"RM" (Contén)

Momento final en que remata algo.

Fin dun período de tempo determinado para a realización dalgunha cousa.

Fin dun espazo que se quere percorrer.

1. Cada unha dos lindes que sinalan o límite dunha extensión de terreo.

2. Proposicións ou limitacións establecidas nun contrato ou noutro documento.

3. termo municipal /

   Territorio que forma a xurisdición dun concello.

1. Cada un dos dous membros que delimitan unha proposición: o suxeito e o predicado.

2. Unidade léxica usada con significado unívoco nunha ciencia ou nunha disciplina determinada.

...

Momento final en que remata algo.

Fin dun período de tempo determinado para a realización dalgunha cousa.

Fin dun espazo que se quere percorrer.

1. Cada unha dos lindes que sinalan o límite dunha extensión de terreo.

2. Proposicións ou limitacións establecidas nun contrato ou noutro documento.

3. termo municipal /

   Territorio que forma a xurisdición dun concello.

1. Cada un dos dous membros que delimitan unha proposición: o suxeito e o predicado.

2. Unidade léxica usada con significado unívoco nunha ciencia ou nunha disciplina determinada.

...

1. Rama da física que utiliza a mecánica estatística para estudar o comportamento macroscópico da materia. Fai o estudo estatístico dun número moi elevado de partículas e determina os valores medios das magnitudes que o caracterizan. As propiedades termodinámicas da materia poden deducirse das leis da mecánica estatística naquilo que se refire ao comportamento ideal dos corpos. As magnitudes termodinámicas clasifícanse en intensivas e extensivas, segundo teñan un carácter local e non dependan da cantidade de masa presente ou que correspondan a unha característica do conxunto do sistema. O estado termodinámico dun sistema queda definido cando as magnitudes termodinámicas o son, e, para un valor determinado destas, defínese un estado, que pode estar representado por unha ecuación ou función de estado. Un estado de equilibrio pode ser representado por unha función j(p, v, T) =, onde p, v e T son as variables: presión, volume específico e temperatura...

2. Principio polo que nun sistema a variación da propiedade termodinámica extensiva denominada enerxía interna (E) é igual á calor absorbida (Q) máis o traballo externo (W) efectuado sobre o sistema. Exprésase formalmente ΔE = Q+W. O primeiro principio establece a equivalencia entre a enerxía térmica (calor) e a enerxía mecánica (traballo) e as relacións cuantitativas entre estes dous tipos de enerxía.

3. principio cero da termodinámica

   Principio polo que dous sistemas de partículas postos en contacto, se están en equilibrio estatístico (é dicir, se a distribución de velocidades das súas partículas non varía co tempo), teñen que estar á mesma temperatura.

4. segundo principio da termodinámica

   Principio segundo o que as transformacións termodinámicas máis probables que poden ter lugar nun sistema illado son aquelas en que a variable extensiva, denominada entropía (S), aumenta ou permanece constante, segundo que a transformación sexa irreversible ou reversible. Enunciado por Carnot en 1824, afirmaba que, para producir traballo a partir de enerxía térmica, cómpre dispoñer dunha diferenza de temperaturas. Clauisus afirmou que a entropía do Universo tende a un valor máximo, ao chegar ao cal desaparecen todos os fenómenos térmicos. Baseándose na física estatística e no cálculo de probabilidades, Boltzmann demostrou que o paso da calor dun corpo quente a un frío era máis probable, pero que o caso inverso non era posible.

5. terceiro principio da termodinámica

   Principio segundo o cal no cero absoluto de temperatura a variación de entropía dun sistema nun proceso isotérmico tende a cero.

Rama da termodinámica dedicada ao estudo xeral das relacións entre a enerxía e os procesos químicos, a enerxía interna e a entalpía. Na estática química entran en xogo as funcións derivadas do segundo principio da termodinámica, principalmente a entropía e a entalpía libre de Gibbs. Estas funcións termodinámicas relaciónanse coas ecuacións de estado dos sistemas materiais. Só son aplicables, en rigor, ao estudo de propiedades globais dos sistemas en que participan un gran número de partículas. Ademais, a termodinámica química clásica só pode operar sobre as variacións que sofren as funcións mencionadas no curso das transformacións químicas.