"An" (Contén)

Animal pertencente ao hipotético xénero de mamíferos primates fósiles Anthropopithecus que viviu no Pleistoceno. Os transformistas considérano un antepasado do home, ao incluílo na liña filoxenética humana.

Forma peculiar de determinismo racial creada simultaneamente en Francia por Georges Vacher de Lapouge (1896) e en Alemaña por Otto Ammon (1898), baseada en estatísticas interpretadas baixo o prexuízo da superioridade do louro dolicocéfalo.

Corrente teosófica desenvolvida polo filósofo austríaco Rudolf Steiner, que postula a existencia dun mundo espiritual que é accesible ás facultades cognoscitivas latentes en todos os seres humanos. Para promover o coñecemento da “ciencia espiritual”, Steiner creou no 1912 a Sociedade Antroposófica.

Relativo ou pertencente á antroposofía.

Conxunto de antropotopónimos. Dentro da antropotoponimia galega cómpre distinguir dous grupos fundamentalmente: a antroponimia de orixe latina e a antroponimia de orixe xermánica. Moitos dos antropotopónimos galegos son de orixe latina, o cal non implica que se teñan que remontar á época romana, xa que fronte aos que teñen unha cronoloxía inequivocamente romana están aqueles que son de formación medieval ou posterior e que constitúen a gran maioría. Na época romana para denominar un edificio, un terreo ou unha construción rural poñíase primeiramente o nome xenérico ou palabra común que definía o tipo de propiedade ou edificación; fundamentalmente villa (construción rural romana, illada e unifamiliar, con función residencial e de produción agropecuaria) e fundus (terreo de explotación agropecuaria). Minoritariamente, podíanse empregar outros nomes pertencentes ao léxico agrario, como pagus (circunscrición territorial rural), praedium (fundus), ager...

Topónimo que ten a súa orixe nun antropónimo. Os topónimos que teñen como orixe un nome persoal proceden, na súa gran maioría, de nomes de posesores ou fundadores. A toponimia de posesores é moi abundante en Galicia en comparación con outras rexións peninsulares, de tal xeito que se pode afirmar que un 10% do total dos topónimos galegos son antropotopónimos. O costume de dar o nome do propietario á terra posuída é moi antigo e xa se documenta no Antigo Testamento: Noé dálle o seu nome a unha aldea de Caná. Non obstante , foi a civilización romana a que lle deu carta de natureza a esta fórmula, recoñecéndoa oficialmente e empregándoa a cotío, pois o nome do propietario é a mellor maneira de identificar cada propiedade rural. En función disto, hai que ter en conta que o uso do antropónimo indica, a maioría das veces, unha relación de posesión entre o lugar e a persoa á que se refire.

Parte da xeografía xeral que estudia a distribución das etnias e dos pobos sobre a terra e as súas actividades, lingua, cultura e organización.

Propio do período caracterizado pola aparición do home na superficie da Terra.

Entre os francos, home libre que tras xurar fidelidade ao Rei ou á Raíña recibía a cambio honras e protección pasando a formar parte da comitiva real.

Provincia de Madagascar (43.046 km2; 942.410 h [1993]). A capital é Antsiranana (100.000 h [1993]).

Nome antigo da cidade de Anveres.

Antoíño.

Antoíño.