"eo" (Contén)

1. Xenealoxía dos deuses.

2. Doutrina sobre o divino como conxunto de divindades relacionadas xenealoxicamente entre elas. Na Xénese atópanse residuos de teogonías circundantes. Entre as teogonías máis acabadas da tradición occidental destaca a de Hesíodo.

1. Relativo ou pertencente á teogonía.

2. Que implica, en Deus ou no divino, unha xénese, unha xeración.

1. teolóxico.

2. Cada unha das tres virtudes referidas a Deus: fe, esperanza e caridade.

1. 1. Ciencia que trata de Deus, das cousas de Deus. Dificilmente pode falarse estritamente dun discurso teolóxico no marco do pensamento grego ou latino anterior ao cristianismo. A teoloxía enténdese como ciencia que parte desde a revelación e fe cristiá e que se constrúe necesariamente a partir dos datos desa revelación e desa fe en diálogo coa historia contemporánea; unha ciencia que busca razoar conforme ao seu método específico. É dicir, que intenta facer comprensibles a todos, crentes ou non, o misterio de Deus tal como el o revelou na historia da salvación que culmina en Xesús Cristo e que se recolle tanto no Antigo Testamento como no Novo Testamento das Sagradas Escrituras. Probablemente, foi Tomé de Aquino quen contribuíu decisivamente a caracterizar a teoloxía como a explicación racional que expón comprensiblemente para a razón humana o contido da fe revelada e as súas implicacións. Para o máximo representante da escolástica, a teoloxía é, por antonomasia, a ciencia...

   2. teoloxía da cruz

      Corrente de acentos teolóxicos, tipicamente reformados e luteranos, que está en contraposición coa teoloxía da gloria, quizais máis propia do pensamento católico. Tende a acentuar o aspecto subxectivo da fe e a distancia entre Deus e o home.

   3. teoloxía da liberación

      / teoloxía da liberación.

   4. teoloxía dialéctica

      Tendencia teolóxica, sobre todo protestante, que incide na oposición entre Deus e o home e que subliña a distancia infinita entre o Creador e a criatura. Isto non deixa de estar presente en varios pensadores místicos católicos, como san Xoán da Cruz que repite en moitas ocasións que é máis o que non se pode dicir de Deus que o que del se pode afirmar racionalmente.

   5. teoloxía feminista

      Modalidade da teoloxía da liberación que ten como finalidade a de denunciar os presupostos relixiosos de discriminación da muller e de descubrir na fe cristiá as bases da emancipación feminina.

2. Doutrina relixiosa referente a Deus, ao Deus ou ao divino.

PERSOEIRO

Comentarista grego do período alexandrino. Crese que foi o último científico encargado do Museo de Alexandría. Escribiu uns comentarios á obra de Ptolomeo e unha edición comentada dos Elementos e da Óptica de Euclides.

PERSOEIRO

Poeta cómico. Atribúenselle 24 obras, como Odisseo, Penélope e Sereas. Usou preferentemente versos pentámetros créticos acatalépticos coa solución da segunda longa nos primeiros catro pés.

PERSOEIRO

Historiador e reitor grego. Discípulo de Isócrates, escribiu Historias helénicas, continuación da obra de Tucídides (de 411 a 349 a C) e Historias filípicas, explicación do reinado de Filipo II.

1. Contido dun escrito.

2. Condición, carácter ou modo de ser de algo.

1. 1. Proposición especulativa.

   2. Enun­ciado demostrable nunha teoría. Oponse a problema e a definición, axioma ou postulado. Ao utilizarse estes enunciados ao longo dunha dedución, a súa función equivale á dun principio e, de feito, constitúe a demostración categórica do teorema.

2. Proposición matemática que pode ser demostrada a partir de hipóteses, axiomas ou doutras proposicións demostradas con anterioridade. As proposicións previas ou lemas preceden a un teorema e os corolarios son a súa consecuencia inmediata.

1. Construción intelectual elaborada con independencia de toda aplicación práctica.

2. Análise hipotética, que é a miúdo expresión dunha simple convicción persoal.

3. Conxunto de normas establecidas para explicar un conxunto de feitos. Como teoría científica, comporta o establecemento dunha serie de leis que serven para relacionar unha orde determinada de fenómenos e, á vez, equivale a un principio de explicación daquilo que é obxecto dunha ciencia particular ou dunha parte importante desta.

4. Corpo doutrinal, completo e sistemático, sobre unha materia, unha arte, unha ciencia.

5. Momento, aspecto ou dimensión específica da actividade cognoscitiva, considerados como diferentes da práctica, pero radicalmente vinculados con ela, polo que toda a actividade especulativa xorde no ámbito dunha práctica e unha experiencia determinadas.

6. Conxunto de doutrinas desenvolvidas polos integrantes da Escola de Frankfurt, que ten como trazo básico e común ás diversas formulacións, a remisión á crítica política e social de Marx, e oponse á teoría tradicional que impregna o pensamento moderno occidental tanto na súa vertente empírica e científica como na idealista, e que conduce a un insuficiente coñecemento do home e da sociedade. Foi exposta, entre outros, por H. Marcuse, T. Adono e, sobre todo, M. Horkeheimer.

7. Conxunto de principios que se refiren a un determinado concepto que inclúe tanto os axiomas postulados sobre este, como as consecuencias (teoremas) que destes axiomas foron deducidas loxicamente.

8. 1. Consideracións de tipo matemático-filosóficas baseadas nas ciencias físicas en relación cos sons.

   2. Ensinanza que comprende un conxunto de regras, relativas á melodía, á harmonía, ao contrapunto, ao ritmo, ás formas e á instrumentación.

9. ...