"ALE" (Contén)
Mostrando 13 resultados de 2433.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Construción situada en Xobre (A Pobra do Caramiñal). Construíuse en cantaría no s XV, pero ampliouse e mellorouse durante os ss XVI e XVII, polo que presenta algunhas características do estilo gótico e renacentista. Ten dúas alturas e planta rectangular que se organiza arredor dun patio central, cadrado. A fachada principal, do s XVI, remata na esquina dereita cunha torre de catro alturas. A porta conforma un arco de medio punto e sobre ela colocouse un escudo. Ademais da familia Xunqueiras, foron os seus propietarios os Ribadeneira e os Gasset. Foi declarado BIC en 1981.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Organización constituída na Habana o 20 de xuño de 1920. A súa xunta directiva estaba integrada por Andrés Orjales, primeiro conselleiro, e Fuco Gómez, segundo viceconselleiro. Ideoloxicamente caracterizábase polo seu nacionalismo de carácter radical, que chegaba ao arredismo. O seu primeiro órgano xornalístico foi a publicación Nós e en 1921 editou o xornal Tierra Gallega baixo a dirección de Fuco.
-
PERSOEIRO
Bacteriólogo suízo. Ingresou no Institut Pasteur de París onde colaborou con Roux nos seus traballos sobre a toxina diftérica. En 1894 descubriu en Hong Kong o bacilo causante da peste (Yersinia pestis).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor. Escribiu varias comedias e obras costumistas, das que destacan Día de fiesta por la montaña (1654) e Día de fiesta por la tarde (1659).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Arpista. Discípulo de Marcel Tournier en París, a súa técnica e musicalidade déronlle fama internacional. Ensinou na Accademia Musicale Chigiana de Siena (1958-1962). Editou música orixinal para arpa de Cabezón, Beethoven e Ribayaz.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político. Xefe do goberno (1897-1899 e 1901-1902), alto comisario de Creta (1906-1911) e novamente xefe do goberno durante a Primeira Guerra Mundial, non conseguiu unir todos os partidos e poñelos ao lado da Entente. Presidiu un goberno de unión nacional (1926-1928) e foi presidente da república (1929-1935), pero dimitiu ante a decisión de restaurar a monarquía.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Lexislador grego. Está considerado o autor máis antigo da lexislación grega escrita. De tendencias aristocráticas moderadas, a súa lexislación penal era severa.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor peruano. Considerado un dos narradores máis destacados da liña indixenista, publicou La batalla (1954), Los Ingar (1955), Vestido de luto (1961), Muchas caras del amor (1966) e Niebla cerrada (1970).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político ruso. Membro do comité central do PCUS (1927). Foi terceiro secretario do partido e dirixiu unha campaña contra as manifestacións culturais e artísticas que non seguían as normas do realismo socialista.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Compositor e director de orquestra. Alumno de J. N. Fuchs, foi director de numerosas orquestras e difundiu as obras da escola de Viena. Das súas obras cómpre destacar Lyrische Symphonie (1922), a ópera Eine florentinische Tragödie (1916), catro cuartetos de corda (1898-1936) e 6 Gesänge (1915) para voz e orquestra.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Nadadora rusa naturalizada española (1999). Entre as súas numerosas vitorias destacan as tres medallas de ouro (50, 100 e 200 m costas) no Campionato de Europa de Helsinqui 2000, a medalla de bronce (100 m costas) nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000; a medalla de ouro (50 m costas) e prata (200 m costas) no Campionato de Europa de Berlín 2002; a medalla de ouro en 50 m costas no Campionato do Mundo de Barcelona 2003; e as medallas de prata (50 m costas) e bronce (100 m costas) no Campionato de Europa de Madrid 2004.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pintor. O seu irmán Ramón de Zubiaurre Aguirrezábal (Garay, Bizkaia 1882-Madrid 1969) tamén foi pintor. Centráronse en temas populares hispánicos, cun estilo realista e arcaico.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pintor. A súa arte, dun realismo sólido, elegante e austero, entroncado coa tradición realista hispánica do s XVII, centrouse basicamente na figura, especialmente en temas castizos ibéricos, na “España negra” (La víctima de la fiesta, 1910), e en retratos e algunhas paisaxes, sobre todo de Castela. A súa mitificación dos temas de La Meseta e a súa amizade con moitos dos escritores da Xeración do 98 fan que se considere un dos mellores intérpretes plásticos desta xeración. Destacan tamén os seus retratos de personaxes, situados a miúdo ante a paisaxe que lles era máis próxima como El Dr. Marañón (1919) e Manuel de Falla (1932).
VER O DETALLE DO TERMO