"ruxa" (Contén)

Canal do Danubio construído en 1949 en Dobruxa, Romanía.

Que embruxa.

Acción e efecto de enferruxar ou enferruxarse.

esturrar.

muruxa.

Longametraxe galega dirixida en 1923 por Henri Vorins e interpretada por Paulette Landais, Florián Rey, Asunción Delgado, Elvira López e José Aguilera. Unha das produtoras da película foi a viguesa Celta Films. O proxecto configurouse en coprodución con Ernesto González, produtor e empresario madrileño. A súa concepción inseríase nunha corrente de moda no cine español da época: a adaptación de zarzuelas á pantalla cinematográfica. Neste caso tratábase da zarzuela homónima de Luis Pascual e Amadeo Vives. Os rótulos, por vez primeira en galego, foron elaborados por Lugrís Freire e a casa Éclair de París realizou a tiraxe das copias. O filme perdeuse e non se salvou ningunha copia.

Agrupación teatral, inicialmente chamada Aires da Terra, creada en Bos Aires en 1938. Mantivo a súa actividade ata 1946. O seu fundador e director foi Manuel Daniel Varela Buxán e nela traballaron asiduamente Maruxa Villanueva, Eva Carreras, Maruxa Boga e Fernando Iglesias Sánchez Tacholas. Ademais de diversos textos de Varela Buxán, a compañía estreou Os vellos non deben de namorarse, de Castelao (1941).

Planta herbácea anual, de pequeno tamaño, de talos cilíndricos, que presenta as follas inferiores ovadas e con pecíolo e as superiores sésiles, as flores pentámeras de cor branca de sépalos bífidos, e o froito en cápsula. Trátase dunha planta propia de marxes de camiños. Florece durante case todo o ano en toda Galicia. Emprégase como planta medicinal.

Planta herbácea anual, de pequeno tamaño, de talos cilíndricos, que presenta as follas inferiores ovadas e con pecíolo e as superiores sésiles, as flores pentámeras de cor branca de sépalos bífidos, e o froito en cápsula. Trátase dunha planta propia de marxes de camiños. Florece durante case todo o ano en toda Galicia. Emprégase como planta medicinal.

muruxa.

Planta herbácea anual, de pequeno tamaño, de talos cilíndricos, que presenta as follas inferiores ovadas e con pecíolo e as superiores sésiles, as flores pentámeras de cor branca de sépalos bífidos, e o froito en cápsula. Trátase dunha planta propia de marxes de camiños. Florece durante case todo o ano en toda Galicia. Emprégase como planta medicinal.

Dulce María Orjales Valcárcel.

Termo do barallete ou xerga dos afiadores que corresponde á voz ‘noz’.

María Isaura Vázquez Blanco.