"Martin" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor francés. Tentou expresar os contrastes do cheo e o baleiro con cordel e madeira. Tratou os temas do Grand Dragon (1947) e La Nuit (1951), e con Les estances (1962) creou unha serie de labirintos habitables.

PERSOEIRO

Compositor suízo. Discípulo de C. Frank e Ravel, cara a 1930 empregou o método dodecatónico, que intentou unir coas relacións tonais. Escribiu un concerto para piano e orquestra (1934), unha sinfonía concertante (1945) e un concerto para violín e orquestra (1951).

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de J. P. Laurens en París, adoptou o divisionismo, sen abandonar o mundo da arte oficial. Alternou o naturalismo cun simbolismo místico e foi autor de grandes conxuntos murais no Hôtel de Ville e na Sorbonne de París.

PERSOEIRO

Pintor. Instalouse en Londres en 1806 e expuxo na Royal Academy desde 1811. A súa obra Joshua Commanding the Sun to Stand Still (1816) converteuno no prototipo do paisaxista romántico que culminou con The Great Day of his Wrath (1852), The Final Judgement (1853) e The Plains of Heaven (1853). Inspirouse tamén en temas espectaculares da Antigüidade clásica e ilustrou o Paradise Lost de Milton (1824-1827).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Comezou no gravado, dedicación que abandonou pola fotografía en 1884 para abrir o seu propio estudo en Londres (1899). Especializouse en fotografar a vida cotiá da cidade, sobre todo nas situacións de ocio dominical. Foi o primeiro que realizou fotografías nocturnas.

PERSOEIRO

Enxeñeiro francés. Perfeccionou o xerador de Siemens e desenvolveu un procedemento para obter aceiro de máis calidade a partir de ferro e ferralla.

PERSOEIRO

Futbolista e adestrador. Xogou no Pontevedra C.F., no C.D. Lugo e no Real Betis. Foi internacional absoluto nunha ocasión e, logo adestrou diversos equipos, entre os que destaca o Pontevedra C.F e a U.E. Lleida.

PERSOEIRO

Escritor e psiquiatra. Frecuentou os parladoiros literarios do Café Gijón e integrouse no foro de debate Academia Errante. Comezou na literatura co poemario Grana Gris (1945) e escribiu ensaios, dos que sobresaen Dilthey, Jaspers y la comprensión del enfermo mental (1955) e Libertad, temporalidad y transferencia en el psicoanálisis existencial (1964). Da súa narrativa destacan Tiempo de Silencio (1962), na liña do realismo social e cunha complexidade narrativa considerable, o libro póstumo de contos Apólogos (1970) e a novela inconclusa Tiempo de destrución (1975).

PERSOEIRO

Emperatriz de Oriente. Segunda esposa de Heraclio I, cando morreu o seu fillastro Constantino III Heraclio (641), asumiu a rexencia en nome do seu fillo, Heraclio II, ao que posteriormente asociou ao trono, aínda que foron depostos ao pouco tempo.

MONTES

Monte que pertence á serra do seu nome, situado na parroquia de Vales (San Cristovo de Cea). O seu cumio acada os 1039 m de altitude.

PERSOEIRO

Mártir, filla dun cónsul romano. Foi condenada a martirio en tempos do Emperador Alexandre Severo por negarse a sacrificar o deus Apolo no seu templo. É patroa de Roma e a súa festividade celébrase o 30 de xaneiro.

SERRAS

Sistema montañoso situado no alto Miño que discorre en dirección N-SO a partir da serra do Faro. Esténdese polos concellos de Carballedo e San Cristovo de Cea. As altitudes oscilan entre os 800 e os 1039 m.

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada entre as puntas de Fornelas e Redonda, na parroquia de Sorrizo (Arteixo).

PERSOEIRO

Xogador de hockey sobre patíns arxentino. Considerado como o mellor xogador de todos os tempos, xogou varias tempadas no H.C. Liceo de La Coruña, co que conseguiu cinco ligas e dúas copas intercontinentais. Con Arxentina logrou tres torneos sudamericanos, dúas copas do mundo e unha medalla de ouro nos Xogos Panamericanos. Recibiu o premio ao mellor xogador mundial (1978), o Premio Olimpia de Oro e o Premio Konex de Platino.

PERSOEIRO

Paleontólogo. Especializouse no estudo dos moluscos de finais do Neoxeno ata a actualidade e nos fenómenos de bioerosión fósil e actual. Foi membro da International Union of Geological Sciences, da Sociedad Española de Paleontología, da International Paleontological Association e da European Paleontological Association.

PERSOEIRO

Lingüista francés. Influído polo Círculo Lingüístico de Copenhague e polos behavioristas estadounidenses, sobre todo por L. Bloomfield, foi o principal representante da escola funcionalista francesa e o difusor dos métodos estruturalistas en Europa. Creou a Société internationale de Linguistique fonctionnelle (SILF) e a revista La lingüistique (1965), órgano oficial do funcionalismo. Centrou os seus estudios na lingüística xeral e na fonoloxía, baseándose na premisa de que o obxecto básico da linguaxe é o de satisfacer as necesidades comunicativas, polo que é básico determinar os trazos lingüísticos capaces de transmitir información. Da súa produción destacan Phonology as Functional Phonetic (1949), Economie des changements phonétiques: traité de phonologie diachronique (1955), Èléments de linguistique générale (1960), A Functional View of Language (1962), La linguistique synchronique. Études et recherches (1965), Le langage (1968),...

1. Apelido que deriva do antropónimo Martiño.

2. Liñaxe que nas súas armas pode presentar moitas variantes, das que destacan as dun escudo partido: primeira partición, en campo de prata, con tres flores de lis de goles, colocadas en pao; segunda partición, en campo de sable, con dúas faixas de prata.

PERSOEIRO

Pintor. Especializouse na temática paisaxística e realizou mariñas de gran tamaño en grises. Da súa obra destaca Marina (1892). Obtivo a medalla de ouro na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1891.