"Martin" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor barroco. Discípulo e xenro de Velázquez, a súa obra foi habitualmente atribuída, de maneira errónea, ao seu mestre, con quen colaborou en obras como Retrato de la familia de Velázquez (1664?). Foi pintor de cámara (1660) e realizou copias de obras de Rubens e Tiziano, vistas de cidades e paisaxes e retratos. Da súa obra destacan Vista de Pamplona (1647?), El arco de Tito (1657?) e El Estanque del Buen Retiro.

PERSOEIRO

Militar. Foi tenente xeneral do exército do Aire (1985), membro do Estado Maior do Aire e capitán da 3ª Rexión Aérea. Dirixiu o libro Galicia desde el aire (1985) e iniciou os servicios de transporte de órganos para transplantes. Recibiu a Encomienda de Carlos III e a Gran Cruz de San Hermenegildo.

GALICIA

Político, VII marqués de Valladares. Foi elixido deputado polo Reino de Galicia (1820-1821) e pola provincia de Ourense (1834-1836), cargo desde onde defendeu a capitalidade de Vigo. Senador pola provincia de Lugo (1840-1841) e por designación real (1846-1847), foi gobernador e presidente da Deputación Provincial de Pontevedra (1836) e alcalde de Vigo (1843-1844).

PERSOEIRO

Pintor. De estilo manierista, traballou no retablo da capela de Nosa Señora das Neves, na catedral de Ourense (1595). Destacan as representacións do apostolado e a dos catro sentidos.

PERSOEIRO

Avogado e xornalista. Da súa produción destaca La resistencia gallega. Discurso acerca del movimiento de protesta a que dio origen el proyecto de supresión de la Capitanía General de Galicia (1893).

GALICIA

Escritor. Cultivou a poesía lírica, en galego e en castelán. Obtivo premios en diferentes certames, dos que destaca o premio de honra pola composición “A Mondoñedo” (1895).

PERSOEIRO

Actor. Comezou na interpretación como actor de dobraxe e debutou como actor secundario no filme Héroes del 95 (1946). Traballou en producións hispano-italianas das décadas de 1960 e 1970, para logo participar en filmes de terror do director Jess Franco, como La tumba de los muertos vivientes (1980) e Bangkok, cita con la muerte (1985). Tamén traballou nas series televisivas Los gozos y las sombras (1981) e Tristeza de amor (1986).

GALICIA

Xornalista. Coñecido como Ángel de la Vega, A Mar ou O Marqués da Piringalla, traballou desde 1958 no xornal El Progreso, onde foi redactor xefe (1970-1995). Fundador e director do semanario El Heraldo de Vivero, en 1962 fundou Hoja del Lunes de Lugo, da que foi redactor xefe e director (1963) ata o seu cesamento (1987). Correspondente en Lugo das axencias Logos e Europa Press, publicou a guía Friol (1990), La Garra: zarpazos del año 2000 (1999) e Ánxel Fole: 101 anécdotas (2003). Obtivo o Premio del Concurso de Reportajes Periodísticos de Lotería Nacional (1964), foi nomeado Lucense do Ano (1995) e obtivo a insignia de ouro da Asociación da Prensa lucense (1996).

PERSOEIRO

Xeólogo. A súa actividade investigadora centrouse no estudo da evolución dos terreos metamórficos da antiga cordilleira herciniana nas áreas de Galicia e Castela e colaborou na elaboración de diversos mapas xeolóxicos a escala 1:50.000 e 1:200.000 de Asturias, Castela, Catalunya e Galicia.

PERSOEIRO

Directora teatral. Entre 1980 e 1997 coordinou o Taller de Teatro Clámide, co que realizou un importante labor de animación e divulgación teatral en Vilagarcía de Arousa e a súa comarca.

GALICIA

Relixioso mercedario. Foi cóengo da diocese de Iria e bispo de Málaga (1825-1827). Opúxose aos afrancesados durante a Guerra da Independencia (1808-1814) e durante o Trienio Constitucional (1820-1823) foi desterrado a Segovia. Escribiu Los famosos traidores e Sermón que a la publicación de la Bula de la Cruzada dixo en la Iglesia Catedral de Segovia...

GALICIA

Actor e director teatral. Traballou no grupo O Facho e, en 1983, fundou Danthea Teatro, compañía en que dirixiu as súas producións A máis forte (1985), Sobre o tabaco (1985) e Peluquillas Mangariñas II (1989).

PERSOEIRO

Político e industrial. De ideas socialistas, foi o derradeiro alcalde republicano da cidade de Vigo. Apresado na súa casa, foi sometido a un xuízo e fusilado xunto con outras autoridades e dirixentes republicanos.

PERSOEIRO

Xurista. Profesor de Dereito do Traballo na Universidade da Coruña, escribiu El Despido en el derecho de los Estados Unidos (1988), El Empresario aparente (1992) e Los Pleitos de derecho privado sobre esclavitud ultramarina en la jurisprudencia del Tribunal Supremo (1857-1891) (2002).

PERSOEIRO

Relixioso. Coñecido como Xoán Martínez Tamuxe, ordenouse sacerdote en 1960 e participou na creación do Museo Diocesano de Tui. Foi garda do conxunto histórico cultural do monte Santa Tegra, conservador do Museo Arqueolóxico do castro de Santa Tegra e membro do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. Escribiu Citania y Museo Arqueológico de Santa Tecla (1983) e Cruceiros, cruces e almiñas do Baixo Miño (2000).

PERSOEIRO

Escritor. Integrante da segunda xeración de autores do Rexurdimento, a súa poesía ten carácter civil, con algunhas pinceladas humorísticas e burlescas, como os poemas “Rarezas” ou “O acordo y-o trasacordo, Soneto a Dª Ermitas Nóvoa”. Escribiu Poemas gallegos, seguidos de un tratado sobre o modo de falar e escribir con propiedade o dialeuto (1883) e os poemas “A fiada” (1884), composición premiada nos Xogos Florais de Pontevedra (1884), “Os fillastros”, “A volta do soldado”, “Os escravos”, “A romería”e “A lúa de Cangas”.

GALICIA

Hostaleiro. Director xerente do restaurante San Miguel de Ourense, foi director de restauración do Hotel Convención, xefe de restauración de Equidesa e presidente de restauración de Ourense. Membro da Chaime des Rotisseurs e da Ordre Mondial de Gourmets, recibiu a Placa al Mérito Turístico (1968 e 1987) e a medalla de ouro ao Mérito Profesional Hostelero.

PERSOEIRO

Atleta. Especialista en lanzamento de peso, gañou once veces o campionato de España en pista cuberta (1993-2003) e dez ao aire libre (1993-1998, 2000-2003). Foi subcampión de Europa en pista cuberta en 2000, obtivo a medalla de bronce nos campionatos do mundo en pista cuberta de 2001 e foi campión de Europa en pista cuberta en 2002.

PERSOEIRO

Pintor. Destacou polo anecdotismo histórico e o retrato e foi o primeiro restaurador do Museo del Prado (1889). Foi premiado polos óleos Educació del príncep don Joan (1878) e Doña Inés de Castro (1887), e tamén destacan La tornada del torneig e Guzmán el Bueno. Foi académico da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1891). O seu fillo Enrique Martínez-Cubells y Ruiz (Madrid 1876-Málaga 1947), cultivou o naturalismo simbólico e temas mariños. Pintou Trabajo, descanso, familia (1904) e Vuelta de la pesca (1912).

PERSOEIRO

Escultor e pintor. Formouse na Barcelona modernista de finais do s XIX. Modificou as formas naturais por medio da modelaxe e a xeometrización do volume para conseguir expresar o movemento por medio dunha síntese dos sucesivos momentos que o constitúen. Se nas esculturas de vulto redondo expresou a sensación de peso vital e a ambientación en atmosferas concretas, nos relevos creou o espazo cunha sensibilizada concordancia entre as gradacións do volume e os grafismos suavemente matizados. Cultivou tamén a pintura, a ourivería e a poesía. Da súa obra destaca Bacant (1934) e Autoretrat.