"Ea" (Contén)

1. Obrigar ou facer que se baixe dun medio de transporte.

2. Descender dun animal no que se monta.

3. Atar as cabalerías para que non poidan escapar.

4. Medir unha terreo e poñer os seus lindes.

5. Deterse o movemento do rodicio do muíño de fariña por estar chea de auga a súa cavidade.

6. Disuadir a alguén da súa opinión.

1. Individuo da famila das apiáceas.

2. Familia de plantas da orde das arilais á que pertencen 300 xéneros e 3.000 especies. Son principalmente herbáceas anuais ou perennes e rara vez lianas ou arbustos. As follas son alternas e, xeralmente, compostas e divididas. As flores son hermafroditas, pentámeras e case sempre actinomorfas, presentan un nectarífero e están dispostas en umbelas. Algunhas especies desta familia empréganse como alimento, como especias ou como plantas medicinais. En Galicia están presentes os xéneros Angelica, Anthriscus, Apium, Carum, Conopodium, Chaerophyllum, Chrithmum, Daucas, Eryngium, Foeniculum, Heracleum, Hydrocotile, Laserpitium, Oenanthe, Peucedanum, Physospermum, Pimpinela, Sanicula, Scandix, Seseli, Smyrnium, Thapsia, Tordylium e Torilis.

1. Adquirir condición plebea.

2. Perder os nobres os seus hábitos ou linguaxe refinados para adquirir os propios de plebeos.

3. Facer ou facerse tosco, ordinario.

1. Suspensión máis ou menos prolongada da respiración. A súa causa máis común é a hipocapnia, producida pola hiperventilación forzada que segue a un exercicio violento.

2. Feito de mergullarse na auga contendo a respiración.

1. Planta da familia das aponoxenotáceas.

2. Familia de herbáceas da orde das helobiais á que pertence o único xénero Aponogeton.

CONFEDERACIONS

Confederación de doce cidades da Acaia, estruturada definitivamente contra o ano 280 a C. Adquiriu importancia a partir do ingreso nela de varias cidades da Argólida e a Arcadia. Desenvolvía unha política exterior única decidida por un sínodo común; comandábaa un estratega, e un dos máis importante foi Arato de Sicione (271-213). Aliada con Macedonia, derrotou a Esparta en Selasia (221). Coa axuda de Roma, xa no s II a C, procurou o dominio total da Grecia continental, ao que se opoñían Macedonia e Esparta. A mediados de século Roma tomou partido por Esparta e a Liga foi vencida e disolta no 146 a C.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Almería, Andalucía, no val de Almanzora (1.550 h [1996]).

1. Ave duns 34 cms, grosa, co pescozo curto, cabeza grande e peteiro longo, de punta móbil e sensible, co que detecta e captura miñocas e larvas de insecto do humus nos bosques caducifolios. Os ollos grandes, propios da súa actividade nocturna, teñen unha disposición especialmente alta e atrasada ofrecéndolle á ave un campo de visión de 360°. A plumaxe é mimética de tons castaños como a follaxe seca do solo das fragas onde vive e aniña. Os pitos, nidífugos, son alimentados directamente polos pais e son transportados en caso de perigo, mesmo en voo, suxeitos coas patas e o peteiro. O voo é errático cun bater intermitente de ás. De distribución paleártica, está ausente na área mediterránea. Na Península Ibérica a súa presencia está limitada ao extremo norte como aniñadora restrinxida a Galicia e os sistemas montanos orientais. Ás aves sedentarias ibéricas súmanse en inverno importantes continxentes do resto do continente.

2. Ave moi apreciada en gastronomía. A súa preparación esixe o desplumado, pero é cociñada coa cabeza (sen os ollos) e con todos os órganos internos, menos a moega. O soufflé de arcea á Nasselrode, que inventou un conde ruso, mestura a carne de arcea, xamón, trufas e champaña. En Galicia, cocíñase igual ca o resto da caza de pluma.

PERSOEIRO

Marqués de Ivrea. Cabeza da oposición antiimperial de Italia, á morte de Otón III foi elixido Rei de Italia e coroado en Pavía (1002). No 1003 derrotou ao Emperador Enrique II, pero foi vencido ao ano seguinte.