"Ise" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor polaco. Iniciou a súa actividade literaria en Berlín e cultivou a lingua alemá. Ao seu regreso a Polonia (1898) dirixiu a revista Zycie, onde expuxo as súas teorías sobre a arte pura, traduciu ao polaco as súas obras en alemán e escribiu, en polaco, dramas como Dlaszcześcia (Pola felicidade, 1900), novelas, como Matka (A nai, 1902) e outras obras teóricas e biográficas, como Moiwspóécześni (Os meus contemporáneos, 1929-1930).

PERSOEIRO

Astrónomo e matemático francés. Foi profesor de matemáticas en Rennes (1841) e Besançon (1846), e de astronomía na Universidade de París (1857). Astrónomo adxunto do observatorio astronómico de París, efectuou numerosos estudos sobre a mecánica celeste e elaborou unha teoría sobre a orixe da orografía lunar. Pódese considerar como o fundador da teoría das funcións alxébricas de variante complexa.

1. Exfoliación da capa córnea da epiderme.

2. Enfermidade que se caracteriza polo desprendemento reincidente da epiderme.

PERSOEIRO

Escritora francesa. Coñecida como Françoise Sagan, deuse a coñecer sobre todo pola novela Bonjour tristesse (1954). Do resto da súa destacan algunhas pezas teatrais e as novelas De guerre lasse (1985), Un sang d´aquarelle (1987), La soga (1989), Les fauxfuyants (1991), Répliques (1992), Evasion (1993) e Un Chagrin de Passage (1994).

PERSOEIRO

Militar e economista alemán. Impulsor do cooperativismo, fundou Heddesdorfer Darlehenskassen-Verein, unha cooperativa de consumo en Weyersbusch (1846) e cooperativas agrarias (Raiffeisenvereine) e de crédito. Fundou o xornal Landswirtschaftliches Genossenshcaftblatt (1879) e publicou Die Darlehenskassenvereine (A unión das caixas de préstamo, 1866).

PERSOEIRO

Xeógrafo e anarquista francés. Membro dunha familia de xeógrafos, foi profesor na Université de Bruxelles, onde viviu moitos anos de exilio a causa das súas ideas. Influíu notablemente sobre os anarquistas españois. É autor de Voyage à la Sierra Nevada (1861), Nouvelle géographie universelle (1875-1894) e L’homme et la Terre (1905).

1. Ave da orde dos paseriformes de pequeno tamaño, sen diferenciación morfolóxica externa entre machos e femias, e de cores pardas e arrubiadas. En Galicia están presentes o reiseñor común e o de auga.

2. Ave duns 16 cm de lonxitude coa plumaxe dorsal parda, a ventral máis clara, o rabo arrubiado, as patas de cor carne e un anel ocular branco. Coñécese principalmente polo seu canto rechamante. Viven en zonas boscosas e nas ribeiras dos ríos, alimentándose de insectos, larvas, miñocas e algúns froitos. É invernante en África, polo que a súa presenza en Europa é estival; en Galicia, como estival, pode verse entre abril e setembro principalmente no SL da rexión.

3. Ave duns 14 cm de lonxitude, coa plumaxe dorsal parda arrubiada e a ventral esbrancuxada, peteiro fino, patas rosadas e unha mancha linear máis clara enriba do ollo. Vive en zonas de espesura arbustiva ligadas a zonas acuosas como marismas, ríos ou encoros, alimentándose de insectos e sementes. É sedentario en Europa, e tamén en Galicia, onde está espallado por toda a rexión.

PERSOEIRO

Debuxante e caricaturista francés. Foi colaborador habitual das revistas Hara Kiri e Charlie Hebdo. Baseándose na experiencia cotiá, desenvolveu un sentido do humor directo e corrosivo, potenciado por un debuxo de trazo libre e dinámico.

PERSOEIRO

Político checo. Foi membro do goberno do conde de Thun e foi partidario dunha federación con Austria. Deputado (1861-1863), asistiu ao congreso paneslavo de Moscova.

PERSOEIRO

Escritora alemá. Considerada o máximo expoñente da novela feminista do s XX en Alemaña, das súas obras destacan Mitte des Lebens (A media vida, 1950), Der Sündenbock (O chibo expiatorio, 1950), Die wollkommene Freude (A ledicia perfecta, 1962), Silberschuld (1987) e Abaelards Liebe (O amor de Abelardo, 1991), ademais de diversos contos, libros de viaxes, diarios e memorias.

1. Que ri ou sorrí con facilidade.

2. Que ten un aspecto alegre e agradable.

PERSOEIRO

Nobre francesa, marquesa de Montespan. Foi favorita do Rei Luís XIV (1667-1679), con quen tivo oito fillos que foron lexitimados polo monarca. En 1691 deixou Versailles e retirouse a un convento que ela mesma fundara en París.

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Venceu no concurso para a construción en Roma do Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II, Il Vittoriano, que iniciou en 1885.