"Fer" (Contén)

PERSOEIRO

Político e escritor. De ideoloxía liberal, foi elixido parlamentario en 1848 e mantivo posturas contrarias ás defendidas por Cavour. Entre outras obras escribiu Canzoni piemontesi (Cancións piemontesas, 1859) e os dramas Eudossia (1825) e Vitige re dei Goti (Vitiges rei dos godos, 1840).

PERSOEIRO

Escultor checo. Fillo do escultor de orixe alemá Jan Brokof. Estudiou en Praga e Viena. Realizou esculturas monumentais de pedra como a ponte de San Carlos de Praga, esculpiu os atlantes do palacio Morzin e o sepulcro de Jan Václav Vratislav de Mitrovice (Praga). Desenvolveu un estilo caracterizado pola placidez monumental e o equilibrio nobre e serio. Traballou tamén a madeira policromada.

PERSOEIRO

Exiptólogo. Foi profesor en Göttingen en 1868 e, entre 1870 e 1879, director da Escola de Exiptoloxía do Cairo. A súa obra, moi vasta, orientouse preferentemente cara aos estudios demóticos e xeográficos: Grammaire démotique (Gramática demótica, 1855), Ditionnaire hiéroglyphique et démotique (Dicionario xeroglífico e demótico, 1867-1882), Geographische Inschriften altägyotischer Denkmäler (Inscricións xeográficas dos monumentos do Antigo Exipto, 1857-1860), Ditionnaire géographique de l’ancienne Egypte (Dicionario xeográfico do Antigo Exipto, 1879). En 1863 fundou a revista Zeitschrift für ägyptische Sprache und Altertumskunde (Revista de lingua e arqueoloxía exipcia).

PERSOEIRO

Crítico occitano. Dirixiu e animou a Revue des Deux Mondes (1893). Combateu a arte pola arte, o naturalismo, o subxectivismo e a ciencia, que pretendía substituír a fe. Publicou, entre outras obras, Études critiques sur la littérature française (Estudios críticos sobre a literatura francesa, 1880-1925).

PERSOEIRO

Lingüista. Profesor na Sorbonne e estudoso da evolución do francés, publicou, entre outras obras, Histoire de la langue française des origines à 1900 (Historia da lingua francesa dende as súas orixes ata o 1900) e La pensée et la langue (O pensamento e a lingua, 1922).

1. 1. Área de me-moria interna intermedia que permite gardar os últimos datos lidos ou enviados a unha unidade de lectura ou gravación de discos ou dispositivo semellante. Deste modo, se se volven necesitar, non será preciso lelos do propio disco, senón que aínda permanecerán nesa memoria e o seu tempo de acceso será moito menor, incrementando considerablemente a velocidade de cara ao usuario. O tamaño mínimo do buffer é de 64 Kbytes, pero canto maior sexa máis mellorará a velocidade aparente de lectura. Algúns sistemas operativos permiten axustar o tamaño ou o número dos buffers dun disco para axustar a velocidade da unidade de disco.

   2. Área de memoria que contén datos que se envían a unha impresora ou que se reciben dun porto RS-232. A súa utilización resulta útil porque a impresora é moito máis lenta ca o ordenador e este pode preparar todos os datos dunha vez e distribuílos despois lentamente desde o buffer conforme sexa necesario. Igualmente, un porto RS-232 necesita un buffer posto que os datos poden entrar cando o ordenador non estea preparado para recibilos.

   3. Área de memoria que contén un arquivo que está a ser editado. Algúns editores permiten que se edite máis dun arquivo ao mesmo tempo e cada arquivo ocupa o seu propio buffer.

   4. Área de memoria que contén sinais procedentes das teclas que foron pulsadas pero que aínda non foron aceptadas polo ordenador. Por defecto o PC pode conter 16 pulsacións.

   5. Dispositivo electrónico no que coincide a saída e a entrada.

2. Solución amortecedora.

PERSOEIRO

Pedagogo e político. Foi catedrático de Pedagoxía na Sorbonne e ocupou diversos cargos políticos relacionados coa educación. No 1871 ocupou o posto de inspector de primaria e despois, chamado por Jules Ferry, pasou ao ministerio como director de ensino primario; participou na elaboración de leis educativas, promoveu a Liga dos Dereitos Humanos e recibiu o Premio Nobel da Paz en 1927. Gracias ás súas investigacións, a pedagoxía acadou en Francia nivel universitario, fundou as escolas normais superiores para a formación de inspectores e profesores, defendeu o ensino laico e obrigatorio, e a escola cívica. É autor, entre outras obras, de Ditionnaire de Pédagogie (Dicionario de Pedagoxía, 1882-1893), Nouveau ditionnaire de Pédagogie et de l’Enseignement Primaire (Novo dicionario de Pedagoxía e ensino primario, 1911) e La religion, la morale et la science dans l’education contemporaine (A relixión, a moral e a ciencia na educación contemporánea, 1912).

GALICIA

Debuxante e ilustrador. Emigrou de neno a Bos Aires pero regresou para estudar enxeñería en Madrid, carreira que abandonou. Ligado á corrente do modernismo, a súa obra caracterízase por estar cargada de simboloxía. Colaborou en La Esfera. En 1913 participou nunha exposición de artistas galegos organizada polo centro galego de Madrid, e ao ano seguinte, no salón de humoristas. Presentou tamén dous debuxos á exposición rexional de 1917. En 1935 regresou á Arxentina, onde morreu.

PERSOEIRO

Pianista, compositor e teórico musical. Da súa produción destacan pezas para piano Elegien (1907) e Segunda sonatina (1912), e as óperas Arlecchino e Turandot (1917) e Doktor Faust (1924). Publicou o ensaio sobre estética musical Entwurf einer neuen Aesthetik der Tonkunst (Esbozo dunha nova estética musical, 1907).

PERSOEIRO

Militar. Durante a Segunda República foi director xeral da Garda Civil. O 18 de xullo de 1936 secundou a sublevación militar que deu lugar á Guerra Civil e presidiu a Xunta de Defensa do exército nacional, como xeneral máis antigo, ata a fin da guerra.

GALICIA

Relixioso. Foi cóengo da catedral de Santiago de Compostela. Dende os seus cargos como reitor do Colexio de Fonseca e membro do claustro universitario compostelán, organizou o Batallón Literario e perseguiu os profesores afrancesados tralo regreso de Fernando VII, de quen obtivo unha pensión vitalicia. Foi fundador de El Sensato, publicación de tendencia absolutista aparecida en Santiago de Compostela en 1811.

GALICIA

Construtora e manipuladora de bonecos. Estudiou marionetas no Institut del Teatre de Barcelona. Realizou diversos espectáculos entre os que destacan A guerra das Galíxias de Jorge Rey e Agasallo de sombras co Centro Dramático Galego. É tamén autora, xunto con Rafael Vázquez, de Maltraste, que estreou en 1992 co grupo Trécola, no que traballa habitualmente.

PERSOEIRO

Historiador. Benedictino de Solesmes (1878), foi abade de Farnborough (1903). Autor de Le livre de la prière antique (O libro do rogo antigo, 1900). Dirixiu os Monumenta Ecclesia Liturgica (Actas eclesiásticas litúrxicas, 1900-1912) e o Ditionnaire d’archéologie chrétienne et de liturgie (Dicionario de arqueoloxía cristiá e de liturxia).

PERSOEIRO

Atleta. Especializado en carreiras de medio fondo, proclamouse campión olímpico de 1.500 m nos Xogos de Barcelona 1992, e gañou a medalla de prata na mesma proba nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, así como no Campionato do Mundo de Stuttgart 1994.