"GR" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Grecia (1863-1913), fillo de Cristian IX de Dinamarca. Foi elixido rei pola Asemblea Nacional, despois da destitución de Odón I de Grecia. Outorgou ao país unha constitución democrática (1864) e adquiriu Epiro, Creta, unha parte de Macedonia e varias illas do Mar Exeo.

PERSOEIRO

Príncipe de Serbia (1804-1813). De nome Djorje Petrović Karadjordje, foi cabeza da dinastía Karagjorgević, e foi elixido xefe supremo da Asemblea de Arašac (1804). Proclamado príncipe herdeiro (1808) foi protexido polo tsar de Rusia, aínda que só inicialmente. Ao producirse a invasión turca refuxiouse en Austria (1813). Morreu asasinado.

PERSOEIRO

Rei de Grecia (1922-1923 e 1935-1947), fillo e sucesor de Constantino I de Grecia. En 1923, despois dos enfrontamentos cos turcos tras a Primeira Guerra Mundial, foi deposto e tivo que saír do país, ao ser proclamada a república. Restaurado no trono en 1935, despois da ocupación de Grecia polos alemáns (1941), durante a Segunda Guerra Mundial tivo que abandonar novamente o país, ao que regresou como monarca en 1946.

PERSOEIRO

Emperador bizantino (527-565), sobriño e sucesor de Xustino I. De nome Petrus Sabbatius, tivo por muller a Teodora, asociada ao trono como conselleira principal. Estivo dominado pola idea da reconstrución do Imperio Romano, e en Occidente, en longas campañas, levadas a termo sobre todo por Belisario, conquistou Numidia aos vándalos (533-548), a rexión do SL da Península Ibérica aos visigodos (550), dominou toda Italia e tomou Ravenna (535-554). Sostivo duras batallas contra os eslavos e os hunos, e puido estender o reino por Tracia e Iliria, ata o Danubio. Acadou unha importancia pola súa obra xurídica, recollida no Corpus Iuris Civilis, que marcou toda a lexislación medieval ata os tempos modernos. No eido da arte destacaron as obras construídas durante o seu mandato, como Santa Sofía de Constantinopla ou as igrexas de San Vitale e Sant’ Apollinaire in Classe en Ravenna.

PERSOEIRO

Rei de Granada da dinastía nasarita (1332-1354). Conseguiu o poder tras o asasinato do seu irmán Mu Palatino; Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >ḥ ammad IV. Enfrontado con Afonso XI, derrotou a escuadra castelá en Tarifa (1340), pero foi vencido en El Salado (1340).

PERSOEIRO

Rei de Granada da dinastía nasarita (1390-1391), fillo e sucesor de Mu Palatino;Palatino; Palatino;ḥ ammad VI. O seu reinado caracterizouse polas tensións internas entre a familia real.

PERSOEIRO

Rei de Granada da dinastía nasarita (1407-1017), irmán e sucesor de Mu Palatino; Palatino;ḥ ammad VII. Durante o seu reinado o infante Fernando de Castela conquistou Antequera, e os benimeríns ocuparon temporalmente Xibraltar.

CAPITAIS

Capital do condado homónimo e de Croacia (770.058 h [2001]). Está situada na ribeira esquerda do Sava, ao pé dos últimos contrafortes do Medvednica. Principal centro urbano e económico do estado, ten unha industria moi diversificada. O núcleo antigo, situado sobre dous outeiros, está formado polo Gric, o antigo barrio da nobreza, e o Kaptol, o antigo barrio eclesiástico, onde está a catedral de Santo Estevo (s XIII). Fundada no s XI, como cidade eclesiástica, con sé episcopal, no s XII desenvolveuse como cidade libre de comerciantes e artesáns. Bela IV de Hungría e de Croacia (1242) nomeouna cidade real. Foi capital de Croacia-Eslovenia, provincia autónoma do Reino de Hungría (1867), en 1941 foi do Reino de Croacia, en 1945 da República Federal de Croacia, en Iugoslavia e, desde 1991, do estado independente de Croacia.

CONDADOS

Condado de Croacia (3.078 km2; 304.186 h [2001]). A súa capital é Zagreb

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura, delimatado ao O polo pantano de Gabriel y Galán, e ao L polo río Caparra (1.836 h [2001]).

1. Relativo ou pertencente aos zegritas.

2. Membro dun grupo político-familiar que actuou no reino nasarita de Granada. Inimigos acérrimos dos abencerraxes, disputáronse os lugares clave do goberno durante todo o s XV.

PERSOEIRO

Político ruso. De nome Grigorij Jevsejevič Apfelbaum, foi militante bolxevique desde 1903. Formou parte do Politburó e foi presidente do soviet de Petrogrado. Colaborou para organizar a Terceira Internacional, e presidente do seu comité executivo (1919-1926). Desde 1926 opúxose a Stalin, que o desposuíu dos seus cargos e o expulsou do partido (1927). Despois de recoñecer publicamente os seus erros, foi readmitido (1928), para ser novamente expulsado e deportado a Siberia (1932-1933). Foi acusado de responsabilidade moral no asasinato de Kirov (1934) e, xulgado no primeiro proceso de Moscovo (agosto de 1936), foi condenado a morte e executado.