"Arán" (Contén)

1. Especie de reixa de metal ou madeira que se pon amodo de peitoril para evitar riscos de caídas.

2. ara longa suxeita en dous paus verticais que se utiliza para poñer cousas a secar.

3. Reforzo da orla que forma uns caixóns onde se gardan cousas de pouca importancia.

1. Relativo ou pertencente aos varánidos.

2. Réptil da familia dos varánidos.

3. Familia de réptiles, parecidos a lagartos grandes, co corpo alongado (entre 20 cm e 3,5 m), peteiro apuntado, poutas fortes e cola longa e, nas formas acuáticas, comprimida lateralmente. Colonizan todos os medios (desertos, bosques, zonas húmidas ou sabanas), e hai representantes acuáticos e arborícolas. Son carnívoros e grandes depredadores, aliméntanse de toda clase de vertebrados. Son ovíparos, mais non incuban os seus ovos.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Lleida, Catalunya (4.029 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura e na gandaría.

1. Relativo ou pertencente a Guimarães (Portugal) ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Guimarães (Portugal).

CIDADES

Cidade do estado de Andhra Pradesh, India (446.760 h [1991]). Núcleo industrial, foi capital do reino de Andhra.

1. Conxunto de cousas mesturadas sen orde. SIN: trangallada, zaragallada, zarampallada, zarapallada.

2. Traballo ou cousa feita sen coidado que carece de importancia ou valor. SIN: trangallada, zaragallada, zarampallada, zarapallada.

3. Asunto ou situación confusa e complicada, especialmente cando pode causar prexuízos ou algunha consecuencia negativa. SIN: zaragallada, zarampallada, zarapallada.

4.   Mancha dalgunha cousa húmida, especialmente comida ou bebida. SIN: zaragallada, zarampallada, zarapallada.

1. Que ou quen fai as cousas de calquera xeito e sen prestar atención. SIN: trangalleiro, zarapalleiro.

2. Que ou quen é moi descoidado co seu aspecto ou moi desordenado. SIN: zarapalleiro.

PERSOEIRO

Pintor. En 1629 instalouse en Sevilla e en 1634 viaxou a Madrid, parece que chamado por Velázquez para participar na decoración do palacio do Buen Retiro. Volveu a Sevilla e realizou os conxuntos dos mosteiros de Guadalupe (1638) e da cartuxa de Jerez (1638). Desde 1658 residiu en Madrid. A súa arte parte do naturalismo chegado desde Italia. Utilizou a luz como elemento definidor dos contornos. Bo debuxante, destacan as figuras illadas tratadas á maneira de naturezas mortas. As súas composicións son hieráticas e pouco enlazadas, como se cada personaxe fose unha obra illada. Destacan La defensa de Cádiz (1684) e Naturaleza muerta (1633).