"bo" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico e político, marqués de Montesclaros e conde de Palma del Río. En 1669 foi ordenado cardeal polo Papa Clemente IX. Foi vicerrei de Sicilia (1677-1678) e ao volver ocupou a sé de Toledo e foi membro do Consello Real de Carlos II. Conseguiu que Xosé Fernando de Baviera fose nomeado sucesor da coroa e, cando este morreu, decantouse polos Borbón. Morto Carlos II (1700), ocupou a rexencia ata a chegada de Filipe V, que o nomeou lugartenente de Catalunya (1701). En 1703 pasou á corte, pero debido á súa ineficacia nos altos cargos financeiros foi confinado á súa arquidiocese (1705).

1. Dignidade ou cargo de preboste.

2. Época dourada do goberno dun preboste.

3. Límites de xurisdición dun preboste.

1. Xefe dunha comunidade. Dignidade orixinariamente militar, tivo atribucións diversas segundo as épocas e os lugares.

2. Cabeza dunha comunidade eclesiástica, principalmente do cabido catedralicio ou dunha colexiata.

3. 1. Xefe civil ou maxistrado que contaba con amplos poderes administrativos e xudiciais, sobre todo na Francia medieval.

   2. capitán preboste /

      Oficial que estaba encargado de velar pola observancia dos bandos e as ordes, de coñecer os casos criminais que se producían no exército ou de castigar aos delincuentes. Tiña unha función semellante á da policía militar.

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo inglés. Dotado dun estilo literario humorístico e sentimental, cultivou a novela con The Good Companions (1929), en que criticou a sociedade contemporánea. Autor de pezas teatrais moi coñecidas, como Time and Conways (1937) e An Inspector Calls (1946), nas súas obras móvese entre a reflexión do tempo e as súas preocupacións sociais. Tamén escribiu o ensaio Man and Time (1965) e un libro de viaxes.

PERSOEIRO

Emperador romano. Mentres desempeñaba un alto cargo militar en Oriente, as lexións nomeárono emperador (276). Vingou as mortes de Aureliano e Tácito, liberou dos godos a Asia menor e derrotou aos xermanos. Tentou restaurar a economía romana favorecendo o comercio e a agricultura, fins para os que mobilizou ao seu exército, que se rebelou contra el, asasinouno e nomeou a Marco Aurelio Caro como novo emperador.

CIDADES

Cidade e porto da provincia de Xava Oriental, na illa de Xava, Indonesia, situada na baía de Madura, fronte a illa de Ketapang (131.291 h [1990]).

1. Prolongación cefálica en diferentes grupos animais, como a trompa dos elefantes.

2. Figura semellante á trompa dun elefante que en realidade é a estilización dun corno de touro ou búfalo ao que lle foi seccionada a punta e ancheada a abertura.

1. Relativo ou pertencente aos proboscídeos.

2. Mamífero da orde dos proboscídeos.

3. Orde de mamíferos que comprende animais de gran volume, coas extremidades alongadas e robustas, e cinco dedos unidos por unha membrana para formar unha base sólida, provistos de pequenos pezuños. Presentan unha longa trompa olfactiva e prénsil, formada pola fusión do nariz e o labio superior. Os seus incisivos superiores forman unhas longas defensas que medran continuamente e poden alcanzar ata 3,5 m de lonxitude. A súa pel é grosa e con pouco pelo e son de réxime herbívoro. Pertencen a esta orde o elefante de sabana (Loxodonta africana) e o elefante asiático (Elephas maximus).

PERSOEIRO

Entallador. Arredor de 1540 realizou o cadeirado alto e baixo do coro da igrexa do mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes.

PERSOEIRO

Escritor polaco. De nome Aleksandr Glowacki, cultivou o xornalismo e escribiu narracións breves, como Anielka (1880). Converteuse no retratista da sociedade e da burguesía polaca nas novelas Plakówka (Lugar de garda, 1885), Emancypantki (Os emancipados, 1891-1893) e Faraon (O faraón, 1895-1896).

PERSOEIRO

Poeta polaco. Dinamizou a visión poética con elementos vangardistas e elementos sociais, que reflectiu en Scruby (Parafusos, 1925), W glab las (Cara ao fondo do bosque, 1932), Równanie serca (Ecuación do corazón, 1938), Pókimy zyjemy (Mentres vivimos nosoutros, 1944), Najmniej solw (Mínimo de palabras, 1955) e Kwiat nieznany (Flor descoñecida, 1969).

PUNTA

Punta do extremo meridional da península de Indochina (Vietnam do Sur) que separa o golfo de Tailandia do mar da China Meridional.

PERSOEIRO

Avogado e político, conde de Toreno, fillo de José María Queipo de Llano y Ruiz de Saraiva. Fundou o diario antirrepublicano El Tiempo e, coa Restauración, foi alcalde de Madrid (1874). Foi ministro de Fomento (1875-1879), de Estado (1879-1880), presidente do Congreso de los Diputados (1880 e 1884) e gobernador civil de Madrid (1884). Presidiu a Sociedad Geográfica e foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.