"seu" (Contén)

Museo fundado en Braga en 1918 co nome de Museu de Arte e Arqueologia. En 1981 constituíuse como un museo rexional de arqueoloxía orientado principalmente á preservación e divulgación dos vestixios romanos de Bracara Augusta. A súa colección abarca un período cronolóxico comprendido entre o Paleolítico e a Idade Media.

Museo fundado en Nova York en1929 por iniciativa privada. Está situado nun edificio obra dos arquitectos Philip S. Goldwin e Edward Durrel Stone, inaugurado en 1939 (ampliado en 1963). Acolle pinturas e esculturas, pero tamén mostras de artes gráficas, fotografía e deseño, ten unha importante biblioteca de arte contemporánea. Os seus fondos constitúen unha selecta representación da arte occidental desde o impresionismo.

Museo situado en Londres, fundado a partir da colección persoal de sir Hans Sloane (1660 - 1753), que inclúe unha gran variedade de plantas, animais e fósiles, así como máis de 600 exposicións. Estivo englobado dentro do British Museum ata 1881, cando se trasladou de Blomsbury a South Kensington. En 1986 anexionouse ao Geological Museum.

Nome latino da constelación de Perseo.

Lei segundo a que o caudal volúmico Q dun líquido que atravesa un tubo de sección circular é directamente proporcional á diferenza de presións, Äp, entre os extremos do tubo e á potencia cuarta do raio r deste, e inversamente proporcional á lonxitude do tubo l e ao coeficiente de viscosidade ç.

Inflorescencia que semella unha flor, como o ciatio dalgunhas euforbiáceas e os capítulos ligulados.

Xénero de plantas herbáceas perennes, da familia das poáceas, con talos de ata 150 cm de altura, follas anchas e planas, flores dispostas en inflorescencias de tipo panícula e froito de pequeno tamaño. Distribúese polo SO de Europa, e en Galicia atópase a especie P. longifolium, que florece entre maio e agosto, entre toxos e breixos.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado ‘falsidade’, ‘falso’.

Nome dado ao autor dos escritos atribuídos a san Denís o Areopaxita.

Nome co que se coñece o autor do tratado filosófico Do sublime, falsamente atribuído a Casio Lonxino. Foi obra probablemente dun mestre de retórica de orixe grega que defendeu a retórica como unha actividade creadora.

Cuarta parte do Liber Sancti Iacobi (s XII), de temática xacobea, tamén coñecido como Crónica de Turpin, pois está atribuído ao arcebispo de Reims, Turpin. Constitúe un texto épico que narra a liberación do Camiño de Santiago polo Emperador Carlomagno e que está moi vinculado aos cantares de xesta franceses, como a Chanson de Roland. Circulou de forma independente por toda Europa e deu pé a diversas crónicas francesas e islandesas

Propiedade de presentar pseudoalelos.

Parella de elementos xenéticos asociados con segmentos duplicados dalgúns cromosomas, como os da drosófila e os dalgúns bacteriófagos, que se comportan como alelos ao efectuar os mesmos procesos no organismo e presentarse en cistróns homólogos, pero que, polo feito de orixinárense por mutacións en partes diferentes do cístron, presentan recombinacións por entrecruzamento dentro deste e son, polo tanto, separables.

Calquera dos sulfatos dobres de dous metais, un dos que é trivalente, que non son isomorfos do alume común.

Falsa articulación producida como consecuencia dun defecto de consolidación dun óso fracturado no que se producen movementos dunha maior ou menor amplitude.

Relativo ou pertencente ao pseudocarpo.

Froito falso que non provén do ovario, como é o caso dos conos.

Cavidade que deriva do embrión, comprendida entre o intestino e a parede do corpo, sen revestimentos mucoepiteliais propios, presente en determinados invertebrados.