"Apia" (Contén)

Uso terapeútico da electricidade. Son numerosos os efectos beneficiosos que pode ter a aplicación de correntes eléctricas de todo tipo, as correntes continuas permiten introducir ións no organismo (ionoterapia) e diminuír a excitabilidade nerviosa, as correntes de alta frecuencia e os ultrasóns producen efectos sedantes, os xeradores de alta frecuencia dan calor intratisular, a electrólise por galvanocauterio e a electrocoagulación teñen efectos destrutivos, e os electrochoques, a galvanización e a faradización teñen efectos excitocondutores.

Tratamento dalgunhas enfermidades mediante enzimas de orixe animal, como a pepsina, a pancreatina ou a tripsina; de orixe vexetal, como a bromelaína; ou fúnxica, como a celulase ou a lactase. Existen dous tipos de enzimoterapia, a de reforzo, que axuda á acción propia dos enzimas naturais dixestivos, e a supletoria, que suple unha carencia.

Rama da farmacoloxía que estudia o mecanismo de acción das substancias medicinais para poder empregalas en terapeútica.

Uso terapéutico do ferro e dos seus compostos.

Uso terapéutico dos axentes físicos naturais ou artificiais, como poden ser a auga, o aire, a electricidade, as radiacións luminosas, os raios X, a radioactividade, o frío ou a calor.

Rama da medicina que emprega as plantas con propiedades terapéuticas para curar determinadas afeccións. Desde a Antigüidade grega coñécense as propiedades de numerosas drogas vexetais. Non obstante , o período verdadeiramente científico foi o s XIX co illamento dos principios activos dos vexetais, como a morfina, a estricnina, a quinina, a cafeína e a cocaína, entre outros. O desenvolvemento da química fixo posible o nacemento da quimioterapia e da farmacoloxía a comezos do s XX. O descubrimento de alcaloides, como a reserpina, a ergocristina, a vincamina e a vinblastina amosou a riqueza de recursos, aínda inexplorados, do reino vexetal. Unha das novas correntes da fitoterapia consiste en extraer das plantas substancias fisioloxicamente pouco activas, que actúan como precursores.

Método terapéutico destinado a manter ou a restaurar por vía endovenosa o volume e a composición normal dos fluídos corporais. Ten como obxectivos principais a reposición das perdas de auga e de electrólitos, e a nutrición adecuada do organismo. A fluidoterapia realízase habitualmente mediante a perfusión endovenosa lenta (goteo) de solucións que conteñen os principios inmediatos necesarios en cada situación.

Tratamento dalgunhas enfermidades, como dermatoses, neuralxias, raquitismo e outras, pola acción de radiacións, naturais ou artificiais; especialmente mediante a diferente concentración dos raios luminosos ou pola distinta coloración.

Acción terapéutica do frío aplicado ao corpo.

Tratamento de diversas enfermidades mediante a exposición da totalidade, ou dunha parte do corpo, aos raios solares. Popularmente denomínase curas ou baños de sol.

Emprego do sangue ou dos seus derivados, como o plasma ou as fraccións globulínicas, con fins terapéuticos. A máis coñecida é a transfusión sanguínea, que data do s XVIII.

Utilización da auga en diversas formas e estados con finalidade terapéutica.

Tratamento das enfermidades polo hipnotismo.

Rama da terapéutica que trata da administración de hormonas con finalidades terapéuticas.

Tratamento que utiliza o iodo ou os seus derivados.