"qu" (Contén)

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do río Ulla, que nace na parroquia de Ribeira e desemboca na de Berres (A Estrada).

1. Marco fixo no que se encaixa unha porta ou ventá.

2. Armazón de cantería dos hórreos.

1. 1. Gobernador dun territorio fronteirizo ou marca na Idade Media.

   2. Persoa que ten ao seu cargo o goberno dun marquesado.

2. 1. Título nobiliario superior en rango ao de conde e inferior ao de duque. No Reino de Castela os primeiros títulos de marqués foron os de Villena (1366 e 1445) e de Astorga (1465); en Reino Unido, os de Dublín (1385), os de Dorset e os de Somerset (1397), e, en Italia, os de Ivrea (876), Monferrato (954) e Saluzzo (1125). En Francia este título foi suprimido en 1789 e restablecido por Luís XVIII.

   2. Persoa que posúe o título nobiliario de marqués.

PERSOEIRO

Político e xurista. Foi conselleiro de Radio Televisión de Galicia, e membro do Consello da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra (1992-2000). Foi concelleiro de Vigo (1983-1987) e vicepresidente da Deputación Provincial de Pontevedra (1983-1987). Deputado nas Cortes (1986-1989) e senador (1996-2000) polo PP.

PERSOEIRO

Actriz e cantante. Coñecida como Raquel Meller, fixo unha brillante carreira na modalidade de café-concerto. En 1919 debutou en París, e logo deu o salto ao cine, en filmes como La gitana blanca (1919) ou Carmen (1926). Participou en revistas como La violetera (1940-1941) e Campanas de Viena (1943).

GALICIA

Médico urólogo. Xefe da sección de Urodinámica do Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela e xefe do Servicio de Uroloxía do Policlínico A Rosaleda de Santiago de Compostela. Foi profesor da facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela e presidente da Sociedade Galega de Uroloxía. Publicou Incontinencia urinaria, Urodinámica aplicada e El esfínter artificial. Recibiu a Medalla de Ouro da Sociedade Galega de Uroloxía.

1. Título ou diginidade dun marqués.

2. Circunscrición sometida á xurisdición dun marqués.

3. Territorio e dignidade que se correspondía co margraviato, no Sacro Imperio Romano-xermánico.

ILLAS

Illas da Polinesia Francesa, no Océano Pacífico (1.274 km2; 8.064 h [1996]). Está formada por doce illas volcánicas, con altitudes que superan os 1.000 m. As máis importantes son Nuku-Hiva e Hilva-Oa. Destaca o traballo da madeira, seguido do cultivo de árbores froiteiras, cocos e tabaco. En 1791 o militar francés J. B. Marchand tomou posesión do territorio en nome do seu país e en 1842 proclamárono protectorado francés. Desde 1958 forman parte da Polinesia Francesa.

1. Cuberta de tea que se apoia sobre unha tenda de campaña para gardala da choiva ou do sol.

2. Cuberta lixeira, xeralmente de vidro e ferro, madeira ou formigón, colocada na fachada dun edificio, nas paradas de transporte público, nunha porta, escalinata ou plataforma, destinada a resgardar da choiva ou do sol.

PERSOEIRO

Pintor francés. Formouse en París (1890), na École des Arts Décoratifs e no taller de Gustave Moreau (1897), onde contactou cos futuros fauves. Foi un dos principais paisaxistas franceses e pintou sobre todo o río Sena. Destaca o seu Portrait d’André Rouveyre (1904).

1. Decoración plana nos mobles, que consiste na incrustación na madeira de pezas metálicas ou doutras madeiras que forman debuxos. Nos ss XVI e XVII, os motivos eran composicións pitóricas feitas con combinacións de madeiras ou materiais de cores e vetas diversas. Na época isabelina alternábanse metais e madeiras.

2. Obra feita segundo esta arte.

GALICIA

Político e militar. Foi administrador das Rendas Reais e comisario de Guerra durante a Guerra da Independencia (1808-1814), momento no que creou a Xunta de Lobeira. Participou no asedio de Tui (1809) e na toma de Santiago de Compostela.

GALICIA

Xurista e escritor. Coñecido polo pseudónimo de Milo de Lug, inicialmente dedicouse ao ensino, labor que abandonou pola avogacía. Colaborador de El Progreso, escribiu diversos artigos sobre asuntos legais e relativos a Galicia. Publicou O campaneiro das Mariñas e outras narracións (1987) e, en colaboración con Carlos de Blas, o ensaio A galeguidade no mundo (1991). Recibiu o Premio Internacional Vieira de Humor (1981).

GALICIA

Interventor da Aduana de Vigo e xefe do negociado de Facenda. Realizou análises estatísticas das balanzas comerciais dos países que consideraba esenciais para a economía española. Escribiu Ligeros apuntes sobre el impuesto de Aduanas (1875), Estudios acerca de las relaciones mercantiles entre España y Portugal (1880), Nuestras relaciones comerciales aduaneras con el Imperio de Marruecos (1883), Nuestras relaciones comerciales con las Islas de Cuba, Puerto Rico y Filipinas (1893) e El progreso comercial de Vigo (1893). Recibiu a orde de Carlos III.

GALICIA

Remeiro. Nomeado dúas veces mellor deportista provincial e finalista no premio ao mellor deportista galego, foi sete veces campión de España en diferentes modalidades. Logrou o sexto lugar no campionato do mundo (1983) e foi unha vez campión de Europa (1988). Participou nos Xogos Olímpicos de Seúl (1988).

PERSOEIRO

Militar. Capitán do exército en Galicia, foi fusilado en Carral pola súa participación no Levantamento de 1846.