"Alvar" (Contén)

GALICIA

Xornalista e escritor. Principiou os estudos de arquitectura en Madrid, que tivo que abandonar ao iniciarse a Guerra Civil Española. Posteriormente traballou en diversos xornais galegos, ata que decidiu viaxar a Barcelona, onde foi director da revista Destino e columnista de La Vanguardia, baixo o pseudónimo Ero. Publicou El tiempo retenido (1974), Los pueblos y las sombras (1979) e León (1982).

1. 1. Preservar algo ou a alguén dun perigo ou dunha dificultade.

   2. Presevar algo ou a alguén da morte ou da súa destrución.

2. encer un obstáculo ou superar unha dificultade.

3. exceptuar.

4. Outorgar Deus a salvación a alguén.

5. 1. Librarse algo ou alguén dun perigo ou dunha dificultade.

   2. Librarse algo ou alguén da morte ou da súa destrución.

6. Acadar ou recibir de Deus a salvación.

PERSOEIRO

Revolucionario. Participou na Revolución de Setembro de 1868 e na revolta federal e fuxiu a Francia. En 1871 volveu a Cádiz, onde foi alcalde e dirixiu a Insurrección Cantonalista (1873). Encarceado, fuxiu do penal de Vélez de La Gomera en 1873 e non volveu a España ata 1886.

GALICIA

Autor teatral e xornalista. Coñecido co pseudónimo de   Nito,   traballou como xornalista na La Voz de Galicia e escribiu numerosos apropósitos de Entroido, comedias e zarzuelas. Entre as súas obras destacan Ai, que demo de Juanito (1940), Alfonsiño pan y fiestas (1951), Operación ferrete (1964) e La represa y el río.

PERSOEIRO

Xeógrafo. Catedrático na Universidad de Madrid (1951-1975), foi un dos introdutores da xeografía moderna e da xeografía rexionalista francesa en España. Publicou Geografía de España y Portugal (1958) e Geografía regional de España (1968), e dirixiu a revista Estudios Geográficos (1975-1984), do CSIC. Foi membro da Real Academia de la Historia e da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Político e avogado. Presidente de Colombia desde 2002, foi secretario xeral do ministerio de Trabajo (1978), director da Aeronáutica Civil (1980-1982), alcalde de Medellín (1982), gobernador de Antioquía (1995-1997), onde puxo en práctica o modelo de estado comunitario, que defendía a participación cidadá nas decisións fundamentais do estado, e senador (1986-1990 e 1990-1994).

1. Relativo ou pertencente á valva.

2. Aplícase á foliación ou á prefloración en que diversas follas se tocan lateralmente pero sen montar unha sobre a outra.

GALICIA

Escritor. Coñecido como Xavier Queipo, na súa obra evolucionou desde un estilo áxil, que mestura elementos fantásticos e irreais con intriga e ambientes exóticos, ata un estilo máis firme en canto á densidade dos contidos e o ritmo narrativo, no que analizou dun xeito máis profundo o ámbito do amor e das relacións na parella. Da súa produción destaca Ártico e outros mares (1990, Premio de la Crítica Española), a colección de relatos Ringside (1993), Contornos (1994), Diario dun nómada (1993), O paso do noroeste (1996, Premio Manuel García Barros), Mundiños (1997), Manual de instrucións (1999), Malaria sentimental (1999), Papaventos (2001) e O ladrón de esperma (2002, Premio Café Dublín).

PERSOEIRO

Sacerdote e profesor.   Doutorouse en Teoloxía en Santiago   e foi redactor e colaborador do semanario   La Voz del Tecla. Das súas obras destaca La lengua latina y la necesidad de su estudo (1915).

PERSOEIRO

Arquitecto. O seu traballo caracterízase por unha tarefa proxectual extremadamente culta e elaborada en obras de dimensión xeralmente reducida. Dirixiu a reconstrución do barrio incendiado do Chiado de Lisboa e a recuperación do Schilderswijk da Haia. Autor de numerosas obras en Europa e América, en España realizou, entre outras, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) e o Parque de Bonaval en Santiago de Compostela, e o proxecto de remodelación do Paseo del Prado de Madrid. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Pritzker (1992) e o Premio Wolf na sección de Artes (2001).

PERSOEIRO

Historiador e profesor. Publicou, entre outras obras, El Recreo Artístico Guardés 1890-1939. Los 50 primeros años (1997), Sindicalismo no Baixo Miño (1930-1936). O predominio do agrarismo tomiñés (2002) e La presidencia del indiano puertorriqueño, Manuel Lomba Peña (2004).