"Sil" (Contén)

PERSOEIRO

Teólogo. Adversario da supremacía do papado, escribiu o tratado Defensor pacis, onde defendeu a autonomía e independencia do poder político fronte ás pretensións do papado.

PERSOEIRO

Actor, autor e director teatral. En 1946 debutou no teatro profesional na compañía de Alejandro Ulloa, e pouco despois no cine co filme Mariona Rebull (1947). En 1977 foi nomeado director do Centro Dramático Nacional, e a mediados da década de 1980 fundou a Compañía Nacional de Teatro Clásico. Foi director do Instituto de las Artes Escénicas y la Música (INAEM) do Ministerio de Cultura (1989-1990). Dirixiu obras de autores clásicos e modernos, das que destacan Marat-Sade (1968), Tartufo (1978) e El Misántropo (1997), e tamén de produción propia, como Yo me bajo en la próxima...y usted? (1982) e Tan lejos, tan cerca (1998). Recibiu o Premio Nacional de Interpretación (1960), o Premio Nacional de Teatro (1974), a Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (1991) e o galardón de honra dos premios Max de teatro (2000).

1. marsellés.

2. 1. Relativo ou pertencente á antiga colonia helena de Massilia ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante da antiga Massilia.

PERSOEIRO

Escritor e xeógrafo. Escribiu Población general de España (1645) e o que parece unha copia manuscrita ampliada da segunda edición titulada Descripción de ciudades y villas de Galicia, onde amosa o territorio galego e as súas principais cidades e vilas.

PERSOEIRO

Princesa de Éboli, segunda princesa de Melito e segunda duquesa de Francavilla, filla de Diego Hurtado de Mendoza. Casou con Rui Gomes de Silva, primeiro duque de Pastrana e príncipe de Éboli. Dama de compañía de Isabel de Francia, encabezou, xunto con Antonio Pérez, o partido ebolista, que propugnaba unha saída negociada da rebelión flamenga e defendía unha solución federalista que respectase os privilexios de cada reino. Parece ser que tiveron negociacións secretas cos rebeldes flamengos, descubertas por Juan de Escobedo, ao que fixeron asasinar (1578). Filipe II afastouna da corte en 1579.

PERSOEIRO

Dramaturgo portugués. A súa obra sitúase nunha época intermedia entre o naturalismo e o neorromanticismo, aínda que cultivou desde o drama histórico, como en Os Castros (1898) e O sonho da India (1898), ata a crítica social baixo a influencia de Ibsen, como en O Regente (1898) e Almas doentes (1905).

1. Relativo ou pertencente aos monosílabos.

2. Lingua que presenta un sistema léxico integrado principalmente por monosílabos.

3. erso dunha soa sílaba que non ten máis ritmo ca o que lle dá a combinación métrica en que se integra.

1. Calidade de monosilábico.

2. Carácter dun escrito ou dunha lingua na que non se utilizan máis ca monosílabos.

PERSOEIRO

Compositor ucraíno. Estudou con Glière en Moscova. Autor de obras para orquestra de estética realista, como Fonderi d’acier (A fundición de aceiro, 1926), compuxo tamén sinfonías, unha comedia musical, a cantata patriótica Minino et Pozharski, o poema sinfónico Ukraine, e música de cámara e vocal.

PERSOEIRO

Actriz teatral e cinematográfica. O seu traballo na versión cinematográfica da obra homónima de Mercé Redoreda La plaça del diamant (1982, Premi de Cinematografía da Generalitat de Catalunya á mellor actriz, 1983) abriulle as portas do cine. Sen abandonar o teatro, participou nos filmes Els papers d’Aspern (1991), Alas de mariposa (1991, Goya á mellor actriz, 1992), La pasión turca (1994, Premio Sant Jordi, 1995), Secretos del corazón (1997) e Aunque tú no lo sepas (2000). Tamén dirixiu a curtametraxe documental Lalia (1999, Premio Goya ao mellor documental, 2000).

PERSOEIRO

Escritor austríaco. Dedicou gran parte da súa obra a analizar a crise espiritual de comezos do s XX. Iniciouse coa novela Die Verwirrungen des Zöglings Törless (Aconfusión do interno Törless, 1906). Tamén é autor de Die Vereinigungen (As asociacións, 1911) e da monumental obra incabada Der Mann ohne Eigenschaften (O home sen calidades, 1930-1943).