"CIO" (Contén)

1. Articulación realizada coa participación dos labios.

2. Fenómeno polo que se propaga o carácter labial dun son a outros que forman parte dunha mesma secuencia sintagmática.

1. Articulación que se realiza coa participación dos labios, o posdorso da lingua e o veo do padal.

2. Propagación do carácter labiovelar dun son a outros que forman parte dunha mesma secuencia sintagmática.

REXIÓNS

Rexión de Italia central, situada no contorno de Roma, que comprende as provincias de Frosinone, Latina, Rieti, Roma e Viterbo (17.207 km2; 4.976.184 h [2001]). A súa capital é Roma. Esténdese entre Toscana e Umbria ao N, Campania ao S, os Apeninos ao L, e o Mar Tirreno ao O. A parte occidental é unha chaira costeira, centrada na Campagna Romana, mentres que a parte oriental é montañosa, cos montes Reatini (Terminilo, 2.213 m altitude) e Simbruini, con relevos calcarios atravesados polo val do Velio. No NO e SL de Roma alíñanse grupos de antigos volcáns (Volsini, Cimino, Sabatini, Albani e Nemi) con algúns lagos. A agricultura desenvólvese nas chairas (Maregma, Campagna Romana e Agro Pontino), con cultivos de trigo, millo, legumes e froita e explotación gandeira nas terras baixas e oliveiras e viñedos nas vertentes (Frascati e Albani). A industria concéntrase en Roma, centro terciario, administrativo e político e primeira área turística de Italia, á que se unen...

1. Acción de segregar lágrimas.

2. Emisión de líquido a través das feridas das plantas.

1. Acción de lactar unha cría de mamífero, concretamente, un bebé.

2. Síntese e excreción do leite polas glándulas mamarias das femias dos mamíferos.

3. Alimentación dos mamíferos a partir do leite segregado polas glándulas mamarias das femias. No caso do home recoméndase nos primeiros meses de vida do bebé a lactación materna fronte a outros tipos de alimentación, xa que o leite da nai contén todas as substancias alimenticias necesarias e nas proporcións máis convenientes, e tamén outras substancias (inmunoglobulinas, ferritina ou lisozimas) que melloran a súa defensa contra as infeccións. A lactación materna plenamente voluntaria reforza tamén os lazos afectivos entre a nai e o fillo. As primeiras mamadas só conteñen unha substancia proteica, o costro, que é suficiente para manter as necesidades do neonato durante os dous ou tres primeiros días de vida, despois deste período iníciase a secreción láctea normal. Se se comproba que a nai ten leite, pero non en cantidade suficiente para criar o bebé, cómpre completar a lactancia natural cun suplemento de “leite adaptado”, que é o que ten a composición máis semellante á do leite da nai. Se...

4. Período da vida dos mamíferos onde só se alimentan de leite.

PERSOEIRO

Escritor latino. Coñecido como Lucio Cecilio Firmiano, exerceu a retórica en Nicodemia. Convertido ao cristianismo, foi preceptor do fillo de Constantino o Grande. Nas súas obras, Divine Institutiones, De ira Dei e De mortibus persecutorum, tentou erixir o cristianismo como sistema filosófico ante a sabedoría pagá.

ENTRADA LARGA

Ecuacións diferenciais que describen o movemento dun sistema mecánico. Dado un sistema de coordinadas xeralizadas, é dicir, un sistema calquera de coordenadas (q1, q2,....qn) que permite especificar as posicións das partículas do sistema mecánico, as n ecuacións de Lagrange, unha para cada unha das coordenadas xeralizadas, son:

FORMULA

onde L é o lagraxiano, e q .i a velocidade xeralizada, é dicir, a derivada respecto o tempo da coordenada qi. As ecuacións de Lagrange, establecidas xa por Euler e denominadas tamén de Euler-Lagrange, son equivalentes ás ecuacións de Newton.

1. 1. Acción de lamentar ou lamentarse.

   2. Conxunto de palabras ou expresións con que alguén se lamenta.

2. Cada unha das lecturas da liturxia católica do Libro das Lamentacións, do primeiro nocturno das matinas do venres e o sábado santos.

1. Acción e efecto de laminar.

2. Operación de laminar un material plástico en que se modifica a estrutura interna do material orientando a fibra na dirección lonxitudinal da peza, de xeito que a plasticidade e a resistencia mecánica aumenten nesta dirección.

3. Proceso que consiste en pasar unha masa de vidro fundido entre dous cilindros ou rolos para obter cristais planos.

4. laminado.

5. Disposición de elementos detríticos dunha capa e bandas finas paralelas, onduladas ou oblicuas, denominadas láminas.

6. Adelgazamento que sofren algúns estratos xeolóxicos nas rexións que se atopan sometidas a movementos tectónicos.

GALICIA

Avogado e militar. Foi doutor en dereito pola Universidad de Madrid (1974), ingresou no corpo xurídico da Armada e foi coronel auditor (1966). Foi secretario e vogal do Tribunal de Defensa da Competencia, dirixiu o semanario Litoral (1954-1955) e foi subdirector da Revista General de Marina. Escribiu Vida y viajes de Pedro Sarmiento de Gamboa (1945), Manual de Derecho Penal y Procedimientos Militares (1947) e Mourelle de la Rúa, explorador del Pacífico (1971). Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia de la Historia.

GALICIA

Biólogo. Licenciado en Ciencias pola Universidade Complutense de Madrid, en 1972 incorporouse ao Plan de Explotación Marisqueira de Galicia, onde traballou como asesor das confrarías de pescadores e investigador. En 1976 foi nomeado encargado da ría de Pontevedra, cargo en que continuou as súas investigacións sobre moluscos bivalvos. En 1980 foi nomeado director do Centro Experimental de Vilaxoán e en 1981 xefe do departamento de Crustáceos. En 1994 asumiu a delegación territorial en Pontevedra da Consellería de Pesca, Marisqueo e Acuicultura da Xunta de Galicia e en 1995 tomou posesión como director xeral de Marisqueo e Acuicultura. En decembro de 1997 pasou a ser conselleiro de Pesca, Marisqueo e Acuicultura, cargo onde permaneceu ata setembro de 2001, cando presentou a súa dimisión para dirixir o Centro Tecnológico del Mar.

GALICIA

Avogado e xornalista. Director de El Escolar (1891) e fundador e director das revistas Pontevedra en Broma e El Impertinente, dirixiu o Diario de Pontevedra á morte do seu pai, Andrés Landín (1910). Foi, ademais, director da Escola Normal de Pontevedra e dirixente do Directorio antiforista de Teis. Publicou a crónica local De mi viejo carnet (1949).

1. Acción de lapidar.

2. Forma de execución da pena capital, particularmente no pobo hebreo. A pena executábase fóra da cidade, e as testemuñas do feito delitivo estaban obrigadas a tirar a primeira pedra. Este sistema subsiste nalgunhas sociedades primitivas e na relixión musulmana.