"CIA" (Contén)

PERSOEIRO

Neurocirurxián. Foi xefe do Servicio de Neurocirurxía do Hospital Clínico de Barcelona, membro fundador da Sociedade Luso-Española de Neurocirurxía e director da Escola Profesional de Neurocirurxía. Escribiu Tumores intracraneales e Abcesos cerebrales e diversos capítulos da Patología médica, de Pedro i Pons.

1. de licenciar ou licenciarse.

2. Militar que rematou o seu servizo e recibiu a licenza absoluta ou exención definitiva do servicio.

3. 1. Persoa que, segundo o regulamento universitario medieval, vixente con algunhas variacións ata o s XIV, posuía o título de ensinano superior, acadado despois do de bacharelato mediante a práctica pública do ensino durante un tempo determinado. Era necesario para obter, despois dun exame previo, o grao de doutor nas facultades de teoloxía, dereito (civil e canónico) e medicina.

   2. Persoa que obtivo, nunha facultade universitaria, o grao que o habilita para exercer unha profesión determinada.

1. Acción de licenciar ou licenciarse.

2. Acto en que se recibe o grao de licenciado.

1. Dar licencia ou permiso a alguén.

2. Conceder a licencia absoluta a un soldado.

3. Conceder o título de licenciado a alguén.

4. Obter alguén o grao de licenciado.

1. Grao que se obtén nunha facultade universitaria ao rematar os estudios e que habilita para exercer unha profesión determinada.

2. Acto en que se concede o grao de licenciado.

3. Estudios que se realizan para obter o grao de licenciado.

1. Relativo ou pertencente a Licia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Licia.

3. Antiga lingua da familia anatólica do phylum indoeuropeo que se falaba en Licia e que se documenta nalgunhas inscricións.

1. Estado do preito antes da súa terminación.

2. Tempo entre a presentación dunha demanda e a súa resolución.

3. Excepción dilatoria que admite a lei cando unha causa está investigada por outro tribunal ou xuíz.

PERSOEIRO

Historiadora. Doutorouse en Xeografía e Historia en 1989. Desde 1998 é profesora de Prehistoria na Universidade de Santiago de Compostela e centrou as súas investigacións na antropoloxía e no mundo mítico da cultura popular galega. Publicou traballos sobre a historia das mulleres e colaborou coas revistas Gallaecia e Cuadernos de estudios gallegos. Das súas obras destacan Mouros, ánimas e demonios. El imaginario popular gallego (1990) e Os mouros no imaxinario popular galego (1990).

PERSOEIRO

Relixioso. Xeneral da orde dominicana, foi confesor de Carlos V. En 1533 foi elixido bispo de Osma e en 1539, arcebispo de Sevilla. Influínte na corte como conselleiro privado do emperador, exerceu a presidencia do Consello de Indias e foi comisario xeral da Cruzada.

PERSOEIRO

Historiadora da arte e novelista. Coñecida como Anna Banti, a súa narrativa reflicte a problemática da condición feminina e da súa emancipación. É autora de Itinerario di Paolina (1937), Artemisia (1947), Le donne muoiono (1952), La monaca di Sciangai (1957) e Campi Elisi (1963).

GALICIA

Escritora. Participou no volume poético colectivo Desde mil novecentos trinta e seis: homenaxe da poesía e da plástica galega aos que loitaron pola libertade (1995). Das súas obras destacan Os camiños do soño: A poesía de Uxío Novoneyra (1993) e Se as aves insistisen na ledicia: a obra de Bernardino Graña (2002). Recibiu o premio da agrupación cultural O Facho en 1991.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Cultivou unha estética realista pola que foi coñecido internacionalmente e, en 1970, asinou un contrato en exclusiva coa galería Malborough de Nova York. A complicidade con outros compañeiros, como María Moreno, Isabel Quintanilla, Francisco e Julio López Hernández, fixo que o grupo recibise a etiqueta de realismo madrileño. A súa obra representa fragmentos do mundo cotián e afectivo, paisaxes, interiores e, como temática principal, a cidade de Madrid. Interveu como protagonista na película El sol del Membrillo (1991), dirixida por V. Erice. Das súas obras destacan Los novios (1955), Campo del Moro (1960) e Gran Vía (1974-1981). Recibiu a Medalla de Oro de Bellas Artes (1983) e o Premio Príncipe de Asturias (1985).

PERSOEIRO

Actor e director de escena. Comezou o seu traballo teatral en Teatro Circo e participou nos seus primeiros espectáculos, como Terra en lume e Erros e ferros de Pedro Madruga. Vinculado ao teatro afeccionado e comunitario, desenvolveu unha intensa actividade co movemento teatral ONCE na Coruña, onde dirixiu e coordinou as actividades do grupo Valacar. En 1993 creou, con Teresa Orro, a compañía Espello Cóncavo.