao ser descubertos poucos anos despois de saír do prelo On the origin of the species (A orixe das especies, 1859) de Darwin e interpretarse como unha “especie elo”, ou de transición, entre os réptiles e as aves.

alabardeiro.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na composición de palabras co significado de ‘condutor’, ‘xefe’, usada para indicar preeminencia ou superioridade (ex: arquiduque, arquidiocese) ou tamén valor superlativo dun adxectivo (ex: arquimillonario, arquifamoso). OBS: Pode presentar as variantes arce-, arci- (ex: arcebispado, arciprestado).

Aplicación informática que busca documentos na Internet relacionados cun determinado tema. Foi desenvolvida por Alan Emtage, Bill Heelan e Peter Deuscht na Univesidade McGill. Este termo procede do inglés archive ‘arquivo’.

Grupo de arquitectos ingleses fundado en 1961. Preconizaba os sistemas tecnolóxicos como definidores da arquitectura e como organizadores do hábitat humano. Estaba formado por Chalk, Cook, Crompton, Greeve, Herron e Webb.

Depósito xeral da documentación procedente dos organismos do estado francés, radicado en París. Creado durante a Revolución pola Asemblea (1789), ampliouse despois (1790) á categoría de arquivo nacional.

Documentación das múltiples empresas comerciais do mercador toscano Francesco di Marco Datini. Cando morreu no ano 1410, os arquivos quedaron na fundación Pia Causa dei Ceppi, de Prato (Toscana).

Conxunto da documentación da Santa Sé relativa a toda a Igrexa Católica. Primeiramente estivo situado preto da basílica de San Lourenzo, en Damaso no s IV; tres séculos despois repartiuse toda a documentación entre a basílica de San Xoán Lateranicio e a Turris Chartularia, próxima ao Arco de Tito. Durante o pontificado de Inocencio III (1198-1216) comezou a serie ininterrompida dos rexistros papais, que se situou preto de San Pedro do Vaticano. Actualmente as súas principais seccións son as seguintes: chancelería, dataría, cámara apostólica, consistorio (deliberacións) e secretaría do estado.

Depósito da documentación relativa aos descubrimentos, ás conquistas e á administración das antigas posesións castelás de América e doutros territorios de ultramar, situado en Sevilla. Foi creado por Carlos III en 1781. Ocupa o antigo edificio da lonxa sevillana, construído a finais do s XVI. Os seus fondos orixinarios proveñen do Archivo General de Simancas, da Casa de Contratación e, posteriormente, do ministerio de Ultramar e doutros arquivos de carácter privado. A documentación que recolle (dividida en 14 seccións) comprende información sobre os descubrimentos, descrición de territorios e poboacións, os méritos e servicios dos primeiros descubridores, as reais cédulas de concesión de escudos de armas, etc.

Depósito establecido en Zaragoza para axuntar a documentación do antigo Reino de Aragón. A súa formación foi ordenada polas cortes de Monzón do 1427. As bombas francesas de 1809 incendiárono nunha boa parte. A conservada da deputación do Reino comprende, entre outras, as seguintes seccións: obras, correo enviado, mandatos, inventarios, nomeamentos, rexistros de actas, índice sumario, asistencia, habilitación de cabaleiros, matrículas de insaculados, infanzonía e finanzas.

Depósito documental formado en Pamplona cos arquivos diplomáticos, de gobernación e de contabilidade do antigo Reino de Navarra.

Depósito documental destinado a gardar a documentación producida polas diversas institucións estatais de Castela e da monarquía hispánica. O arquivo contén 61.505 legados e 5.196 volumes, comprendidos principalmente entre os ss XV e XVIII. As series principais catalogadas son títulos de Castela, Flandres, Italia e Portugal, amais de negociacións con Inglaterra e rexistros do selo.